การเดินทางสู่ ‘หุบเขาเงาจันทรา’ เป็นไปอย่างเชื่องช้าและเต็มไปด้วยความตึงเครียด อากาศเริ่มเย็นยะเยือกขึ้นทุกขณะที่พวกเขายิ่งรุกคืบเข้าสู่ใจกลางป่าลึก แสงอาทิตย์ที่เคยสาดส่องสดใสกลับถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้ที่หนาทึบและมืดครึ้ม จนกระทั่งผืนป่ารอบกายดูคล้ายจะกลืนกินแสงสว่างไปจนหมดสิ้น
“ที่นี่ให้ความรู้สึกไม่ดีเลยแฮะ” ไลร่าบ่นพึมพำ เธอคอยสอดส่ายสายตาไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง มือข้างหนึ่งเตรียมพร้อมชักกริชคู่ใจได้ทุกเมื่อ “เหมือนมีใครกำลังจ้องมองเราอยู่ตลอดเวลา”
เคลเลนพยักหน้าเห็นด้วย เขาก้าวเดินนำหน้ากลุ่มอย่างไม่ลดละ ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจทุกซอกมุมของป่า “ระวังตัวไว้ให้ดี หุบเขาเงาจันทราขึ้นชื่อเรื่องสัตว์อสูรและวิญญาณชั่วร้ายที่สิงสถิตอยู่”
เอลาริสสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่แปลกประหลาดไหลเวียนอยู่ในอากาศ มันเป็นความรู้สึกเย็นเยียบและมืดมิด คล้ายกับความกดดันที่มองไม่เห็น เธอกำคทาไม้ที่เคลเลนประดิษฐ์ให้แน่น แม้จะเป็นเพียงคทาธรรมดา แต่เธอก็ใช้มันเป็นเสมือนแกนกลางในการรวบรวมพลังเวทมนตร์ของเธอ
“ฉันรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง... มันแฝงตัวอยู่ในเงามืด” เอลาริสเอ่ยเสียงแผ่ว พลางพยายามเพ่งสมาธิเพื่อรับรู้ถึงที่มาของพลังงานลึกลับนั้น
เฟลันที่เดินตามหลังมาติดๆ ก้มหน้าอ่านตำราโบราณที่เขาพกติดตัวมา “ตำรากล่าวว่าหุบเขาเงาจันทราเป็นเขตอาถรรพ์ที่พลังเวทมนตร์จากยุคโบราณยังคงหลงเหลืออยู่มาก แต่เป็นพลังที่ปะปนไปด้วยความมืดมิดและบิดเบี้ยวจากการรุกรานของมาลากอร์เมื่อครั้งอดีต”
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังขึ้นจากเบื้องบน กิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่เหนือหัวของพวกเขาสั่นไหวรุนแรง ก่อนที่ร่างเงาสีดำขนาดมหึมาจะพุ่งลงมาหมายจะโจมตีไลร่า
“หลบ!” เคลเลนตะโกน ล้มตัวลงผลักไลร่าให้พ้นจากวิถีการโจมตีอย่างรวดเร็ว
ร่างเงาสีดำนั้นคือ ‘วิหคทมิฬ’ สัตว์อสูรขนาดใหญ่ที่มีขนสีดำสนิท ดวงตาสีแดงฉานราวกับถ่านเพลิง และกรงเล็บแหลมคมราวใบมีด มันพุ่งเข้ามาโจมตีพวกเขาอย่างดุดัน
เคลเลนชักดาบยาวออกมาจากฝักอย่างรวดเร็ว ฟาดฟันเข้าใส่ปีกของวิหคทมิฬอย่างแม่นยำ แต่มันก็ว่องไวเกินกว่าจะถูกโจมตีได้ง่ายๆ วิหคทมิฬถอยร่นไปเล็กน้อย ก่อนจะโฉบลงมาอีกครั้ง หมายจะตะครุบเฟลัน
“เฟลัน ระวัง!” เอลาริสตะโกน เธอรวบรวมพลังเวทมนตร์ในกายอย่างรวดเร็ว พลังแห่งธาตุลมรวมตัวกันที่ปลายนิ้ว ก่อนจะพุ่งออกไปเป็นกระแสลมอันรุนแรง ปะทะเข้ากับร่างของวิหคทมิฬอย่างจัง
