ตอนที่ 182 — เผชิญหน้าแม่มดแห่งหุบเหวอีกครั้งและบททดสอบสุดท้าย

การเดินทางออกจากหุบเหวแห่งความเงียบงันเป็นไปอย่างราบรื่นกว่าตอนเข้ามามากนัก ราวกับว่าการที่เอลาริสได้เอาชนะบททดสอบภายในจิตใจของตนเองได้นั้น ได้ปลดเปลื้องพันธนาการบางอย่างที่กดดันหุบเหวแห่งนี้ออกไป อากาศเริ่มเบาบางลง หมอกเริ่มจางหายไป และแม้จะยังคงความเงียบสงบ แต่ก็ไม่ใช่ความเงียบที่กดดันอีกต่อไป เอลาริสรู้สึกถึงความมั่นคงในจิตใจที่เพิ่มขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ‌พลังแห่งสุริยันจันทราในตัวเธอผสานรวมกันอย่างสมดุลมากขึ้น เธอสามารถควบคุมแสงสว่าง ความมืด การเยียวยา และการดูดซับพลังได้อย่างเป็นธรรมชาติ

ด้วยคัมภีร์เงาในมือ พวกเขาได้ทราบถึงเส้นทางสู่ยอดเขาแห่งปัญญา สถานที่ที่หินแห่งบรรพกาลชิ้นสุดท้ายซ่อนอยู่ และยังเป็นที่ที่เหล่าปราชญ์ผู้โบราณพำนักอยู่ ​แต่ก่อนที่จะมุ่งหน้าสู่ยอดเขาสูงเสียดฟ้า เอลาริสรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างให้กลับไปยังถ้ำของแม่มดแห่งหุบเหวอีกครั้ง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่ยังไม่สมบูรณ์

"ข้ารู้สึกว่าเราควรกลับไปหาแม่มดแห่งหุบเหวอีกครั้ง" เอลาริสกล่าวกับสหายของเธอ ขณะที่พวกเขาออกมาจากขอบหุบเหวแล้ว "ข้าสัมผัสได้ว่าท่านมีบางสิ่งบางอย่างที่ต้องการจะบอกข้าอีก"

ฟินน์ อเล็กซ์ และมีอา ‍มองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "ถ้าเธอรู้สึกอย่างนั้น เราก็ไปกันเถอะ" อเล็กซ์กล่าว "บางทีอาจมีเรื่องสำคัญที่เรายังไม่ได้รู้"

พวกเขาเดินกลับเข้าไปในถ้ำของแม่มดแห่งหุบเหวอีกครั้ง บรรยากาศภายในถ้ำดูสงบและโปร่งสบายขึ้นกว่าเดิมมาก แสงจากคทาสุริยันจันทราที่เอลาริสถืออยู่ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ ‌ทำให้เห็นรายละเอียดของหินงอกหินย้อยที่สวยงาม และภาพวาดโบราณบนผนังถ้ำที่เล่าเรื่องราวของราชวงศ์สุริยันจันทราที่รุ่งเรืองในอดีต

เมื่อมาถึงห้องโถงกลาง แม่มดแห่งหุบเหวยังคงนั่งอยู่บนแท่นหินเช่นเดิม ดวงตาของเธอยังคงปิดสนิท แต่รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวย่น

"ข้ารู้ว่าเจ้าจะกลับมา... ทายาทแห่งสุริยันจันทรา" แม่มดแห่งหุบเหวเอ่ยขึ้น ‍เสียงของเธอฟังดูสดใสและมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิมมาก "เจ้าเติบโตขึ้นมากแล้วนะเอลาริส จิตใจของเจ้าแข็งแกร่งขึ้น และพลังของเจ้าก็เริ่มสมดุลแล้ว"

เอลาริสโค้งคำนับให้แม่มดแห่งหุบเหว "ข้ามาเพื่อขอคำแนะนำจากท่านอีกครั้ง ท่านแม่มด ข้ารู้สึกว่ายังมีบางสิ่งบางอย่างที่ข้ายังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้"

แม่มดแห่งหุบเหวลืมตาขึ้น ดวงตาของเธอเปล่งประกายสีเงินเรืองรองอย่างอ่อนโยน ​"ใช่แล้วเอลาริส เจ้าได้เปิดผนึกคัมภีร์เงาและได้รับหินแห่งบรรพกาลแห่งเงามืดแล้ว แต่เจ้ายังไม่เข้าใจถึงความหมายที่แท้จริงของพลังแห่งความมืดมิด"

"ความหมายที่แท้จริงของพลังแห่งความมืดมิด?" เอลาริสทวนคำ

"พลังแห่งความมืดมิดไม่ใช่เพียงแค่พลังแห่งการทำลายล้าง หรือพลังที่ชั่วร้ายเสมอไป" แม่มดแห่งหุบเหวอธิบาย "มันคือพลังแห่งการเปลี่ยนแปลง การปรับตัว ​และการดูดซับ มันคือพลังที่ทำให้สิ่งมีชีวิตสามารถอยู่รอดได้ในสภาพแวดล้อมที่โหดร้าย และเป็นพลังที่ทำให้เราสามารถเรียนรู้จากความผิดพลาดและเติบโตขึ้นได้"

