ตอนที่ 46 — สุริยคราสแห่งจิตวิญญาณ

สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอากลิ่นอายของป่าสนโบราณเข้ามาในถ้ำศักดิ์สิทธิ์ที่บัดนี้กลายเป็นสถานที่ฝึกฝนของเอลาริส แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลอดช่องหินเข้ามาต้องร่างบอบบางที่กำลังนั่งสมาธิอยู่กลางวงเวทโบราณที่วาดขึ้นด้วยผงอัญมณีสีเงินระยับ ดวงตาของเอลาริสหลับพริ้ม ใบหน้าฉายแววเคร่งเครียดและเหนื่อยอ่อนจากการพยายามควบคุมพลังเวทที่ไหลเวียนอยู่ในกายอย่างไม่หยุดยั้ง

“เอลาริส เจ้าต้องผ่อนคลายจิตใจ ปล่อยให้พลังไหลเวียนอย่างเป็นธรรมชาติ ดุจสายน้ำที่รินไหล ไม่ใช่พายุที่โหมกระหน่ำ” ‌เสียงทุ้มนุ่มของอาจารย์เอเธล ผู้เป็นผู้พิทักษ์แห่งแสงและผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ให้เอลาริสเอ่ยขึ้นเบาๆ มือเหี่ยวย่นของเขาวางลงบนบ่าของเธออย่างอ่อนโยน พลังแห่งแสงสีทองเรืองรองแผ่ออกมาจากฝ่ามือ สลายความตึงเครียดในกายของเอลาริสลงได้บ้าง

เอลาริสพยักหน้าเล็กน้อย พยายามรวบรวมสมาธิอีกครั้ง ตั้งแต่เธอได้รู้ความจริงเกี่ยวกับสายเลือดและพันธสัญญาแห่งราชวงศ์โบราณ พลังเวทที่หลับใหลอยู่ในกายก็ตื่นขึ้น ​แต่การควบคุมมันกลับเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ พลังแห่งสุริยันและจันทรานั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เด็กสาวกำพร้าผู้เคยใช้ชีวิตอย่างสามัญชนจะจินตนาการได้ บางครั้งมันก็ร้อนแรงราวกับดวงอาทิตย์ยามเที่ยง บางคราวก็เย็นเยียบดุจแสงจันทร์ในคืนเหมันต์

“ข้าพยายามแล้วค่ะท่านอาจารย์ แต่พลังเหล่านี้มันเหมือนมีชีวิตเป็นของตัวเอง บางครั้งก็ร้อนระอุจนแทบเผาไหม้กาย ข้ากลัว... กลัวว่าวันหนึ่งข้าจะควบคุมมันไม่ได้และทำร้ายผู้คนที่ข้ารัก” ‍เสียงของเอลาริสสั่นเครือ ความหวาดกลัวที่ซ่อนเร้นในใจมานานวันเริ่มปรากฏออกมา

เซริอุส อัศวินแห่งแสงผู้ซื่อสัตย์และเป็นสหายร่วมเดินทางของเอลาริส ผู้ซึ่งปกติจะยืนเฝ้าเงียบๆ อยู่ด้านนอกวงเวท บัดนี้ก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบของเขามองเอลาริสด้วยความเข้าใจ “เจ้าไม่ได้อยู่เพียงลำพังเอลาริส ‌พวกเราอยู่ตรงนี้เสมอ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราจะเผชิญหน้ามันไปด้วยกัน”

คำพูดของเซริอุสเป็นดั่งน้ำทิพย์ชโลมใจ เอลาริสเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาที่เคยมืดมิดด้วยความกังวลค่อยๆ ฉายประกายความหวัง อาจารย์เอเธลยิ้มบางๆ “ถูกต้องแล้วเอลาริส ‍ความกลัวคือสิ่งบั่นทอนพลังที่แท้จริงของเจ้า เจ้าต้องเชื่อมั่นในตนเอง เชื่อมั่นในแสงสว่างที่อยู่ในตัวเจ้า และเชื่อมั่นในพันธะที่เชื่อมโยงเจ้ากับดวงตะวันและดวงจันทรา”

