ตอนที่ 86 — บทเพลงแห่งสายลมในหอคอยแห่งความทรงจำ

เมื่อเปลวไฟศักดิ์สิทธิ์ลุกโชนขึ้นอีกครั้งภายในอารามแห่งธาราเพลิง พลังงานเวทมนตร์ที่หลับใหลมานานนับพันปีก็พลันตื่นขึ้น ดอกไม้แห่งศิลาลาวาที่เคยแห้งเหี่ยวกลับผลิบานเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือดสด ธารน้ำร้อนใต้ผาชันส่งเสียงคำรามกึกก้องราวกับยินดีต้อนรับการกลับมาของทายาทผู้พิทักษ์ เอลาริสยืนอยู่ท่ามกลางแสงเรืองรองนั้น รู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนในกายอย่างสมบูรณ์ พลังเวทที่เคยเป็นเพียงกระแสริบหรี่ บัดนี้กลายเป็นแม่น้ำอันเชี่ยวกรากที่พร้อมจะทะลักทลาย

"อารามแห่งนี้กำลังตื่นขึ้น" ‌เซเรน่ากล่าวเสียงแผ่ว ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความทึ่ง "ดูเหมือนว่าพลังของเจ้าจะปลุกจิตวิญญาณของสถานที่แห่งนี้ขึ้นมา"

"มันรู้สึกเหมือนบ้าน" เอลาริสตอบ เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความผูกพันที่อธิบายไม่ได้กับอารามแห่งนี้ ราวกับว่าทุกก้อนหิน ทุกหยดน้ำ และทุกเปลวไฟต่างเป็นส่วนหนึ่งของเธอ

ลูคัสเดินเข้ามาหาเอลาริส ​"เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังนี้เอลาริส มันเป็นดาบสองคม หากเจ้าไม่สามารถควบคุมมันได้ มันอาจจะทำร้ายตัวเจ้าเองได้"

ไครอนพยักหน้าเห็นด้วย "และเราก็ไม่รู้ว่ามาลากอร์จะส่งสมุนมาอีกเมื่อไหร่ ยิ่งเจ้าแข็งแกร่งเท่าไหร่ เจ้าก็ยิ่งเป็นเป้าหมายที่ใหญ่ขึ้นเท่านั้น"

เอลาริสรู้ดีถึงความจริงข้อนี้ เธอพยักหน้าอย่างตั้งใจ ‍"ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ แล้วเราควรจะเริ่มต้นที่ไหนดี?"

เสียงกระซิบโบราณที่เคยดังก้องอยู่ในหัวของเอลาริสปรากฏขึ้นอีกครั้ง "จงค้นหาหอคอยแห่งความทรงจำ... ที่นั่นเจ้าจะพบกับบทเรียนแรก"

เอลาริสบอกเล่าสิ่งที่เธอได้ยินให้สหายฟัง พวกเขาจึงตัดสินใจออกค้นหา 'หอคอยแห่งความทรงจำ' ภายในอารามแห่งนี้ พวกเขาเดินผ่านโถงทางเดินที่สลับซับซ้อนราวกับเขาวงกต ‌ผ่านห้องสมุดที่เต็มไปด้วยม้วนคัมภีร์โบราณที่ผุพัง ผ่านห้องโถงฝึกฝนที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้ในอดีต

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงหอคอยสูงตระหง่านที่ตั้งอยู่โดดเด่นใจกลางอาราม หอคอยแห่งนี้สร้างจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ประดับประดาด้วยอัญมณีสีฟ้าครามที่เปล่งประกายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน มันแตกต่างจากส่วนอื่นๆ ของอารามที่สร้างจากศิลาลาวาสีดำสนิทอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่ามันเป็นสถานที่ที่แยกออกจากกาลเวลา

ทางเข้าหอคอยถูกปกป้องด้วยประตูเวทมนตร์ที่สลักเสลาเป็นรูปวิหคแห่งสายลมกำลังโอบอุ้มดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ไว้ในอ้อมกอด ‍เมื่อเอลาริสเดินเข้าไปใกล้ ประตูเวทมนตร์ก็เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา แสงนั้นพุ่งตรงเข้าสู่คทาสุริยันจันทรา ทำให้คทาส่องประกายระยิบระยับ

"นี่มัน... เวทมนตร์แห่งสายลม" เซเรน่าพึมพำด้วยความประหลาดใจ "เหมือนกับเวทมนตร์ของเผ่าพันธุ์ข้า"

ประตูเวทมนตร์เปิดออกอย่างช้าๆ ​เผยให้เห็นบันไดวนที่ทอดยาวขึ้นไปสู่เบื้องบน หอคอยแห่งนี้ไม่มีหน้าต่าง แต่กลับมีลมพัดอ้อยอิ่งอยู่ตลอดเวลา ราวกับว่ามันมีชีวิต

