ตอนที่ 116 — เงาของมาลากอร์และสัญญาณแห่งความมืด

หลังจากออกจากหอคอยแห่งความทรงจำ กลุ่มของเอลาริสก็มุ่งหน้าสู่ 'ทะเลสาบแห่งจันทรา' โดยมีแผนที่โบราณของเอราเดียเป็นเครื่องนำทาง การเดินทางผ่านป่าเขาที่ยังคงความบริสุทธิ์และไม่ได้ถูกรบกวนจากอารยธรรมภายนอกเป็นประสบการณ์ที่งดงาม แต่ก็แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

"เราใกล้ถึงทะเลสาบแห่งจันทราแล้ว" เลโอนาร์ดกล่าวขณะที่กำลังกางแผนที่ออกดู ใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาผ่านยอดไม้ ‌"คืนนี้เราน่าจะพักแรมที่นี่ แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยเดินทางต่อ" เอลาริสมองไปยังท้องฟ้า ดวงจันทร์เต็มดวงส่องประกายสีเงินนวล ทอแสงลงมาอาบไล้ผืนป่าให้ดูงดงามและลึกลับในคราวเดียวกัน "ฉันรู้สึกถึงพลังจันทราที่นี่ มันเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ" เฟย์ร่าพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน ​พลังเวทที่นี่บริสุทธิ์และสงบเงียบจริงๆ" ซาเรลยังคงระมัดระวังภัยรอบด้าน ดวงตาของเขากวาดมองไปในเงามืด "แต่ฉันก็รู้สึกได้ถึงสิ่งอื่นที่ไม่ใช่พลังจันทรา...บางอย่างที่แฝงเร้นอยู่ในความมืด"

ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงคำรามจากระยะไกล มันเป็นเสียงที่ต่ำและน่าขนลุก ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหิวโหย "นั่นมัน...เสียงของปีศาจ" เลโอนาร์ดกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขากระชับดาบในมือ เอลาริสกอดคทาสุริยันจันทราไว้แน่น ‍หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล "มาลากอร์ส่งพวกมันมาแล้วหรือคะ?" "เป็นไปได้" เลโอนาร์ดตอบ "มันคงรู้ว่าเรากำลังมุ่งหน้าไปที่แหล่งพลังงานเวทมนตร์สำคัญ" พวกเขาเตรียมตัวรับมือกับภัยที่กำลังจะมาถึง เฟย์ร่าร่ายเวทมนตร์ป้องกันตัวไว้รอบๆ แคมป์ ซาเรลเตรียมคันธนูพร้อมลูกศร ส่วนเลโอนาร์ดก็ยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหน้า

เงาร่างดำทะมึนหลายสิบตัวปรากฏขึ้นจากความมืด ‌มันคือปีศาจชั้นต่ำที่มีรูปร่างคล้ายสัตว์ป่าผสมกับมนุษย์ ดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำ ส่องประกายความอำมหิต พวกมันพุ่งเข้าใส่กลุ่มของเอลาริสอย่างไม่คิดชีวิต "เตรียมตัว!" เลโอนาร์ดสั่ง การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างดุเดือด เลโอนาร์ดใช้ดาบของเขาฟาดฟันปีศาจอย่างคล่องแคล่ว ทุกครั้งที่ดาบของเขาสับลงไป ปีศาจตัวหนึ่งก็ล้มลง ซาเรลยิงธนูได้อย่างแม่นยำ ‍ลูกศรของเขาพุ่งทะลุหัวใจของปีศาจอย่างต่อเนื่อง ทำให้พวกมันล้มลงก่อนที่จะเข้าถึงตัว เฟย์ร่าร่ายเวทมนตร์โจมตีเป็นวงกว้าง เปลวเพลิงสีฟ้าพวยพุ่งเข้าใส่กลุ่มปีศาจ ทำให้พวกมันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เอลาริสเองก็ใช้คทาสุริยันจันทราอย่างเต็มที่ เธอใช้พลังสุริยันสร้างกำแพงไฟล้อมรอบตัวเองและเพื่อนๆ เพื่อป้องกันไม่ให้ปีศาจเข้ามาใกล้ จากนั้นก็ใช้พลังจันทราสร้างลำแสงสีเงินพุ่งเข้าใส่ปีศาจทีละตัว

แต่ปีศาจพวกนี้ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ยิ่งพวกมันล้มตายมากเท่าไหร่ ​ก็ยิ่งมีตัวใหม่ปรากฏขึ้นมาแทนที่มากเท่านั้น "พวกมันเยอะเกินไป!" เฟย์ร่าตะโกน "เราต้องล่าถอย!" เลโอนาร์ดตัดสินใจ "เราต้องหาที่กำบังที่ดีกว่านี้" พวกเขาเริ่มล่าถอยเข้าไปในป่าลึก โดยมีปีศาจไล่ตามหลังมาอย่างกระชั้นชิด เอลาริสใช้พลังเวทของเธอสร้างม่านหมอกหนาทึบเพื่อชะลอการไล่ล่าของปีศาจ แต่พวกมันก็ยังคงตามมาอย่างไม่ลดละ ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงหน้าผาแห่งหนึ่ง ​ด้านล่างเป็นเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง "ทางตัน!" ซาเรลอุทาน