“แต่...ข้าจะเชื่อมโยงกับมันได้อย่างไรคะท่านอาจารย์” เอลาริสถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

“เจ้าต้องค้นหา ‘สุริยคราสแห่งจิตวิญญาณ’ ในตัวเจ้า” อาจารย์เอเธลตอบอย่างลึกลับ ​“จงหลับตาลงอีกครั้ง เอลาริส และจงจินตนาการถึงดวงอาทิตย์ที่ส่องแสงเจิดจ้า และดวงจันทร์ที่ทอประกายนุ่มนวล ไม่ใช่ในฐานะของสิ่งภายนอก แต่เป็นส่วนหนึ่งของตัวเจ้า”

เอลาริสทำตามที่อาจารย์บอก เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามจะสงบจิตใจที่ว้าวุ่น ​จินตนาการถึงความร้อนแรงของสุริยันและอ่อนโยนของจันทรา แต่ในใจเธอกลับเห็นเพียงความมืดมิดที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องลึก ความมืดมิดที่น่ากลัว... ราชาปีศาจมาลากอร์

“ไม่!” เอลาริสสะดุ้งเฮือก เปิดเปลือกตาขึ้นทันที เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า พลังเวทในกายปั่นป่วนจนวงเวทที่เธออยู่ในขณะนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง ​แสงออร่าสีดำอมม่วงเล็ดลอดออกมาจากเธอเล็กน้อย ก่อนจะถูกกดทับด้วยแสงสีเงินและทองที่พยายามจะควบคุมมัน

“เกิดอะไรขึ้นเอลาริส!” เซริอุสก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือวางทาบบนด้ามดาบเตรียมพร้อมเผชิญหน้ากับสิ่งไม่คาดฝัน

“ข้า...ข้าเห็น...มาลากอร์...มันอยู่ในความมืดมิดในใจข้า” เอลาริสตอบเสียงสั่น “มันพยายามจะกลืนกินแสงสว่างของข้า”

อาจารย์เอเธลถอนหายใจยาว “นี่คือสิ่งที่ข้าเกรงกลัวที่สุด พลังของมาลากอร์นั้นร้ายกาจ มันไม่เพียงแต่จะเข้าครอบงำโลกภายนอก แต่มันยังพยายามแทรกซึมเข้าสู่จิตใจของผู้ที่ถูกลิขิตให้ต่อต้านมันด้วย” เขามองเข้าไปในดวงตาของเอลาริสอย่างจริงจัง “เจ้าต้องเข้มแข็งเอลาริส เจ้าต้องไม่ยอมให้ความมืดมิดนั้นกลืนกินเจ้าเด็ดขาด”

“แต่ข้าจะทำได้อย่างไรคะ” เอลาริสรู้สึกสิ้นหวัง “ข้าอ่อนแอเหลือเกิน”

“เจ้าไม่อ่อนแอ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากปากทางถ้ำ ร่างเล็กกระทัดรัดของลีลาวดี ภูตพรายแห่งพงไพรผู้ร่าเริงและเป็นมิตร ก้าวเข้ามาพร้อมกับเมอร์ลิน นักเวทหนุ่มผู้เงียบขรึมและเปี่ยมด้วยความรู้ ลีลาวดีวางตะกร้าผลไม้ป่าลงข้างๆ เอลาริส แล้วนั่งลงข้างเธอพร้อมส่งยิ้มให้ “เจ้าต่างหากที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอมา”

เมอร์ลินพยักหน้าเห็นด้วย “ลีลาวดีพูดถูก เอลาริส ความกลัวของเจ้าคือช่องโหว่ที่มาลากอร์ใช้โจมตี แต่พลังที่แท้จริงของเจ้าคือความรัก ความเมตตา และความมุ่งมั่นที่จะปกป้อง” เขาก้มลงหยิบอัญมณีสีน้ำเงินเข้มเม็ดหนึ่งขึ้นมา “นี่คือ ‘ศิลาแห่งจันทรา’ เป็นสิ่งที่ข้าค้นพบเมื่อครั้งเดินทางไปยังเทือกเขาเหมันต์ มันจะช่วยควบคุมพลังเวทที่ปั่นป่วนในกายเจ้าได้ชั่วคราว และช่วยให้จิตใจของเจ้าสงบลง”