เมื่อเอลาริสก้าวเข้าไปในหอคอย ลมที่พัดอยู่ภายในหอคอยก็พลันก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง คล้ายกับร่างโปร่งแสงของหญิงสาวผู้สง่างาม สวมชุดที่ทำจากสายลมและมีปีกที่โปร่งแสงราวกับคริสตัล

"ยินดีต้อนรับ... ทายาทแห่งสุริยันจันทรา" ​ร่างโปร่งแสงกล่าวเสียงแผ่วหวาน ราวกับเสียงกระซิบของสายลม "ข้าคือ 'เอเรียล' จิตวิญญาณแห่งหอคอยแห่งความทรงจำ และเป็นผู้พิทักษ์บทเรียนแห่งสายลม"

"บทเรียนแห่งสายลม?" เอลาริสถามด้วยความสงสัย

"ใช่" เอเรียลตอบ ​"พลังแห่งสุริยันจันทรานั้นยิ่งใหญ่ แต่หากปราศจากความสมดุล มันก็อาจจะนำมาซึ่งความพินาศได้ พลังของสุริยันคือความร้อนแรง พลังของจันทราคือความเยือกเย็น สายลมคือสิ่งที่เชื่อมโยงและนำพาทั้งสองเข้าสู่ความสมดุล"

เอเรียลยื่นมือที่โปร่งแสงออกไป แตะที่หน้าผากของเอลาริส ภาพต่างๆ พลันไหลทะลักเข้าสู่ห้วงความคิดของเอลาริส มันเป็นภาพของการฝึกฝนในอดีตของบรรพบุรุษ ภาพของราชินีผู้สง่างามกำลังใช้คทาสุริยันจันทราควบคุมสายลมให้พัดพาเปลวไฟแห่งสุริยันไปทำลายกองทัพปีศาจ และภาพของนักรบผู้กล้าหาญกำลังใช้สายลมพัดพาน้ำแข็งแห่งจันทราไปตรึงการเคลื่อนไหวของศัตรู

เอลาริสรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังย้อนเวลากลับไปอยู่ในอดีต เธอได้สัมผัสถึงความรู้สึกของบรรพบุรุษ ได้เรียนรู้ถึงวิธีการควบคุมพลังแห่งสายลม การผสานรวมพลังแห่งสุริยันและจันทราเข้ากับสายลม เพื่อสร้างเวทมนตร์ที่สมบูรณ์แบบ

"จงผสานรวมพลังแห่งสายลมเข้ากับพลังของเจ้า" เอเรียลกระซิบ "จงให้สายลมนำพาความคิดของเจ้า จงให้สายลมเป็นส่วนหนึ่งของเวทมนตร์ของเจ้า"

เอลาริสหลับตาลง เธอจดจ่ออยู่กับลมที่พัดอยู่ภายในหอคอย เธอสัมผัสได้ถึงการเต้นของสายลม การเคลื่อนไหวของมัน การเปลี่ยนแปลงของมัน เธอร่ายเวทมนตร์ที่เธอเพิ่งเรียนรู้มา พลังงานจากคทาสุริยันจันทราไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเธอ เปล่งประกายสีทองและสีเงิน

เมื่อเธอลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีทองและสีเงินระยิบระยับ รอบกายของเธอมีกระแสลมหมุนวนอย่างอ่อนโยน ลมนั้นไม่ได้รุนแรง แต่กลับทรงพลัง มันตอบสนองต่อความคิดของเธอ มันเป็นส่วนหนึ่งของเธอ

เอลาริสลองโบกมือเบาๆ กระแสลมก็พัดพาไปตามทิศทางที่เธอต้องการ เธอร่ายเวทมนตร์อีกครั้ง คราวนี้เธอสร้างพายุหมุนขนาดเล็กขึ้นมา พายุหมุนนั้นหมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดเสียงหวีดหวิว

เซเรน่ายิ้มอย่างภาคภูมิใจ "เจ้าทำได้แล้วเอลาริส เจ้าควบคุมพลังแห่งสายลมได้แล้ว"

"แต่ยังไม่สมบูรณ์" เอเรียลกล่าว "เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะผสานรวมพลังแห่งสายลมเข้ากับพลังแห่งสุริยันและจันทรา เพื่อสร้างเวทมนตร์ที่สมบูรณ์แบบ"

เอเรียลนำเอลาริสขึ้นไปสู่ยอดหอคอย ที่นั่นมีแท่นศิลาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ เบื้องบนของแท่นศิลามีลูกแก้วคริสตัลขนาดใหญ่เปล่งประกายสีฟ้าคราม