แม่มดแห่งหุบเหวยื่นมือที่เหี่ยวย่นออกมา "จงวางหินแห่งบรรพกาลทั้งสองชิ้นลงบนมือของข้า"

เอลาริสทำตาม เธอวางหินแห่งบรรพกาลสีน้ำเงินเข้มและหินแห่งบรรพกาลสีดำสนิทลงบนฝ่ามือของแม่มดแห่งหุบเหว

ทันทีที่หินทั้งสองสัมผัสกับมือของแม่มด หินทั้งสองก็พลันเปล่งแสงออกมาพร้อมกัน แสงสีเงินจากหินแห่งจันทรา และแสงสีดำจากหินแห่งเงามืด ​แสงทั้งสองผสานรวมกันอย่างช้าๆ ก่อนที่จะถูกดูดซับเข้าไปในร่างของแม่มดแห่งหุบเหว

แม่มดแห่งหุบเหวหลับตาลง เธอหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอบัดนี้เปล่งประกายสีเงินและสีดำพร้อมกัน ราวกับกำลังสะท้อนแสงของดวงจันทร์และเงามืด

"พลังแห่งหินทั้งสองได้ผสานรวมกับตัวข้าแล้ว" แม่มดแห่งหุบเหวกล่าว "บัดนี้ข้าจะมอบบททดสอบสุดท้ายให้เจ้า บททดสอบที่จะเปิดเผยถึงความเข้าใจที่แท้จริงของเจ้าเกี่ยวกับพลังแห่งสุริยันจันทรา"

"บททดสอบอะไรหรือท่านแม่มด" เอลาริสถาม

"เจ้าต้องต่อสู้กับเงาของตัวเจ้าเอง" แม่มดแห่งหุบเหวตอบ "เงาที่เกิดจากความกลัว ความสงสัย และความไม่มั่นคงทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ในจิตใจของเจ้า เงาที่จะแสดงให้เจ้าเห็นถึงด้านมืดที่สุดของตัวเจ้า"

ทันใดนั้นเอง เงาร่างดำทะมึนก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเอลาริส ร่างนั้นมีรูปร่างคล้ายคลึงกับเธออย่างน่าประหลาด แต่ดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำและเต็มไปด้วยความชั่วร้าย มันคือเงาของเอลาริสเอง ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยพลังของแม่มดแห่งหุบเหว

“เจ้าไม่มีวันเอาชนะข้าได้หรอกเอลาริส” เงาของเอลาริสกล่าวด้วยเสียงที่บิดเบี้ยวและน่ากลัว “เจ้าอ่อนแอเกินไป... เจ้าจะล้มเหลว... เหมือนที่เจ้าเคยทำมาตลอด”

เอลาริสกำคทาสุริยันจันทราแน่นในมือ เธอรู้สึกถึงความกลัวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจอีกครั้ง แต่เธอก็พยายามสงบสติอารมณ์ เธอรู้ว่านี่คือบททดสอบที่สำคัญที่สุดของเธอ

"ข้าจะไม่ยอมให้เจ้ามาทำลายความเชื่อมั่นของข้าได้อีกแล้ว!" เอลาริสตอบกลับอย่างหนักแน่น

เงาของเอลาริสพุ่งเข้าโจมตีเธอด้วยความรวดเร็ว มันใช้พลังแห่งความมืดมิดในการสร้างภาพลวงตา สร้างความกลัวและความสงสัยในจิตใจของเอลาริส

ฟินน์ อเล็กซ์ และมีอา พยายามจะเข้ามาช่วย แต่แม่มดแห่งหุบเหวยกมือห้ามไว้

"นี่คือบททดสอบที่เอลาริสต้องเผชิญหน้าด้วยตัวเอง" แม่มดแห่งหุบเหวกล่าว "ไม่มีใครสามารถช่วยเธอได้ในตอนนี้"

เอลาริสต้องต่อสู้กับเงาของตัวเองอย่างดุเดือด เงาของเธอสามารถเลียนแบบพลังของเธอได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นแสงสว่างจากสุริยัน หรือความเยือกเย็นจากจันทรา มันยังสามารถสร้างภาพลวงตาที่ทำให้เธอเห็นภาพความล้มเหลวในอดีต และความกลัวในอนาคต

“เจ้าจำได้ไหม... ตอนที่เจ้าถูกทอดทิ้ง... ตอนที่เจ้าเดียวดาย... ไม่มีใครต้องการเจ้า” เงาของเอลาริสกระซิบ พยายามจะโจมตีจุดอ่อนในจิตใจของเธอ

แต่เอลาริสไม่ยอมแพ้ เธอจดจ่อกับพลังแห่งสุริยันจันทราในตัวเธอ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นของสหายที่อยู่เคียงข้างเธอ และความรักที่เธอมีต่อโลกใบนี้

"ข้าอาจเคยเดียวดาย... แต่บัดนี้ข้าไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว!" เอลาริสตะโกน "ข้ามีสหาย มีพลัง และมีพันธสัญญาที่จะต้องทำ!"