เอลาริสรับศิลามาถือไว้ในมือ มันเย็นเฉียบและมีประกายสีน้ำเงินอ่อนๆ ส่องออกมาจากภายใน ความรู้สึกสงบเย็นแพร่กระจายไปทั่วร่างกายของเธออย่างช้าๆ พลังเวทที่เคยปั่นป่วนเริ่มสงบลง

“ขอบคุณค่ะเมอร์ลิน” เอลาริสกล่าวด้วยความซาบซึ้ง

“นี่เป็นเพียงการบรรเทาอาการเท่านั้น” อาจารย์เอเธลกล่าว “การจะเอาชนะความมืดมิดในใจเจ้าได้นั้น เจ้าต้องเผชิญหน้ากับมันด้วยตนเอง”

“ข้าเข้าใจค่ะท่านอาจารย์” เอลาริสพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น “แต่ข้าต้องทำอย่างไรถึงจะค้นพบสุริยคราสแห่งจิตวิญญาณที่ท่านกล่าวถึง”

อาจารย์เอเธลเดินเข้ามาใกล้เอลาริสมากขึ้น “สุริยคราสแห่งจิตวิญญาณ ไม่ได้หมายถึงการที่แสงสว่างถูกความมืดกลืนกิน แต่หมายถึงการที่แสงสว่างและเงามืดมาบรรจบกันอย่างสมดุล การที่เจ้าสามารถยอมรับทั้งสองด้านในตัวเจ้าได้ ทั้งพลังแห่งแสงสว่างและความมืดมิดที่มาลากอร์พยายามจะปลุกปั่น จงจำไว้ว่า แม้แต่ดวงตะวันก็ยังมีเงามืดที่ซ่อนอยู่”

“ยอมรับความมืดมิดในตัวข้าอย่างนั้นหรือคะ” เอลาริสทวนคำอย่างไม่เข้าใจ

“ใช่แล้ว” อาจารย์เอเธลยิ้ม “พลังแห่งสุริยันและจันทรานั้นมีทั้งด้านสร้างสรรค์และทำลายล้าง หากเจ้าเพียงพยายามจะปฏิเสธด้านใดด้านหนึ่ง เจ้าก็จะไม่มีวันควบคุมพลังได้อย่างสมบูรณ์ เจ้าต้องโอบรับมันไว้ทั้งหมด แล้วใช้จิตใจที่บริสุทธิ์ของเจ้าเป็นผู้ชี้นำ”

คำพูดของอาจารย์เอเธลทำให้เอลาริสครุ่นคิดอย่างหนัก ตลอดมาเธอพยายามที่จะปฏิเสธความมืดมิดที่ปรากฏขึ้นในจิตใจ พยายามที่จะเป็นเพียงแสงสว่าง แต่บางที...นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เธออ่อนแอ

“ท่านอาจารย์หมายความว่า ข้าต้องเข้าไปในจิตใจของข้าอีกครั้ง และเผชิญหน้ากับมาลากอร์ที่ซ่อนอยู่ข้างในใช่ไหมคะ” เอลาริสถาม ใบหน้าฉายแววความกล้าหาญขึ้นมาบ้าง

“ถูกต้อง” อาจารย์เอเธลพยักหน้า “แต่ครั้งนี้ เจ้าไม่ได้ไปเพียงลำพัง” เขามองไปยังเซริอุส ลีลาวดี และเมอร์ลิน “พวกเราจะอยู่ข้างนอก คอยส่งพลังสนับสนุนเจ้า”

เมอร์ลินหยิบขวดยาขนาดเล็กออกมา “นี่คือยาที่ปรุงจากสมุนไพรโบราณ มันจะช่วยเสริมสร้างจิตวิญญาณของเจ้า ให้เจ้ามีกำลังมากพอที่จะต้านทานการครอบงำของมาลากอร์ได้”

ลีลาวดีวางมือลงบนบ่าของเอลาริสอย่างให้กำลังใจ “และข้าจะร้องเพลงแห่งพงไพรเพื่อขับไล่วิญญาณชั่วร้ายออกไปจากจิตใจของเจ้า”

เซริอุสพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้าจะปกป้องกายเนื้อของเจ้าในโลกแห่งความเป็นจริง หากมีสิ่งใดเล็ดลอดออกมา ข้าจะจัดการมันเอง”

เอลาริสมองสหายทั้งสามด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความซาบซึ้ง เธอไม่ใช่เด็กสาวกำพร้าที่โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว เธอมองอาจารย์เอเธลอย่างเด็ดเดี่ยว “ข้าพร้อมแล้วค่ะท่านอาจารย์”

อาจารย์เอเธลพยักหน้า เขาวาดวงเวทเพิ่มเติมบนพื้นด้วยผงอัญมณีสีแดงและเขียว เป็นสัญลักษณ์แห่งการป้องกันและเสริมพลัง “จงหลับตาเอลาริส และจงดำดิ่งลงไปในห้วงลึกของจิตวิญญาณเจ้าอีกครั้ง คราวนี้ จงอย่ากลัวที่จะเผชิญหน้ากับความมืดมิด แต่จงโอบรับมันไว้ในฐานะส่วนหนึ่งของตัวเจ้า แล้วใช้แสงสว่างแห่งจิตใจของเจ้าเป็นผู้ควบคุม”

เอลาริสหลับตาลงอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่รู้สึกหวาดกลัวเหมือนครั้งแรก เธอหายใจเข้าลึกๆ ปล่อยให้ศิลาแห่งจันทราในมือช่วยให้จิตใจสงบลง เธอดำดิ่งลงไปในห้วงความคิดของตนเองอีกครั้ง ความมืดมิดเข้าปกคลุมรอบกาย แต่คราวนี้เธอไม่ได้วิ่งหนี เธอหยุดยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าสีดำสนิท

เสียงกระซิบกระซาบที่คุ้นเคยดังขึ้นรอบตัว “อ่อนแอ...ไร้ค่า...เจ้าไม่มีทางเอาชนะข้าได้หรอก...จงยอมแพ้เสียเถิด...แล้วข้าจะมอบพลังที่ยิ่งใหญ่ให้เจ้า...”

มันคือเสียงของมาลากอร์ เสียงที่พยายามจะแทรกซึมเข้าสู่จิตใจของเธอ

“ไม่!” เอลาริสตวาดกลับไป แม้ว่าจะไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากเธอในโลกแห่งจิตวิญญาณ “ข้าจะไม่ยอมแพ้! ข้าไม่ใช่คนอ่อนแออีกต่อไปแล้ว!”

ทันใดนั้นเอง แสงสว่างสีทองและเงินก็เริ่มเรืองรองออกมาจากกายของเอลาริสในโลกแห่งจิตวิญญาณ แสงนั้นส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด เผยให้เห็นเงาร่างลางๆ ของมาลากอร์ที่กำลังยืนจ้องมองเธออยู่ มันมีรูปร่างสูงใหญ่ น่าเกรงขาม ดวงตาของมันแดงก่ำราวกับถ่านไฟที่กำลังลุกโชน

“เจ้ากล้าที่จะท้าทายข้าอย่างนั้นหรือ เด็กน้อยที่ไร้เดียงสา” เสียงของมาลากอร์ดังก้องไปทั่วห้วงความคิด “เจ้าคิดว่าพลังเพียงน้อยนิดของเจ้าจะต่อกรกับข้าได้งั้นหรือ”

“พลังของข้าอาจจะน้อยนิด แต่จิตใจของข้าไม่ได้อ่อนแอ!” เอลาริสตอบกลับอย่างหนักแน่น เธอเงยหน้าขึ้นมองร่างปีศาจตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว “ข้าจะใช้พลังแห่งสุริยันและจันทราที่ไหลเวียนในกายข้า เพื่อปกป้องโลกใบนี้! เพื่อปกป้องผู้คนที่ข้ารัก!”