ปีศาจกลุ่มใหญ่ล้อมรอบพวกเขาไว้ พวกมันส่งเสียงคำรามอย่างดุร้าย เตรียมที่จะพุ่งเข้ามาขย้ำพวกเขา เอลาริสมองไปยังเพื่อนพ้องที่กำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง เธอรู้ว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง เธอเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์เต็มดวงที่ส่องประกายอยู่บนท้องฟ้า เธอกำคทาสุริยันจันทราไว้แน่น หลับตาลง ​พยายามรวบรวมพลังเวททั้งหมดที่มี "พลังแห่งจันทรา...จงคุ้มครองพวกเรา!" เธอตะโกน แสงสีเงินอันเจิดจ้าพวยพุ่งออกจากคทาของเธอ แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง ปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ ปีศาจที่ถูกแสงสีเงินนั้นสัมผัสตัวก็กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของพวกมันเริ่มสลายไปในอากาศราวกับถูกกัดกร่อนด้วยกรด แสงสีเงินนั้นยังคงขยายตัวออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งปีศาจทั้งหมดที่อยู่รอบตัวพวกเขาสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าขนลุก

เอลาริสล้มลงไปนั่งกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน พลังเวทของเธอถูกใช้ไปจนเกือบหมด "เอลาริส เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?" เลโอนาร์ดรีบเข้ามาประคองเธอ "ฉันไม่เป็นไรค่ะ แค่...เหนื่อยไปหน่อย" เอลาริสตอบ เธอเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์บนท้องฟ้า "ฉันรู้สึกได้ถึงพลังของมัน มันช่วยฉันไว้" "เจ้าเก่งมากเอลาริส" เฟย์ร่ากล่าวด้วยรอยยิ้ม "พลังของเจ้าแข็งแกร่งขึ้นมากจริงๆ" ซาเรลพยักหน้าเห็นด้วย "ดูเหมือนว่ามาลากอร์จะไม่ยอมให้เราไปถึงทะเลสาบแห่งจันทราได้ง่ายๆ" "แต่เราก็จะไม่ยอมแพ้" เอลาริสกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เราต้องไปถึงที่นั่นให้ได้ เพื่อเติมเต็มพลังให้กับคทา"

ในคืนนั้น พวกเขาพักแรมอยู่ใกล้หน้าผา เอลาริสยังคงสัมผัสได้ถึงพลังจันทราที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศ มันช่วยฟื้นฟูพลังเวทของเธอที่ใช้ไปในการต่อสู้ เธอหลับตาลง พยายามทำความเข้าใจกับพลังนั้นให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น เธอรู้สึกถึงความเชื่อมโยงกับดวงจันทร์บนท้องฟ้า ราวกับว่าพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน รุ่งเช้า พวกเขาก็ออกเดินทางต่อ มุ่งหน้าสู่ทะเลสาบแห่งจันทราที่อยู่ไม่ไกลจากที่นั่น ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึง ทะเลสาบแห่งจันทราเป็นสถานที่ที่งดงามราวกับภาพวาด น้ำในทะเลสาบเป็นสีฟ้าครามใสราวคริสตัล สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าเป็นประกายระยิบระยับ มีต้นไม้ขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีเงินบานสะพรั่งอยู่รอบๆ ทะเลสาบ บรรยากาศเงียบสงบและเต็มไปด้วยพลังเวทจันทราอันบริสุทธิ์

"นี่คือทะเลสาบแห่งจันทราจริงๆ" เฟย์ร่าอุทานด้วยความตื่นเต้น เอลาริสก้าวเดินเข้าไปใกล้ทะเลสาบ เธอรู้สึกถึงพลังที่ดึงดูดเธอเข้าไป เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่กำลังถูกปกคลุมด้วยเมฆสีเทาเข้ม ซึ่งเป็นสัญญาณว่าสุริยคราสแห่งจันทร์คู่กำลังจะมาถึงในอีกไม่ช้า "ฉันต้องรีบแล้ว" เธอพึมพำ เอลาริสยกคทาสุริยันจันทราขึ้น แสงสีเงินจากคทาเปล่งประกายออกมา ส่องลงไปในน้ำทะเลสาบ ทันใดนั้น น้ำในทะเลสาบก็เริ่มเรืองแสงเป็นสีเงิน ลอยขึ้นมาเป็นเกลียวคลื่นวนรอบตัวเอลาริส พลังจันทราอันบริสุทธิ์หลั่งไหลเข้าสู่คทาและเข้าสู่ร่างของเธออย่างไม่หยุดหย่อน เอลาริสรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังเชื่อมโยงกับแก่นแท้ของพลังจันทรา ทั้งร่างกายและจิตใจของเธอถูกเติมเต็มด้วยพลังอันเยือกเย็นแต่เปี่ยมด้วยความเมตตา เธอรู้สึกถึงความสงบและความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