เธอชูคทาสุริยันจันทราขึ้น แสงสีเงินและสีทองเปล่งประกายออกมาอย่างเจิดจ้า แสงนั้นไม่ได้พุ่งเข้าทำร้ายเงาของเธอ แต่กลับโอบล้อมเงาของเธอไว้ด้วยความอบอุ่นและความเมตตา

“พลังที่แท้จริงของคทาคือการรวมพลังแห่งสุริยันและจันทราเข้าด้วยกัน แสงสว่างและความมืด... ชีวิตและความตาย... ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน” คำพูดของเอลานาราดังก้องขึ้นในความคิดของเอลาริส

เอลาริสรู้แล้วว่าเธอไม่จำเป็นต้องทำลายเงาของเธอ แต่เธอต้องยอมรับมัน ยอมรับความมืดมิดที่อยู่ในตัวเธอ ยอมรับความกลัวและความสงสัยทั้งหมด เพราะสิ่งเหล่านั้นคือส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอเป็นเธอ

เธอเดินเข้าไปใกล้เงาของเธอ เอื้อมมือออกไปสัมผัสกับเงาที่กำลังสั่นไหว แสงสีเงินและสีทองจากคทาไหลผ่านมือของเธอเข้าไปในเงา

“ข้าจะไม่ทำลายเจ้า... แต่ข้าจะยอมรับเจ้า... เพราะเจ้าคือส่วนหนึ่งของข้า” เอลาริสกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ

ทันทีที่เธอสัมผัสกับเงาของเธอ เงาของเธอก็พลันสลายหายไป กลายเป็นเพียงละอองแสงสีดำที่ถูกดูดซับเข้าไปในร่างของเอลาริส

เอลาริสรู้สึกถึงพลังงานที่แปลกประหลาดไหลเวียนเข้ามาในตัวเธอ ไม่ใช่พลังงานชั่วร้าย แต่เป็นพลังงานแห่งความสมบูรณ์ เธอรู้สึกว่าตัวเองสมบูรณ์แบบมากขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และเข้าใจตัวเองมากขึ้น

แม่มดแห่งหุบเหวยิ้มกว้าง "เจ้าทำได้แล้วเอลาริส เจ้าได้ยอมรับความมืดมิดในตัวเจ้าเอง และได้ผสานมันเข้ากับแสงสว่าง บัดนี้เจ้าได้เข้าใจถึงความหมายที่แท้จริงของพลังแห่งสุริยันจันทราแล้ว"

แม่มดแห่งหุบเหวหยิบหินแห่งบรรพกาลทั้งสองชิ้นคืนจากร่างของเธอ ก่อนที่จะส่งคืนให้เอลาริส "จงเก็บหินเหล่านี้ไว้ให้ดีเอลาริส พวกมันคือส่วนหนึ่งของพลังที่เจ้าจะใช้ในการผนึกมาลากอร์"

เอลาริสรับหินทั้งสองชิ้นมาถือไว้ในมือ เธอรู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งกับหินทั้งสองชิ้น และกับคทาสุริยันจันทรา

"ขอบคุณท่านแม่มด ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง" เอลาริสกล่าวด้วยความเคารพอย่างสูงสุด

"จงไปเถิดทายาทแห่งสุริยันจันทรา" แม่มดแห่งหุบเหวกล่าว "ยอดเขาแห่งปัญญากำลังรอคอยเจ้าอยู่ และสุริยคราสแห่งจันทร์คู่ก็ใกล้เข้ามาแล้ว"

เอลาริสและสหายของเธอโค้งคำนับให้แม่มดแห่งหุบเหวอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินออกจากถ้ำไปอีกครั้งในครั้งนี้ พวกเขารู้สึกถึงความหวังและความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยมในหัวใจ เอลาริสได้ผ่านบททดสอบที่ยากที่สุดของเธอแล้ว เธอได้เรียนรู้ที่จะยอมรับตัวเองในทุกด้าน และได้เข้าใจถึงความหมายที่แท้จริงของพลังแห่งสุริยันจันทรา

หนทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอันตราย แต่เอลาริสก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมัน เธอพร้อมแล้วที่จะขึ้นสู่ยอดเขาแห่งปัญญา เพื่อค้นหาหินแห่งบรรพกาลชิ้นสุดท้าย และเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้ากับราชาปีศาจมาลากอร์ในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย เพื่อปกป้องโลกใบนี้จากเงามืดนิรันดร์