วิหคทมิฬส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างของมันกระเด็นไปชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นดินอย่างรุนแรง
“เยี่ยมมาก เอลาริส!” ไลร่าเอ่ยชม เธอฉวยโอกาสที่วิหคทมิฬเสียหลัก พุ่งเข้าไปแทงกริชเข้าที่ปีกของมันอย่างแม่นยำ
วิหคทมิ้มิดส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะพยายามกระพือปีกที่บาดเจ็บหนีขึ้นสู่ท้องฟ้า
“อย่าให้มันหนีไปได้!” เคลเลนตะโกน เขากระโดดตามขึ้นไป ฟันดาบเข้าที่หัวของวิหคทมิฬอย่างรุนแรง ทำให้มันร่วงหล่นลงมาสู่พื้นดินอีกครั้ง คราวนี้มันแน่นิ่งไปในที่สุด
ทุกคนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน การโจมตีครั้งแรกในหุบเขาเงาจันทราทำให้พวกเขาตระหนักได้ถึงอันตรายที่แท้จริงของสถานที่แห่งนี้
“นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น” เคลเลนเอ่ยขึ้น เขากวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวง “พวกมันอาจจะมาเป็นฝูง”
เฟลันเดินเข้ามาใกล้ซากวิหคทมิฬ เขาก้มลงสำรวจมันอย่างละเอียด “วิหคทมิฬเหล่านี้ถูกเวทมนตร์แห่งความมืดครอบงำ พวกมันไม่ได้ดุร้ายโดยธรรมชาติ แต่ถูกบิดเบี้ยวด้วยพลังของมาลากอร์”
เอลาริสรู้สึกหดหู่เล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอไม่อยากทำร้ายสิ่งมีชีวิตใดๆ แต่เธอก็รู้ดีว่านี่คือการต่อสู้เพื่อความอยู่รอด
พวกเขาตัดสินใจที่จะไม่หยุดพักนานนัก และออกเดินทางต่อทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีระลอกใหม่ ยิ่งพวกเขาเดินลึกเข้าไปในหุบเขา อากาศก็ยิ่งหนาวเย็นและมืดมิดมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าแสงอาทิตย์ไม่สามารถสาดส่องลงมาถึงได้เลย
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงบริเวณที่ตำราโบราณเรียกว่า ‘ประตูวิหารเงาจันทรา’ มันคือซุ้มประตูหินขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางป่าทึบ ตัวประตูถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และมอสตะไคร่หนาเตอะ ดูราวกับเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติที่ถูกลืมเลือนไปแล้ว
บนบานประตูมีรอยจารึกโบราณที่สลักไว้ แต่คราวนี้รอยจารึกเหล่านั้นไม่ได้เปล่งประกายแห่งพลังงานศักดิ์สิทธิ์ หากแต่กลับแผ่รัศมีแห่งความมืดมิดและเย็นยะเยือกออกมาอย่างน่าขนลุก
“นี่คือวิหารเงาจันทราจริงๆ หรือ” ไลร่าเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย “มันดูเหมือนซากปรักหักพังมากกว่า”
“ตำรากล่าวว่าวิหารแห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานานหลายศตวรรษ หลังจากที่มาลากอร์รุกรานอาณาจักร และพลังแห่งความมืดก็เข้าครอบงำสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้” เฟลันอธิบาย เขาเดินเข้าไปสำรวจรอยจารึกบนประตูอย่างระมัดระวัง “เราต้องหาทางเปิดประตูนี้ให้ได้”