"นี่คือ 'ลูกแก้วแห่งความสมดุล'" เอเรียลกล่าว "มันจะช่วยให้เจ้าสามารถผสานรวมพลังแห่งสุริยันและจันทราเข้ากับสายลมได้อย่างสมบูรณ์"

เอลาริสวางมือลงบนลูกแก้วแห่งความสมดุล คทาสุริยันจันทราในมือของเธอส่องประกายสว่างจ้า พลังงานจากลูกแก้วแห่งความสมดุลไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอ เธอรู้สึกถึงความสมดุลที่เกิดขึ้นภายในตัวเธอ พลังแห่งสุริยันที่ร้อนแรง พลังแห่งจันทราที่เยือกเย็น และพลังแห่งสายลมที่เชื่อมโยงทั้งสองเข้าด้วยกัน บัดนี้มันรวมเป็นหนึ่งเดียว

เมื่อเอลาริสถอนมือออกจากลูกแก้วแห่งความสมดุล เธอรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในตัวเธอ เธอไม่ได้แค่ควบคุมพลังเวทได้แล้ว แต่เธอยังรู้สึกถึงความเชื่อมโยงกับธรรมชาติรอบตัวเธออีกด้วย

"เจ้าทำได้แล้วเอลาริส" เอเรียลกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เจ้าได้เรียนรู้บทเรียนแรกของการเป็นผู้พิทักษ์แล้ว"

เอลาริสยิ้มอย่างโล่งใจ เธอรู้สึกถึงความมั่นใจที่เพิ่มขึ้น เธอรู้ว่าเธอกำลังก้าวไปในทิศทางที่ถูกต้อง

"ขอบคุณมากเอเรียล" เอลาริสกล่าวด้วยความเคารพ

เอเรียลพยักหน้า "จงจำไว้ว่าพลังที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ความแข็งแกร่ง แต่อยู่ที่ความสมดุลและความเข้าใจ เจ้าต้องใช้พลังของเจ้าเพื่อปกป้องโลกใบนี้ และอย่าให้ความมืดมิดครอบงำจิตใจของเจ้า"

เสียงกระซิบของเอเรียลค่อยๆ แผ่วลง และร่างโปร่งแสงของเธอก็สลายไปในสายลม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของความสงบ

เอลาริสและสหายของเธอเดินลงมาจากหอคอยแห่งความทรงจำ พวกเขามีสีหน้าเคร่งขรึม แต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง เอลาริสได้เรียนรู้บทเรียนที่สำคัญ และเธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับบททดสอบต่อไป

"เราต้องรีบไปจากที่นี่" ลูคัสกล่าว "มาลากอร์คงจะรู้แล้วว่าเจ้าได้ปลดปล่อยพลังออกมาแล้ว เขาจะต้องส่งสมุนมาอีกแน่นอน"

"แล้วเราจะไปที่ไหนต่อดี?" ไครอนถาม

เอลาริสหลับตาลง เธอจดจ่ออยู่กับคทาสุริยันจันทราในมือ แสงสีทองและสีเงินจากคทาส่องประกายระยิบระยับ พลังงานจากคทาพุ่งตรงไปยังทิศทางหนึ่ง มันเป็นทิศทางที่มืดมิดและลึกลับ ราวกับว่ามันซ่อนความลับบางอย่างไว้

"เราจะไปที่นั่น" เอลาริสกล่าวเสียงมั่นคง "คทากำลังนำทางเราไป"

สหายทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาเชื่อมั่นในเอลาริส และพร้อมที่จะติดตามเธอไปทุกที่ ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะอันตรายเพียงใดก็ตาม

พวกเขาออกจากอารามแห่งธาราเพลิงที่บัดนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวาอีกครั้ง แสงสีทองและสีเงินจากคทาสุริยันจันทราส่องนำทางให้พวกเขาเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า บททดสอบแรกผ่านพ้นไปแล้ว แต่บททดสอบที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เอลาริสพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมัน ด้วยพลังแห่งสุริยันจันทราที่สมดุล และสหายผู้กล้าที่ยืนเคียงข้าง เธอจะไม่ยอมแพ้ เธอจะทำตามพันธสัญญาแห่งผู้พิทักษ์ และนำแสงสว่างกลับคืนสู่โลกใบนี้ให้จงได้.

ในขณะที่พวกเขาก้าวออกจากอารามไป เสียงบทเพลงแห่งสายลมที่เคยดังก้องอยู่ในหอคอยแห่งความทรงจำก็แผ่วเบาลงไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่เต็มไปด้วยคำมั่นสัญญาแห่งการเริ่มต้นใหม่.