ขณะที่เธอพูด แสงสว่างจากตัวเธอก็ยิ่งเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ แสงสีทองและเงินผสมผสานกันเป็นออร่าที่งดงามและทรงพลัง เธอจินตนาการถึงดวงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่นและชีวิต และดวงจันทร์ที่นำทางในยามค่ำคืน ไม่ใช่ในฐานะของศัตรู แต่เป็นส่วนหนึ่งของเธอ เป็นสมดุลที่ลงตัว

เธอสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่แผ่ออกมาจากใจกลางกาย และความเย็นยะเยือกที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด เธอไม่ได้ปฏิเสธมันอีกต่อไปแล้ว เธอโอบรับมันไว้ทั้งหมด ยอมรับว่าพลังทั้งสองด้านนี้คือตัวตนที่แท้จริงของเธอ

ในชั่วพริบตานั้นเอง แสงสว่างจากเอลาริสก็พุ่งขึ้นไปบนฟากฟ้าแห่งจิตวิญญาณ แสงสีทองและเงินหมุนวนเข้าหากัน ก่อตัวเป็นปรากฏการณ์ที่งดงามราวกับสุริยคราส ที่ซึ่งดวงจันทร์เคลื่อนเข้ามาบดบังดวงอาทิตย์ แต่กลับไม่ได้นำมาซึ่งความมืดมิด หากแต่เป็นการสร้างสมดุลแห่งแสงสว่างอันเป็นเอกลักษณ์

นี่คือ ‘สุริยคราสแห่งจิตวิญญาณ’ ที่อาจารย์เอเธลกล่าวถึง

ร่างของมาลากอร์ที่เคยน่าเกรงขามกลับดูเลือนรางลง มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “เป็นไปไม่ได้! เจ้าไม่มีทางทำได้! พลังแห่งความมืดมิดจะกลืนกินเจ้า!”

“ไม่” เอลาริสตอบกลับอย่างมั่นคง “แสงสว่างจะไม่มีวันยอมแพ้ต่อความมืดมิด! ข้าจะไม่ใช่ผู้ถูกกลืนกิน แต่ข้าจะเป็นผู้ผนึกเจ้าไว้ในเงามืดของตัวข้าเอง!”

เธอใช้พลังทั้งหมดที่มี ส่งคลื่นแสงแห่งสุริยันและจันทราเข้าโจมตีร่างของมาลากอร์ในจิตวิญญาณ แสงนั้นไม่ได้ทำลายล้าง แต่เป็นการผลักดันและผนึก มาลากอร์กรีดร้องอีกครั้ง ก่อนที่ร่างของมันจะเลือนหายไปในความมืดมิดที่ลึกที่สุดของจิตใจเอลาริส แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความมืดมิดที่น่ากลัวอีกต่อไป มันเป็นเพียงเงาที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ

เอลาริสเปิดเปลือกตาขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววความมุ่งมั่นและแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แสงออร่าสีทองและเงินยังคงเรืองรองรอบกายเธอ แต่บัดนี้มันสงบนิ่งและสมดุล

อาจารย์เอเธลยิ้มกว้าง “เจ้าทำได้แล้วเอลาริส เจ้าค้นพบสุริยคราสแห่งจิตวิญญาณในตัวเจ้าแล้ว”

เซริอุสถอนหายใจด้วยความโล่งอก ลีลาวดีปรบมืออย่างดีใจ เมอร์ลินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเล็กๆ

เอลาริสลุกขึ้นยืน ความรู้สึกของพลังที่สมดุลไหลเวียนอยู่ในกายทำให้เธอรู้สึกแข็งแกร่งและมั่นใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอรู้แล้วว่าการควบคุมพลังไม่ได้หมายถึงการปฏิเสธด้านใดด้านหนึ่ง แต่คือการยอมรับและควบคุมทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในตัวเธอ

“นี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้นเอลาริส” อาจารย์เอเธลกล่าว “การผจญภัยที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น”

เอลาริสพยักหน้า เธอรู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่บัดนี้เธอไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวหรือหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว ด้วยพลังแห่งสุริยันและจันทราที่สมดุลในกาย และสหายผู้กล้าหาญที่อยู่เคียงข้าง เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่รออยู่เบื้องหน้า เธอพร้อมแล้วที่จะตามหา ‘คทาสุริยันจันทรา’ และทำตามพันธสัญญาแห่งผู้พิทักษ์ เพื่อปกป้องโลกใบนี้จากเงื้อมมือของราชาปีศาจมาลากอร์.