เอลาริสเดินเข้าไปใกล้ประตู เธอสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่ปะทะเข้าใส่ ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางอยู่ เธอพยายามรวบรวมพลังเวทมนตร์ในกาย พุ่งกระแสพลังแห่งแสงเข้าใส่ประตู แต่พลังนั้นกลับถูกดูดกลืนหายไปในความมืดมิดอย่างรวดเร็ว
“ไม่ได้ผล” เธอเอ่ยด้วยความหงุดหงิด “พลังแห่งแสงของฉันไม่สามารถทะลุผ่านความมืดมิดนี้ได้เลย”
เคลเลนเดินเข้ามาใกล้ประตู เขาพยายามใช้ดาบงัดแงะ แต่ก็ไม่สามารถทำให้ประตูขยับได้เลยแม้แต่น้อย “มันถูกผนึกไว้ด้วยเวทมนตร์โบราณที่แข็งแกร่งมาก”
เฟลันคลี่ม้วนกระดาษโบราณออกอีกครั้ง เขาไล่นิ้วไปตามตัวอักษรที่สลักอยู่บนนั้น “ตำรากล่าวว่าประตูแห่งนี้จะเปิดออกได้ด้วย ‘กุญแจแห่งจันทรา’ ซึ่งเป็นวัตถุโบราณที่ถูกสร้างขึ้นจากหินจันทร์เสี้ยว และสามารถตอบสนองต่อพลังแห่งจันทราที่แท้จริงได้เท่านั้น”
“กุญแจแห่งจันทรา?” เอลาริสทวนคำ “มันอยู่ที่ไหนกันล่ะ”
“ตำราไม่ได้บอกไว้ชัดเจนนัก” เฟลันตอบ “แต่กล่าวว่ามันถูกซ่อนอยู่ใน ‘ถ้ำรัตติกาล’ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากวิหารแห่งนี้”
ไลร่าถอนหายใจ “นี่มันจะซับซ้อนไปถึงไหนเนี่ย แค่จะเข้าวิหารยังต้องหากุญแจอีก”
“เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” เคลเลนเอ่ย “เอลาริส เจ้าต้องไปเอากุญแจแห่งจันทรามาให้ได้ พลังแห่งจันทราของเจ้าอาจจะเป็นสิ่งเดียวที่จะปลดผนึกกุญแจนั้นได้”
เอลาริสพยักหน้า เธอรู้ดีว่าภารกิจนี้สำคัญเพียงใด “ฉันจะไปค่ะ”
“ฉันจะไปกับเธอ” ไลร่าเสนอตัว “เผื่อมีอะไรไม่ชอบมาพากล ฉันจะคอยระวังหลังให้”
เคลเลนพยักหน้าเห็นด้วย “ดีแล้ว เฟลันกับข้าจะอยู่เฝ้าประตูนี้ เผื่อมีอะไรเกิดขึ้น”
เอลาริสและไลร่าเริ่มออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่ถ้ำรัตติกาล เฟลันชี้ทางให้คร่าวๆ โดยอ้างอิงจากแผนที่โบราณในตำรา
เมื่อสองสาวเดินลึกเข้าไปในป่าอีกครั้ง ความมืดมิดก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น จนแทบจะมองไม่เห็นทาง เอลาริสใช้พลังแห่งแสงสว่างเล็กน้อยจากปลายนิ้ว เพื่อส่องนำทาง แต่ก็ทำได้เพียงส่องให้เห็นทางเดินตรงหน้าไม่กี่ก้าวเท่านั้น
“ระวังพื้นให้ดีนะ” ไลร่าเตือน “ที่นี่อาจจะมีกับดักหรือหลุมพราง”
จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในโสตประสาทของเอลาริส มันเป็นเสียงที่เย็นเยียบและเย้ายวน ราวกับจะเชื้อเชิญให้เธอเดินเข้าไปหา
“มาสิ... มาหาข้า... พลังแห่งจันทราของเจ้า... ข้าต้องการมัน...”