ขณะที่เธอกำลังดูดซับพลังอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายดังขึ้นมาจากเบื้องบน "ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ดูเหมือนว่าเจ้าจะมาถึงที่นี่ได้เร็วกว่าที่ข้าคาดไว้เสียอีกนะ ทายาทแห่งสุริยันจันทรา" เงาร่างขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า มันคือปีศาจระดับสูงที่มีปีกสีดำทะมึนและดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟสีแดงเข้ม มันคือ 'มาลาคอส' หนึ่งในขุนพลปีศาจที่ทรงพลังที่สุดของมาลากอร์ "มาลาคอส!" เลโอนาร์ดกัดฟันกรอด "มันเป็นหนึ่งในปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุด จงระวังตัวไว้เอลาริส" มาลาคอสหัวเราะอย่างเย้ยหยัน "เจ้าคิดว่าพลังเพียงแค่นี้จะหยุดยั้งพวกเราได้งั้นหรือ? มาลากอร์กำลังจะตื่นขึ้นแล้ว และไม่มีอะไรจะหยุดยั้งพวกเราได้อีกต่อไป"

มาลาคอสพุ่งเข้าใส่เอลาริสอย่างรวดเร็ว มันง้างกรงเล็บที่แหลมคมหมายจะสังหารเธอ แต่เอลาริสไม่ได้หวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว พลังจันทราที่เธอเพิ่งได้รับมาทำให้เธอรู้สึกแข็งแกร่งและมั่นใจ เธอหลบการโจมตีของมาลาคอสได้อย่างฉิวเฉียด "ข้าจะไม่มีวันยอมให้แกทำร้ายโลกใบนี้!" เอลาริสตะโกนเสียงดัง เธอใช้คทาสุริยันจันทราสร้างลำแสงสีเงินที่ทรงพลังพุ่งเข้าใส่มาลาคอส มาลาคอสถูกลำแสงสีเงินซัดกระเด็นไปไกล มันส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด "เป็นไปไม่ได้! พลังของเจ้า..." "นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น มาลาคอส" เอลาริสกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ข้าจะหยุดยั้งมาลากอร์ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม" มาลาคอสลุกขึ้นยืน ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "เจ้าจะต้องเสียใจที่บังอาจขัดขวางพวกเรา!"

การต่อสู้ระหว่างเอลาริสและมาลาคอสเริ่มต้นขึ้น ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวถูกปกคลุมด้วยเมฆพายุ พลังเวทสีเงินของเอลาริสปะทะกับพลังความมืดของมาลาคอสอย่างดุเดือด ทุกครั้งที่พลังปะทะกัน ก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ เลโอนาร์ด ซาเรล และเฟย์ร่าช่วยกันต่อสู้กับสมุนปีศาจที่มาลาคอสเรียกออกมา พวกเขารู้ว่าพวกเขาต้องซื้อเวลาให้เอลาริสจัดการกับมาลาคอสให้ได้ เอลาริสใช้พลังจันทราที่เพิ่งได้รับมาอย่างเต็มที่ เธอสร้างโล่ป้องกันที่แข็งแกร่ง และโจมตีด้วยลำแสงที่ทรงพลัง เธอรู้สึกว่าเธอสามารถควบคุมพลังจันทราได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันเป็นส่วนหนึ่งของเธอแล้ว ในที่สุด ด้วยพลังทั้งหมดที่เธอมี เอลาริสก็รวบรวมพลังจันทราทั้งหมดเข้าไว้ในคทา แล้วปล่อยออกมาเป็นลำแสงสีเงินขนาดมหึมา พุ่งเข้าใส่มาลาคอสอย่างจัง มาลาคอสส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แล้วก็ระเบิดออกเป็นชิ้นๆ สลายหายไปในอากาศ เหลือเพียงควันสีดำที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่บนท้องฟ้า

เอลาริสยืนหอบด้วยความเหนื่อยอ่อน คทาสุริยันจันทราในมือของเธอเปล่งประกายสีเงินนวลอย่างอ่อนโยน "เราชนะแล้ว!" เฟย์ร่าร้องออกมาด้วยความดีใจ เลโอนาร์ดและซาเรลเข้ามาหาเอลาริสด้วยรอยยิ้มแห่งความโล่งใจ "เจ้าทำได้ดีมากเอลาริส" เลโอนาร์ดกล่าว "เจ้าแข็งแกร่งขึ้นมากจริงๆ" เอลาริสมองไปยังทะเลสาบแห่งจันทราที่กลับมาสงบเงียบอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงพลังที่เต็มเปี่ยมอยู่ในตัว เธอรู้ว่าเธอได้ก้าวผ่านบททดสอบที่สำคัญอีกครั้งหนึ่งแล้ว และตอนนี้เธอก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทายต่อไป 'ป่าแห่งสุริยัน' และพลังที่รอคอยการปลดปล่อยจากที่นั่น