ตอนที่ 38 — การฝึกฝนกลางป่าลึก

ผืนป่าทึบแห่งอารามโบราณแผ่กิ่งก้านสาขาโอบล้อมกายของเอลาริสและสหายผู้กล้าไว้ดุจม่านไหมสีเขียวมรกต แสงตะวันรอนรดลอดใบไม้หนาทึบลงมาเป็นริ้วลายพร้อยบนพื้นดินชุ่มชื้น กลิ่นไอดินและพฤกษาพนาลัยอบอวลอยู่ในอากาศ คลอเคลียด้วยเสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่านพงไพรราวกับกำลังเล่าขานตำนานเก่าแก่ที่สาบสูญไปกับกาลเวลา ที่นี่คือ "พนาไพรแห่งปฐมมนตรา" สถานที่ซึ่งเล่าลือกันว่าเป็นจุดกำเนิดแห่งเวทมนตร์ยุคแรกเริ่ม และเป็นแหล่งฝึกฝนของบรรพชนราชวงศ์สุริยันจันทรา

อาจารย์เอเธน ‌ผู้เป็นดั่งดวงประทีปนำทางในความมืดมิดของเอลาริส ยืนสงบนิ่งอยู่ใต้ต้นไทรยักษ์ที่แผ่รากตรึงแน่นกับผืนโลก กิ่งก้านของมันพันเกี่ยวกันจนกลายเป็นเพดานธรรมชาติที่สูงเสียดฟ้า ดวงตาอันลุ่มลึกของเขาจับจ้องมองไปยังเอลาริสที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนโขดหินกลางลำธารเล็กๆ ที่ไหลรินผ่าน ความเย็นเยือกของน้ำและเสียงธาราที่ขับขาน ช่วยให้จิตใจของเธอนิ่งสงบได้ง่ายขึ้น

"เอลาริส... จงหลับตาลง" ​เสียงทุ้มนุ่มของอาจารย์เอเธนเอ่ยขึ้น "รับรู้ถึงลมหายใจเข้าออกของเจ้า สัมผัสถึงพลังชีวิตที่ไหลเวียนอยู่ในกาย แล้วเชื่อมโยงมันเข้ากับลมหายใจของโลกใบนี้"

เอลาริสทำตามอย่างตั้งใจ เธอกำหนดลมหายใจให้เป็นจังหวะช้าๆ ลึกๆ ภาพของราชาปีศาจมาลากอร์และความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาในโลกยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงความคิด แต่เธอก็พยายามผลักไสออกไป ‍ปล่อยให้จิตใจว่างเปล่า ดื่มด่ำกับความสงบที่โอบล้อมรอบกาย

"จงจินตนาการถึงธาตุทั้งสี่ที่อยู่รอบตัวเจ้า... ดิน น้ำ ลม ไฟ" อาจารย์เอเธนแนะนำต่อ "ธาตุเหล่านี้คือส่วนหนึ่งของเจ้า ‌พวกมันหลับใหลอยู่ในสายเลือดของราชวงศ์สุริยันจันทรา จงปลุกให้พวกมันตื่นขึ้น"

เอลาริสเริ่มรู้สึกถึงความเชื่อมโยงอันประหลาด เธอรู้สึกว่าผืนดินใต้เท้าไม่ได้เป็นเพียงก้อนหินและเศษดินอีกต่อไป แต่มันมีชีวิต ชีพจรของโลกเต้นระรัวอยู่ในส่วนลึก เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นของน้ำที่ไหลผ่านปลายนิ้ว ความพลิ้วไหวของสายลมที่ลูบไล้ผิวกาย และความอบอุ่นของแสงตะวันที่ส่องต้องผิว ‍เธอพยายามรวบรวมความรู้สึกเหล่านั้นไว้ในจิตใจ แล้วปล่อยให้มันไหลเวียนอย่างอิสระ

ในขณะที่เอลาริสกำลังดำดิ่งสู่ห้วงแห่งสมาธิ ไกรธร นักรบผู้แข็งแกร่ง กำลังฝึกฝนวิชาดาบอยู่ไม่ไกลจากลำธารคมดาบของเขาสะท้อนแสงระยิบระยับยามที่แหวกผ่านอากาศ สร้างเสียงหวีดหวิวที่บ่งบอกถึงความเร็วและพละกำลัง ไกรธรเป็นผู้ที่จงรักภักดีและเป็นดั่งเกราะกำบังให้แก่เอลาริสมาตลอดการเดินทาง เขามีร่างกายกำยำ ​ใบหน้าคมคาย และดวงตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความสง่างามแต่แฝงไว้ด้วยอันตราย

ส่วนลิลลี่ นักธนูสาวผู้ปราดเปรียวและว่องไว กำลังปีนป่ายอยู่บนต้นไม้สูงราวกับกระรอกตัวน้อย ดวงตาคมกริบของเธอกวาดมองไปรอบทิศทาง คอยสอดส่องอันตรายที่อาจแฝงเร้นอยู่ในพงไพร ลิลลี่เป็นผู้ที่เปี่ยมไปด้วยไหวพริบและปฏิภาณ ​เธอเป็นดั่งดวงตาและหูของกลุ่ม และมักจะพบทางออกในสถานการณ์คับขันเสมอ เส้นผมสีน้ำตาลแดงของเธอสะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามที่เธอกระโดดจากกิ่งหนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว

จู่ๆ ผืนน้ำในลำธารก็เริ่มก่อตัวเป็นเกลียวคลื่นเล็กๆ รอบกายของเอลาริส หยดน้ำลอยขึ้นจากผิวน้ำ ค่อยๆ จับตัวกันเป็นลูกแก้วใสเปล่งประกายสีคราม ​เอลาริสยังคงหลับตาอยู่ แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงพลังที่กำลังตื่นขึ้นในตัวเธอ มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งน่าอัศจรรย์และน่าเกรงขาม

"ดีมาก เอลาริส" อาจารย์เอเธนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชม "จงควบคุมมัน... ให้มันเป็นส่วนหนึ่งของเจ้า"

เอลาริสพยายามรวบรวมสมาธิ เธอส่งกระแสจิตไปยังลูกแก้วน้ำเหล่านั้น พยายามควบคุมให้พวกมันลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ จากนั้นก็ค่อยๆ เปลี่ยนรูปทรงเป็นเกลียวคลื่นที่บิดตัวไปมาอย่างงดงาม เธอนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่บรรพชนของเธอเคยใช้เวทมนตร์ในการสร้างเมือง สร้างชีวิต และปกป้องอาณาจักร พลังเหล่านี้คือมรดกที่เธอได้รับ และเธอจะต้องใช้มันเพื่อปกป้องโลกใบนี้

แต่แล้ว... พลังแห่งน้ำก็พลันสั่นสะเทือน คลื่นน้ำที่เธอกำลังควบคุมอยู่เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งกำลังขัดขวาง เอลาริสรู้สึกเจ็บแปลบที่ศีรษะ ภาพของมาลากอร์ฉายวาบเข้ามาในจิตใจอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบอันชั่วร้ายที่ดังขึ้นในห้วงความคิด

"เจ้าคิดหรือว่าพลังอันน้อยนิดของเจ้าจะต่อกรกับข้าได้... เด็กน้อย"

เอลาริสสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามสะบัดเสียงนั้นออกไป แต่ความเจ็บปวดก็ยิ่งทวีคูณ เธอสูญเสียการควบคุม ลูกแก้วน้ำที่ลอยอยู่กลางอากาศก็พลันแตกกระจายกลายเป็นหยาดน้ำตกลงสู่ลำธาร เธอลืมตาขึ้นอย่างตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

"เอลาริส!" อาจารย์เอเธนรีบก้าวเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง "เกิดอะไรขึ้น?"

"ข้า... ข้าได้ยินเสียงของมัน... มาลากอร์" เอลาริสตอบด้วยเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือด "มันบอกว่าพลังของข้าไม่มีทางสู้มันได้"

อาจารย์เอเธนถอนหายใจเบาๆ เขายื่นมือออกไปแตะไหล่ของเอลาริสอย่างอ่อนโยน

"มันพยายามแทรกซึมเข้ามาในจิตใจของเจ้า" อาจารย์เอเธนกล่าว "มันรู้ว่าเจ้าคือภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดของมัน และมันจะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อบั่นทอนกำลังใจของเจ้า อย่าได้ยอมแพ้มันเด็ดขาด"

ไกรธรเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าฉายแววกังวล "เราจะปล่อยให้มันทำแบบนี้กับเอลาริสไม่ได้"

ลิลลี่กระโดดลงมาจากต้นไม้ เธอเดินมาหยุดอยู่ข้างไกรธร "ข้าก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างที่ผิดปกติด้วยเช่นกัน มันแผ่ซ่านไปทั่วป่า ราวกับเงาที่มองไม่เห็น"

อาจารย์เอเธนพยักหน้า "ข้าก็รู้สึกเช่นกัน พลังของมาลากอร์แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน และมันกำลังพยายามขยายอิทธิพลเข้ามาในโลกของเรา การฝึกฝนของเอลาริสจึงเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง"

"แต่ถ้าข้าไม่สามารถควบคุมพลังของตัวเองได้ล่ะ" เอลาริสเอ่ยด้วยความท้อแท้ "ข้าจะทำอย่างไร?"

"เจ้าทำได้ เอลาริส" อาจารย์เอเธนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เจ้าเพียงแค่ต้องเรียนรู้ที่จะปกป้องจิตใจของเจ้าจากอิทธิพลภายนอก พลังที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่การควบคุมธาตุได้มากแค่ไหน แต่มันอยู่ที่การควบคุมตัวเองต่างหาก"

เขาชี้ไปยังดอกไม้ป่าดอกเล็กๆ ที่บานสะพรั่งอยู่ข้างลำธาร

"ลองดูดอกไม้นั่นสิ มันบอบบาง แต่ก็ยืนหยัดต่อสู้กับสายลมและแสงแดดได้อย่างเข้มแข็ง" อาจารย์เอเธนกล่าว "จงเป็นเช่นนั้น จงเป็นอิสระจากความหวาดกลัว ให้จิตใจของเจ้าเป็นดั่งกำแพงที่ไม่มีสิ่งใดทะลวงผ่านได้"

เอลาริสพยักหน้า เธอรู้ว่าอาจารย์เอเธนพูดถูก ความกลัวเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด และมาลากอร์กำลังใช้มันเป็นอาวุธ เธอจะต้องเอาชนะความกลัวนี้ให้ได้

"เราจะพักผ่อนกันก่อน" อาจารย์เอเธนกล่าว "คืนนี้เราจะตั้งค่ายพักแรมที่นี่ และพรุ่งนี้เราจะเริ่มบทเรียนใหม่ บทเรียนที่จะสอนเจ้าถึงการปกป้องจิตใจ"

ขณะที่ตะวันคล้อยต่ำลงสู่เหลี่ยมเขา ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแดงฉาบด้วยม่วงคราม สหายทั้งสามช่วยกันก่อกองไฟเตรียมอาหารเย็น กลิ่นหอมของเนื้อย่างและสมุนไพรป่าลอยฟุ้งไปในอากาศ แม้จะอยู่ท่ามกลางอันตรายและความไม่แน่นอน แต่ช่วงเวลาเหล่านี้ก็เป็นดั่งโอเอซิสแห่งความสงบที่ช่วยเติมเต็มกำลังใจให้แก่พวกเขา

เอลาริสมองเปลวไฟที่เต้นระริก มันเป็นดั่งสัญลักษณ์ของพลังงานและชีวิต เธอคิดถึงคำพูดของอาจารย์เอเธน พยายามทำความเข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งของการควบคุมตนเอง

"พรุ่งนี้เจ้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น เอลาริส" ไกรธรเอ่ยขึ้นขณะที่เขายื่นเนื้อย่างชิ้นหนึ่งให้เธอ "เราจะอยู่เคียงข้างเจ้าเสมอ"

ลิลลี่พยักหน้าเห็นด้วย "ข้าจะคอยสอดส่องอันตรายให้เจ้าเอง ไม่ว่าจะเป็นปีศาจตัวไหนก็ไม่มีทางเข้ามาทำร้ายเจ้าได้ง่ายๆ หรอก"

คำพูดของสหายทั้งสองทำให้เอลาริสรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เธอไม่ได้อยู่คนเดียวในการต่อสู้ครั้งนี้ เธอมีเพื่อน มีอาจารย์ และมีพันธสัญญาที่ยิ่งใหญ่ที่ต้องแบกรับ

ในค่ำคืนนั้น ขณะที่ทุกคนหลับใหลไปแล้ว เอลาริสยังคงตื่นอยู่ เธอเดินออกมาจากค่ายพักแรมเล็กน้อย แล้วนั่งลงบนโขดหินริมลำธารอีกครั้ง ดวงจันทร์เต็มดวงส่องแสงนวลผ่องลงมาอาบไล้ผืนป่า ทอประกายระยิบระยับบนผิวน้ำ

เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามทำสมาธิอีกครั้ง เธอไม่พยายามที่จะควบคุมพลังธาตุในตอนนี้ แต่เธอพยายามที่จะสร้างกำแพงในจิตใจของเธอ เธอจินตนาการถึงแสงสีทองที่เปล่งประกายออกมาจากตัวเธอ แสงนั้นค่อยๆ แผ่ขยายออกไป โอบล้อมจิตใจของเธอไว้ ปกป้องมันจากความมืดมิดและเสียงกระซิบอันชั่วร้าย

เธอรู้ว่ามันจะเป็นหนทางที่ยาวนานและยากลำบาก แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้า เธอคือทายาทแห่งราชวงศ์สุริยันจันทรา ผู้ถูกลิขิตให้ถือครองคทาสุริยันจันทรา และเธอจะไม่ยอมให้ความกลัวมาบงการชีวิตของเธอได้

เมื่อแสงแรกของอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามาในป่า เอลาริสก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงความเข้มแข็งที่เพิ่มขึ้นในจิตใจ แม้จะยังไม่สามารถควบคุมพลังธาตุได้อย่างสมบูรณ์ แต่เธอก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้น เธอพร้อมแล้วสำหรับบททดสอบต่อไป บททดสอบที่จะพาเธอไปสู่ความจริงอันยิ่งใหญ่ และพันธสัญญาที่รอคอยการเติมเต็ม

การฝึกฝนในพนาไพรแห่งปฐมมนตราเพิ่งเริ่มต้นขึ้น และเอลาริสก็รู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล แต่ด้วยความมุ่งมั่นและกำลังใจจากสหาย เธอมั่นใจว่าเธอจะสามารถก้าวผ่านทุกอุปสรรคไปได้ เพื่อปกป้องโลกจากเงื้อมมือของราชาปีศาจมาลากอร์ และนำความสมดุลกลับคืนสู่ผืนพิภพอีกครั้ง พลังที่ซ่อนเร้นในตัวเธอกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทีละน้อย และในไม่ช้า มันจะเปล่งประกายเจิดจ้าดุจดวงอาทิตย์และดวงจันทราที่ผนวกรวมกันเป็นหนึ่งเดียว

---