ตอนที่ 37 — สายน้ำแห่งการเปลี่ยนแปลง

ผืนน้ำสีมรกตในบึงโบราณที่ซ่อนเร้นอยู่ใต้ร่มเงาของพนาไพรศักดิ์สิทธิ์ สะท้อนแสงจันทร์ยามสนธยาเป็นประกายระยิบระยับราวอัญมณีล้ำค่า เอลาริสยืนอยู่ริมบึงนั้น พลางสูดลมหายใจลึก สัมผัสถึงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากผิวน้ำ มันไม่ใช่แค่ความเย็นธรรมดา หากแต่เป็นความเย็นที่เต็มไปด้วยพลังเวทมนตร์โบราณ ซึ่งบรรพบุรุษของเธอเคยใช้ฝึกฝนพลังมานับพันปี

“จงปลดปล่อยตนเองให้เป็นหนึ่งเดียวกับสายน้ำ” ‌เสียงทุ้มนุ่มของท่านอาจารย์เซทู ผู้เป็นนักปราชญ์อาวุโสและผู้ดูแลบึงแห่งนี้เอ่ยขึ้นจากด้านหลัง ดวงตาของท่านเป็นสีฟ้าครามดุจท้องทะเลลึก ฉายแววแห่งความรู้และความสงบ “สายน้ำมิได้มีเพียงความอ่อนโยน หากแต่ซ่อนเร้นไว้ซึ่งพลังทำลายล้างอันยิ่งใหญ่ เฉกเช่นเดียวกับพลังในตัวเจ้า เอลาริส”

เอลาริสพยักหน้ารับช้าๆ ​ร่างกายของเธอสวมเพียงชุดผ้าบางเบาที่เหมาะสมกับการเคลื่อนไหว เคลและไลรา สหายร่วมเดินทางของเธอ ยืนเฝ้าดูอยู่ไม่ไกลนัก เคลในชุดเกราะหนังน้ำหนักเบาและดาบเล่มใหญ่ข้างกาย ยืนกอดอกมองด้วยสายตาเป็นห่วงปนชื่นชม ส่วนไลราผู้ปราดเปรียว ยืนพิงต้นไม้ใหญ่อย่างสบายๆ ‍แต่ดวงตาคมกริบของเธอก็ไม่เคยละไปจากเอลาริส

“จำไว้ว่าพลังแห่งสุริยันคือความร้อนแรง พลังแห่งจันทราคือความลึกลับและเยือกเย็น บัดนี้เจ้ากำลังจะหลอมรวมสองสิ่งนี้เข้าด้วยกัน จงใช้สายน้ำเป็นสะพานเชื่อม” อาจารย์เซทูชี้ไปยังบึงน้ำ “เมื่อเจ้าพร้อม จงก้าวลงไป”

เอลาริสหลับตาลง ภาพของคทาสุริยันจันทราที่ยังไม่สมบูรณ์ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ‌เธอรู้ดีว่านี่คือขั้นตอนสำคัญ การควบคุมพลังเวทมนตร์ธาตุน้ำ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของพลังจันทราที่เธอได้รับมา เป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งก่อนที่เธอจะสามารถรวมพลังสุริยันและจันทราให้สมบูรณ์ได้ เธอค่อยๆ เปิดเปลือกตาออก ก้าวเท้าลงสู่ผืนน้ำที่เย็นเฉียบ

ทันทีที่ปลายเท้าสัมผัสกับน้ำ ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นไปทั่วร่าง ‍มันไม่ใช่แค่ความเย็น แต่เป็นความรู้สึกเหมือนสายน้ำกำลังโอบล้อมและซึมซาบเข้าสู่ทุกอณูของเซลล์ เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังกลายเป็นส่วนหนึ่งของบึงน้ำนั้น หัวใจของเธอเต้นช้าลง สอดคล้องกับจังหวะการไหลของกระแสน้ำที่มองไม่เห็น

“จงหลับตาอีกครั้ง และจินตนาการว่าเจ้าคือสายน้ำ” อาจารย์เซทูแนะนำ “ปล่อยให้มันนำพาจิตวิญญาณของเจ้าไป”

เอลาริสทำตาม ​หลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่รู้สึกถึงความเย็นอีกแล้ว มีเพียงความสงบที่เข้ามาแทนที่ เธอจินตนาการว่าตัวเองเป็นหยดน้ำเล็กๆ ที่รวมตัวกับหยดอื่นๆ กลายเป็นลำธารเล็กๆ ไหลเอื่อยๆ ก่อนจะรวมกันเป็นแม่น้ำที่กว้างใหญ่ ​และสุดท้ายก็กลายเป็นมหาสมุทรอันไร้ขีดจำกัด พลังแห่งสายน้ำไหลวนอยู่รอบตัวเธอ เคลื่อนไหวตามจังหวะการหายใจ

“ดีมาก” อาจารย์เซทูเอ่ยเสียงเบา “บัดนี้ จงสัมผัสถึงสายใยแห่งพลังที่เชื่อมโยงกับดวงจันทร์ แสงจันทร์ที่ส่องกระทบผิวน้ำคือประตูสู่พลังนั้น”