เอลาริสหยุดชะงัก เธอรู้สึกขนลุกซู่ไปทั่วร่าง “ไลร่า เธอได้ยินอะไรไหม”
ไลร่าส่ายหน้า “เปล่าเลย ฉันไม่ได้ยินอะไร” เธอหันมามองเอลาริสด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้น”
“ฉัน... ฉันได้ยินเสียงกระซิบ” เอลาริสตอบ “เหมือนมีใครบางคนกำลังเรียกฉัน”
“นั่นอาจจะเป็นภาพหลอน” ไลร่าเอ่ย “พลังแห่งความมืดในหุบเขาแห่งนี้สามารถบิดเบือนจิตใจได้”
แต่เอลาริสรู้ดีว่านั่นไม่ใช่ภาพหลอน เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ ยิ่งเธอยิ่งเดินเข้าไปใกล้ถ้ำรัตติกาล เสียงนั้นก็ยิ่งชัดเจนและรุนแรงมากขึ้น
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงปากถ้ำรัตติกาล มันเป็นถ้ำขนาดใหญ่ที่ปากถ้ำถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์และหินงอกหินย้อยมากมาย บรรยากาศภายในถ้ำมืดมิดจนมองไม่เห็นอะไรเลย
“เอาล่ะ ถึงเวลาที่เราจะต้องใช้พลังแห่งจันทราของเธอแล้วล่ะเอลาริส” ไลร่าเอ่ย เธอชักกริชคู่ใจออกมา เตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์
เอลาริสพยักหน้า เธอหลับตาลง รวบรวมพลังแห่งจันทราที่หลับใหลอยู่ในกาย แสงสีเงินอ่อนๆ เริ่มเปล่งประกายออกมาจากร่างของเธอ ก่อนจะแผ่ขยายออกไป ส่องสว่างทั่วทั้งปากถ้ำ
เมื่อแสงสว่างส่องถึงภายในถ้ำ พวกเขาก็เห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัว เบื้องหน้าคือทางเดินที่คดเคี้ยวและลาดชัน มีหินงอกหินย้อยที่รูปร่างประหลาดตาแขวนอยู่เต็มไปหมด บนพื้นถ้ำเต็มไปด้วยซากกระดูกของสัตว์อสูรและสิ่งมีชีวิตต่างๆ ที่ตายไปนานแล้ว
และที่ใจกลางถ้ำ บนแท่นหินที่สูงตระหง่าน มีวัตถุชิ้นหนึ่งเปล่งประกายสีเงินอ่อนๆ อยู่ท่ามกลางความมืดมิด นั่นคือ ‘กุญแจแห่งจันทรา’
แต่ในขณะที่เอลาริสกำลังจะก้าวเข้าไปหามัน ก็มีเสียงหัวเราะเยือกเย็นดังขึ้นจากเบื้องบน
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า... ในที่สุดเจ้าก็มาถึงเสียที ทายาทแห่งจันทรา”
ร่างเงาสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นจากเงามืด มันคือ ‘พญางูแห่งรัตติกาล’ สัตว์อสูรขนาดใหญ่ที่มีเกล็ดสีดำสนิท ดวงตาสีเขียวเรืองรอง และเขี้ยวพิษแหลมคมราวกับใบมีด มันจ้องมองมาที่เอลาริสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหิวโหย
“มันคือกุญแจแห่งจันทราของข้า! เจ้าไม่มีสิทธิ์ครอบครองมัน!” พญางูแห่งรัตติกาลคำราม ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีเอลาริสอย่างรวดเร็ว
เอลาริสรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว พญางูตัวนี้มีพลังที่แข็งแกร่งกว่าวิหคทมิฬหลายเท่าตัว เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชนะมันให้ได้.
คทาสุริยัน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก