ตอนที่ 104 — ผู้เฝ้าแห่งน้ำตกวารีรัตนคราม

การเดินทางสู่ ‘น้ำตกวารีรัตนคราม’ มิใช่เรื่องง่ายดาย พวกเขาต้องรอนแรมผ่านทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ไต่ผ่านภูเขาที่สูงชัน และข้ามแม่น้ำที่เชี่ยวกราก ทิวทัศน์รอบกายเปลี่ยนแปลงไปตามเส้นทาง จากทุ่งหญ้าเขียวขจีสู่ป่าไม้หนาทึบ ‌และจากป่าไม้ก็สู่หุบเขาหินปูนที่สูงตระหง่าน

เอลาริสรู้สึกว่าพลังเวทมนตร์ในตัวเธอแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน เธอสามารถควบคุมพลังแห่งสุริยันและจันทราได้ดีขึ้นเรื่อยๆ แสงสีทองของสุริยันช่วยให้เธอเห็นเส้นทางในยามที่มืดมิด และแสงสีเงินของจันทราช่วยให้เธอสัมผัสถึงสิ่งมีชีวิตที่ซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด แต่กระนั้น เธอก็ยังรู้สึกถึงความไม่สมบูรณ์บางอย่าง ราวกับว่ายังมีชิ้นส่วนสำคัญที่ขาดหายไป

มาสเตอร์เอลโดรันเล่าว่า น้ำตกวารีรัตนครามเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกปกป้องโดย ​‘ผู้เฝ้า’ ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์โบราณที่สาบานตนว่าจะปกป้องความลับของราชวงศ์ผู้พิทักษ์มาตั้งแต่ยุคบรรพกาล ผู้เฝ้าเหล่านี้ไม่เป็นมิตรกับคนแปลกหน้า และจะทดสอบผู้ที่ต้องการเข้าถึงความลับของพวกเขาอย่างเข้มงวด

“พวกเขามิได้ทดสอบด้วยกำลังกายเพียงอย่างเดียว” มาสเตอร์เอลโดรันกล่าวขณะที่พวกเขาปีนป่ายขึ้นไปตามทางเดินหินที่สูงชัน “แต่ยังทดสอบด้วยกำลังใจ ความบริสุทธิ์ของจิตวิญญาณ และความมุ่งมั่นอันแน่วแน่”

เมื่อเข้าใกล้จุดหมาย ‍เสียงน้ำตกอันกึกก้องก็ดังขึ้นเรื่อยๆ อากาศเริ่มชุ่มชื้นและเย็นสบายขึ้น จนกระทั่งพวกเขามาหยุดยืนอยู่บนหน้าผาขนาดใหญ่ เบื้องหน้าคือภาพที่งดงามราวกับหลุดออกมาจากความฝัน

น้ำตกวารีรัตนครามไหลหลั่งลงมาจากหน้าผาที่สูงเสียดฟ้า สู่แอ่งน้ำเบื้องล่าง น้ำในน้ำตกนั้นใสสะอาดจนมองเห็นก้นบ่อ และเปล่งประกายสีครามเข้มราวกับอัญมณีล้ำค่า ละอองน้ำฟุ้งกระจายไปทั่ว ‌ก่อให้เกิดรุ้งกินน้ำเจ็ดสีที่โค้งตัวอยู่เหนือน้ำตกอย่างงดงาม แต่สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือ ผาหินรอบๆ น้ำตกนั้นถูกปกคลุมไปด้วยพืชพรรณและดอกไม้ที่ไม่เคยพบเห็นที่ใดมาก่อน เปล่งแสงเรืองรองอ่อนๆ ราวกับดวงดาวบนดิน

“งดงามจริงๆ” เฟย์ริสพึมพำด้วยความชื่นชม ปกติแล้วเธอไม่ค่อยแสดงอารมณ์เช่นนี้ออกมาบ่อยนัก

“ใช่ ‍แต่มันก็ดูเหมือนจะมีบางอย่างซ่อนอยู่” ลูเซียสกล่าวพลางกวาดสายตาสำรวจรอบๆ เขาหยิบดาบออกจากฝัก เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน

ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากทุกทิศทุกทาง ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินด้วยหู หากแต่เป็นเสียงที่สะท้อนอยู่ในจิตใจ

“ผู้บุกรุก...เจ้ามาทำอะไร ณ ​ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้?”

เอลาริสสัมผัสได้ถึงกระแสพลังเวทมนตร์ที่อ่อนโยน แต่แฝงด้วยความแข็งแกร่งที่มองไม่เห็น เธอเงยหน้าขึ้นมองรอบๆ แต่ไม่เห็นใครเลย

“ข้าเอลาริส มาพร้อมกับสหายผู้กล้า เพื่อค้นหาความจริงและทำตามพันธสัญญาแห่งผู้พิทักษ์” เอลาริสตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย

เงาร่างโปร่งแสงสีเขียวเข้มเริ่มปรากฏขึ้นจากละอองน้ำและพืชพรรณรอบๆ ​น้ำตก พวกเขาคือ ‘ผู้เฝ้า’ ร่างกายของพวกเขาสร้างจากพลังงานธรรมชาติ มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แต่ผิวพรรณดูราวกับเปลือกไม้และใบไม้ ดวงตาเปล่งประกายสีเขียวมรกต

“ผู้พิทักษ์? ผู้พิทักษ์ที่เวทมนตร์เลือนหายไปแล้วอย่างนั้นหรือ?” ​หนึ่งในผู้เฝ้าเอ่ยถามด้วยเสียงที่ก้องกังวาน “เจ้ามีสิ่งใดจะพิสูจน์ได้ว่าเจ้าคือทายาทที่แท้จริง?”

มาสเตอร์เอลโดรันก้าวออกมาข้างหน้า “ข้ามาสเตอร์เอลโดรัน ขอเป็นพยานว่าเอลาริสคือทายาทคนสุดท้ายของราชวงศ์ผู้พิทักษ์ นางได้ปลุกพลังแห่งสุริยันและจันทราในตัวนางขึ้นมาแล้ว”

ผู้เฝ้าเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังปรึกษาหารือกันด้วยโทรจิต ก่อนที่ผู้นำของพวกเขา ซึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่กว่าและมีรัศมีที่เข้มข้นกว่า จะก้าวออกมาข้างหน้า

“เรามิได้ตัดสินด้วยคำพูด” ผู้นำของผู้เฝ้ากล่าว “แต่เราตัดสินด้วยการกระทำ หากเจ้าคือผู้ถูกลิขิตจริง เจ้าจะต้องผ่านการทดสอบของเรา”

“ข้าพร้อมแล้ว” เอลาริสตอบอย่างไม่ลังเล

“การทดสอบนี้มิใช่การต่อสู้” ผู้นำของผู้เฝ้ากล่าว “แต่เป็นการทดสอบจิตใจและความบริสุทธิ์ของเจ้า เจ้าจะต้องก้าวเข้าสู่ ‘ม่านวารีแห่งความจริง’ ที่ใจกลางน้ำตก และเผชิญหน้ากับเงาสะท้อนของจิตวิญญาณเจ้าเอง”

เอลาริสพยักหน้า เธอเดินไปที่ใจกลางน้ำตก ก้าวผ่านละอองน้ำที่ฟุ้งกระจายราวกับม่านหมอก เมื่อเธอก้าวเข้าไปในม่านน้ำตก ร่างกายของเธอก็รู้สึกเย็นเฉียบ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงกระแสพลังงานที่อ่อนโยนโอบล้อมเธอไว้

เบื้องหน้าของเธอ ปรากฏเงาสะท้อนของตัวเธอเองในผืนน้ำ แต่ไม่ใช่เงาสะท้อนธรรมดา มันคือภาพสะท้อนของจิตวิญญาณเธอ ที่แสดงถึงความกลัว ความกังวล ความปรารถนา และความมุ่งมั่นที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน

เงาสะท้อนแรกที่ปรากฏขึ้น คือภาพของเอลาริสในวัยเด็ก เด็กหญิงกำพร้าที่ไร้ที่พึ่งพิง หวาดกลัวต่อโลกภายนอกที่โหดร้าย เธอเห็นความโดดเดี่ยวและความปรารถนาที่จะมีครอบครัวที่อบอุ่น

“เจ้ายังคงเป็นเด็กน้อยที่หวาดกลัวอยู่ใช่หรือไม่?” เงาสะท้อนนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “เจ้าจะแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ได้อย่างไร ในเมื่อเจ้ายังอ่อนแอและเปราะบางนัก?”

เอลาริสหลับตาลง เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากอดีตที่หวนกลับมา แต่เธอก็หายใจเข้าลึกๆ และตอบกลับไป “ข้าเคยเป็นเช่นนั้น แต่บัดนี้ข้าไม่ใช่แล้ว ข้าได้พบสหายผู้กล้าที่อยู่เคียงข้าง และข้าก็ได้พบพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัว ข้าจะไม่ยอมให้ความกลัวในอดีตมาบั่นทอนกำลังใจของข้า”

เงาสะท้อนนั้นเลือนหายไป ปรากฏเงาสะท้อนใหม่ เป็นภาพของเอลาริสในอนาคตที่ดูแข็งแกร่งและเปี่ยมด้วยพลัง แต่ใบหน้าของเธอกลับฉายแววเศร้าสร้อย และดวงตาของเธอดูลึกซึ้งราวกับแบกรับความทุกข์ทรมานทั้งมวล

“พลังอันมหาศาลย่อมมาพร้อมกับความโดดเดี่ยวอันแสนสาหัส” เงาสะท้อนนั้นกล่าว “เจ้าจะต้องเสียสละทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้ารัก เพื่อปกป้องโลกใบนี้ เจ้าพร้อมแล้วหรือที่จะเผชิญหน้ากับความสูญเสียอันไม่อาจหลีกเลี่ยงได้?”

คำถามนั้นแทงใจดำของเอลาริส เธอคิดถึงลูเซียส เฟย์ริส และมาสเตอร์เอลโดรัน เธอคิดถึงความผูกพันที่ก่อร่างสร้างขึ้นมาตลอดการเดินทาง เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะรับมือกับความสูญเสียเหล่านั้นได้อย่างไร

แต่แล้ว เธอก็นึกถึงราชินีเอลารา ผู้ที่เสียสละชีวิตของตนเพื่อผนึกมาลากอร์ เธอรู้ดีว่าหนทางที่เธอเลือกนั้นมิใช่หนทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ

“ข้าไม่รู้ว่าข้าจะรับมือกับความสูญเสียได้หรือไม่” เอลาริสตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แต่แฝงด้วยความมุ่งมั่น “แต่ข้าจะไม่ยอมให้ความกลัวที่จะสูญเสียมาหยุดยั้งข้าจากการทำหน้าที่ของข้า ข้าจะปกป้องทุกคนที่ข้ารัก และจะปกป้องโลกใบนี้ให้ถึงที่สุด”

เงาสะท้อนนั้นยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเลือนหายไป ปรากฏเงาสะท้อนสุดท้าย เป็นภาพของคทาสุริยันจันทราที่เปล่งประกายเจิดจ้า แต่ในขณะเดียวกันก็มีเงามืดมิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวคทา ราวกับพลังแห่งความมืดกำลังพยายามครอบงำ

“คทาสุริยันจันทรามิใช่เพียงอาวุธแห่งแสงสว่าง หากแต่ยังเป็นประตูสู่ความมืดมิดเช่นกัน” เงาสะท้อนนั้นกล่าว “เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่าเจ้าจะสามารถควบคุมพลังทั้งสองด้านนี้ได้ โดยไม่ถูกความมืดมิดกลืนกิน?”

คำถามนี้ทำให้เอลาริสฉุกคิด เธอรู้ดีว่าพลังที่เธอมีนั้นทั้งยิ่งใหญ่และอันตราย เธอเคยสัมผัสถึงความมุ่งร้ายของมาลากอร์ และรู้ดีว่ามันสามารถบิดเบือนจิตใจของผู้ที่อ่อนแอได้

แต่แล้ว เธอก็นึกถึงคำพูดของมาสเตอร์เอลโดรันที่ว่า “แสงสว่างย่อมคู่กับเงามืดฉันใด พลังแห่งสุริยันก็ย่อมมีพลังแห่งรัตติกาลคอยค้ำจุนฉันนั้น” เธอรู้ดีว่าการเป็นผู้พิทักษ์ที่แท้จริง ไม่ใช่การปฏิเสธความมืดมิด หากแต่เป็นการยอมรับและนำพาพลังทั้งสองด้านให้มาอยู่ร่วมกันอย่างสมดุล

“คทาสุริยันจันทราคือผู้ค้ำจุนสมดุล” เอลาริสตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “และข้าคือผู้ถือครองที่จะนำพาสมดุลนั้นมาสู่โลกใบนี้ ข้าจะยอมรับทั้งแสงสว่างและความมืดมิดในตัวข้า เพื่อที่จะไม่ถูกสิ่งใดสิ่งหนึ่งครอบงำ”

เมื่อเอลาริสกล่าวจบ ม่านวารีแห่งความจริงก็สลายไป ร่างกายของเธอถูกโอบล้อมด้วยแสงสีครามเข้มจากน้ำตก รู้สึกสดชื่นและเปี่ยมด้วยพลัง เธอหันกลับมามองผู้เฝ้า ผู้นำของผู้เฝ้ายิ้มอย่างอ่อนโยน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเมตตา

“เจ้าผ่านการทดสอบแล้วเอลาริส” ผู้นำของผู้เฝ้ากล่าว “เจ้าคือทายาทที่แท้จริง ผู้มีจิตใจบริสุทธิ์และมุ่งมั่นสมควรที่จะเป็นผู้ถือครองคทาสุริยันจันทรา”

จากนั้น ผู้เฝ้าก็ก้าวหลีกทาง เผยให้เห็นทางเข้าสู่ถ้ำลับที่ซ่อนอยู่หลังน้ำตก ภายในถ้ำนั้นมีแท่นบูชาหินโบราณตั้งอยู่ บนแท่นบูชามีวัตถุบางอย่างวางอยู่ มันคือ ‘หัวใจแห่งผู้พิทักษ์’ อัญมณีสีครามเข้มที่เปล่งแสงเรืองรองอ่อนๆ ราวกับดวงใจที่เต้นระรัว

“นี่คือหัวใจแห่งผู้พิทักษ์” ผู้นำของผู้เฝ้าอธิบาย “เป็นส่วนหนึ่งของพลังเวทมนตร์ที่ราชินีเอลาราทิ้งไว้ เพื่อค้ำจุนการผนึก และเป็นกุญแจสำคัญในการปลดล็อกพลังที่แท้จริงของคทาสุริยันจันทรา เจ้าจงนำมันไป”

เอลาริสเดินเข้าไปหยิบหัวใจแห่งผู้พิทักษ์ อัญมณีนั้นอบอุ่นอยู่ในฝ่ามือของเธอ เธอรู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งกับราชินีเอลารา และกับพลังเวทมนตร์อันบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากอัญมณี

“ขอบคุณท่าน” เอลาริสกล่าวด้วยความจริงใจ

ผู้นำของผู้เฝ้าพยักหน้า “จงใช้พลังนี้อย่างชาญฉลาดเอลาริส โลกทั้งใบฝากความหวังไว้กับเจ้า”

เอลาริสพยักหน้า เธอมองไปยังหัวใจแห่งผู้พิทักษ์ในมือ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เพียงอัญมณีธรรมดา หากแต่เป็นความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ที่เธอต้องแบกรับ และมันคืออีกหนึ่งก้าวสำคัญบนเส้นทางสู่การเป็นผู้พิทักษ์ที่แท้จริง