เอลาริสพยายามเพ่งจิต แสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องลงมาจากฟากฟ้าทะลุผ่านม่านเมฆที่บางเบาลงมากระทบผิวน้ำเบื้องหน้าเธอ ​แม้จะหลับตาอยู่ แต่เธอกลับรู้สึกถึงการมีอยู่ของมันได้อย่างชัดเจน เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ดึงดูดเธอเข้าหา ราวกับดวงจันทร์กำลังกระซิบเรียกชื่อเธอจากฟากฟ้า

เธอเริ่มขยับมือช้าๆ แผ่ฝ่ามือออกไปข้างหน้า เมื่อเธอตั้งใจ พลังเวทมนตร์สีน้ำเงินเรืองรองก็เริ่มก่อตัวขึ้นรอบนิ้วมือ ก่อนจะค่อยๆ แผ่ขยายออกไป เคลื่อนไหวตามจังหวะการควบคุมของเธอ ผิวน้ำเบื้องหน้าเกิดระลอกคลื่นเล็กๆ ก่อนที่สายน้ำจะเริ่มลอยขึ้นเหนือผิวน้ำ ก่อตัวเป็นรูปทรงต่างๆ ตามจินตนาการของเธอ ครั้งแรกมันเป็นเพียงลูกกลมๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเกลียวคลื่นขนาดเล็ก และสุดท้ายก็กลายเป็นรูปทรงคล้ายมังกรน้ำที่บิดเกลียวอย่างสง่างาม

เคลเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง “ดูนั่นสิ! พลังของเธอแข็งแกร่งขึ้นมาก” ไลรายิ้มมุมปาก “แน่นอน เธอคือทายาทแห่งราชวงศ์โบราณนี่นา”

อาจารย์เซทูพยักหน้าอย่างพอใจ “ยอดเยี่ยมมาก เอลาริส เจ้ากำลังเชื่อมโยงกับแก่นแท้ของพลังจันทรา แต่จงระวัง พลังนั้นมิได้มีเพียงความบริสุทธิ์ หากแต่ซ่อนเร้นไว้ซึ่งด้านมืดเช่นกัน”

คำเตือนของอาจารย์เซทูทำให้เอลาริสรู้สึกสะท้านเล็กน้อย เธอรับรู้ถึงความจริงนั้นได้ด้วยตัวเอง เมื่อเธอยิ่งดึงพลังจากดวงจันทร์เข้ามามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่กัดกินจิตใจมากขึ้นเท่านั้น มันไม่ใช่ความหนาวเย็นทางกายภาพ แต่เป็นความว่างเปล่าที่คืบคลานเข้ามา ราวกับบางสิ่งกำลังพยายามกลืนกินความรู้สึกอบอุ่นในใจเธอ

“จงรักษาสมดุล” อาจารย์เซทูกล่าวต่อ “พลังแห่งสุริยันจะช่วยปกป้องเจ้าจากความมืดมิดของจันทรา จงเปิดใจรับทั้งสองสิ่ง แต่จงอย่าปล่อยให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งครอบงำ”

เอลาริสพยายามทำตามคำแนะนำ เธอเรียกพลังสุริยันขึ้นมาพร้อมกัน แสงสีทองเรืองรองเริ่มปรากฏขึ้นที่อีกฝ่ามือหนึ่ง แสงสีน้ำเงินของพลังจันทราและแสงสีทองของพลังสุริยันเต้นระยิบอยู่คนละฝั่ง มันยังคงแยกออกจากกันอย่างชัดเจน เธอพยายามหลอมรวมมันเข้าด้วยกัน แต่กลับรู้สึกเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นขวางอยู่

“มันยากเหลือเกินค่ะอาจารย์” เอลาริสเอ่ยขึ้น ดวงตาของเธอเปิดออก มองไปยังพลังทั้งสองที่เต้นระยิบอยู่บนฝ่ามือ

“ความสมดุลมิได้เกิดจากการบังคับ แต่เกิดจากการยอมรับ” อาจารย์เซทูเดินเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นแตะไหล่ของเอลาริสเบาๆ “จงยอมรับว่าเจ้าคือผู้ที่ถูกเลือก เจ้าคือผู้ที่สามารถถือครองทั้งสองพลังได้ พลังสุริยันคือความกล้าหาญและความหวัง พลังจันทราคือความลึกลับและสัญชาตญาณ จงอย่ากลัวที่จะเป็นตัวเอง”

คำพูดของอาจารย์เซทูดังก้องอยู่ในใจของเอลาริส เธอหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้จินตนาการถึงสายน้ำเพียงอย่างเดียว แต่จินตนาการถึงดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงเจิดจ้า และดวงจันทร์ที่ส่องสว่างนวลตาในยามค่ำคืน เธอเห็นภาพของคทาสุริยันจันทราที่สมบูรณ์ โลหะสีทองอร่ามที่โอบล้อมอัญมณีสีน้ำเงินเข้ม พลังทั้งสองเต้นระยิบอยู่ในใจของเธอ มันไม่ได้ต่อสู้กันอีกต่อไป แต่มันเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เป็นจังหวะของชีวิต

เมื่อเธอเปิดตาขึ้นอีกครั้ง แสงสีน้ำเงินและสีทองบนฝ่ามือของเธอก็เริ่มพันเกี่ยวกัน ค่อยๆ ผสมผสานกันอย่างช้าๆ มันไม่ใช่การหลอมรวมที่สมบูรณ์แบบ แต่เป็นก้าวแรกที่สำคัญ แสงทั้งสองเต่าเป็นเกลียวคลื่นที่สวยงาม ก่อนจะพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ดับหายไปในความมืดมิดของยามราตรี

“เจ้าทำได้แล้ว เอลาริส” อาจารย์เซทูยิ้มอย่างอบอุ่น “นี่คือก้าวแรกสู่การเป็นผู้ถือครองคทาสุริยันจันทราที่สมบูรณ์”

เอลาริสรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา แต่ในขณะเดียวกันก็มีความปิติยินดีอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ก้าวผ่านขีดจำกัดบางอย่างไปแล้ว เธอหันไปมองเคลและไลรา ทั้งสองส่งยิ้มให้เธออย่างจริงใจ

“เยี่ยมมาก เอลาริส” เคลเอ่ยชม “ฉันไม่เคยเห็นใครควบคุมพลังได้ขนาดนี้มาก่อน” “ใช่แล้ว” ไลราเสริม “เธอแข็งแกร่งขึ้นมากจริงๆ”

คืนนั้น เอลาริสและสหายได้พักผ่อนที่กระท่อมเล็กๆ ริมบึงของอาจารย์เซทู บรรยากาศเงียบสงบและเต็มไปด้วยความอบอุ่น แต่แม้จะอยู่ในความสงบ ความคิดของเอลาริสก็ยังคงวนเวียนอยู่กับราชาปีศาจมาลากอร์และสุริยคราสแห่งจันทร์คู่ที่กำลังคืบคลานเข้ามา

“อาจารย์คะ” เอลาริสเอ่ยขึ้นในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งล้อมวงก่อกองไฟ “ท่านคิดว่าเราจะหยุดยั้งมาลากอร์ได้จริงๆ หรือคะ”

อาจารย์เซทูถอนหายใจช้าๆ “มาลากอร์เป็นปีศาจที่เก่าแก่และทรงพลังยิ่งนัก ความมืดมิดของมันได้แผ่ขยายไปทั่วทุกอาณาจักรแล้ว แต่ตราบใดที่ยังมีแสงสว่างแห่งความหวัง ยังมีผู้กล้าเช่นพวกเจ้า ยังมีคทาสุริยันจันทรา ก็ย่อมมีความเป็นไปได้เสมอ”

“เราต้องหาชิ้นส่วนที่เหลือของคทาให้เจอโดยเร็วที่สุด” เคลกล่าวอย่างหนักแน่น “เวลาของเราเหลือน้อยลงทุกที” “ใช่แล้ว” ไลราเสริม “คำทำนายกล่าวว่าสุริยคราสแห่งจันทร์คู่จะปลดปล่อยความมืดมิดอย่างสมบูรณ์ เราต้องรีบ”

เอลาริสจ้องมองเปลวไฟที่เต้นระยิบ มันสะท้อนภาพใบหน้าของเธอให้ดูพร่าเลือน เธอรู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งบนบ่า แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงพลังที่เพิ่งค้นพบภายในตัวเอง เธอไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป เธอมีสหายที่คอยเคียงข้าง มีอาจารย์ผู้คอยชี้นำ และมีบรรพบุรุษผู้เป็นแรงบันดาลใจ

“พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันต่อค่ะ” เอลาริสประกาศเสียงหนักแน่น “เราจะมุ่งหน้าไปยังวิหารแห่งแสงที่สาบสูญ อาจารย์เซทูบอกว่าที่นั่นอาจมีชิ้นส่วนสุดท้ายของคทาซ่อนอยู่”

อาจารย์เซทูพยักหน้า “วิหารแห่งแสงเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็เต็มไปด้วยภยันตรายมากมาย การเดินทางไปที่นั่นมิใช่เรื่องง่าย และผู้ที่จะผ่านบททดสอบของวิหารได้ จะต้องมีจิตใจที่บริสุทธิ์และแข็งแกร่งอย่างแท้จริง”

“เราพร้อมแล้วค่ะ” เอลาริสกล่าว พลางกำหมัดแน่น ในใจของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและพลังที่เพิ่งได้รับการฝึกฝน เธอรู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เธอจะไม่ยอมแพ้ เพราะเธอคือความหวังสุดท้ายของโลกใบนี้ เป็นผู้ที่ถูกลิขิตให้ถือครองคทาสุริยันจันทรา และหยุดยั้งความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา

แสงจันทร์ยังคงสาดส่องลงมายังผืนน้ำในบึงโบราณ สะท้อนเป็นประกายราวกับจะบอกว่า ดวงจันทร์ยังคงเฝ้ามองและเป็นกำลังใจให้แก่เอลาริสและสหายในการเดินทางที่กำลังจะมาถึง