ตอนที่ 210 — ปะทะราชาปีศาจ ณ ยอดเขาเงาเพลิง

ยอดเขาเงาเพลิงเดือดพล่านด้วยลาวาและเปลวไฟ ท้องฟ้าถูกบดบังด้วยสุริยคราสแห่งจันทร์คู่ที่สมบูรณ์แบบ ทำให้โลกทั้งใบจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัว ตรงกลางปล่องภูเขาไฟ มาลากอร์ ราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ กำลังก่อร่างสร้างตัวจากเถ้าถ่านและลาวาที่เดือดพล่าน ร่างกายมหึมาของมันปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำสนิท ‌ดวงตาแดงฉานราวถ่านเพลิงที่ลุกโชน ส่งเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโลก

เอลาริสยืนอยู่เบื้องหน้ามัน คทาสุริยันจันทราในมือของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า แสงสีทองและสีเงินหลอมรวมกันเป็นรัศมีสีรุ้งที่สวยงามและทรงพลัง เธอมองไปยังมาลากอร์ด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นและไม่หวั่นเกรง "ข้าจะไม่มีวันยอมให้แกทำร้ายโลกใบนี้ มาลากอร์!" เสียงของเอลาริสก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขา แม้จะเล็กน้อยเมื่อเทียบกับเสียงคำรามของปีศาจ ​แต่ก็เต็มไปด้วยพลังแห่งความมุ่งมั่น มาลากอร์หัวเราะอย่างเย้ยหยัน "ฮ่า ฮ่า ฮ่า! เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้งั้นหรือ? เจ้ามันก็แค่เด็กสาวที่ไร้เดียงสา ไม่มีทางที่จะต้านทานพลังของข้าได้หรอก! ดูสิ...ดวงจันทร์ทั้งสองกำลังบดบังดวงอาทิตย์แล้ว ‍พลังของข้าถึงขีดสุดแล้ว! ไม่มีใครจะหยุดยั้งข้าได้อีกต่อไป!"

มาลากอร์ง้างกรงเล็บขนาดมหึมา พุ่งเข้าใส่เอลาริสอย่างรวดเร็ว มันสร้างพายุแห่งความมืดมิดที่เต็มไปด้วยเศษหินและลาวาที่ลุกโชนพุ่งเข้าใส่เธอ เอลาริสตอบโต้ทันที เธอใช้คทาสุริยันจันทราสร้างโล่พลังงานสีรุ้งขนาดใหญ่ขึ้นมา โล่นั้นแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก ป้องกันพายุแห่งความมืดมิดของมาลากอร์ไว้ได้อย่างสมบูรณ์ "พลังของข้าไม่ได้มาจากความมืดมิด แต่มาจากแสงสว่างและความรักที่ข้ามีต่อโลกใบนี้!" ‌เอลาริสตะโกน เธอรวบรวมพลังสุริยันทั้งหมดเข้าไว้ในคทา แล้วปล่อยออกมาเป็นลำแสงสีทองขนาดมหึมา พุ่งเข้าใส่มาลากอร์ ลำแสงสีทองนั้นพุ่งเข้าชนร่างของมาลากอร์อย่างจัง ทำให้มันส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของมันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เกล็ดสีดำสนิทบนร่างของมันเริ่มแตกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นเนื้อหนังที่เต็มไปด้วยลาวาที่เดือดพล่าน

"เป็นไปไม่ได้! ‍พลังของเจ้า..." มาลากอร์อุทานด้วยความตกใจ "นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น มาลากอร์" เอลาริสกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ข้าจะหยุดยั้งแกให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม" มาลากอร์ระเบิดพลังความมืดมิดออกมาอีกครั้ง มันสร้างลูกไฟสีดำขนาดใหญ่หลายสิบลูก พุ่งเข้าใส่เอลาริสอย่างไม่หยุดหย่อน เอลาริสตอบโต้ด้วยการใช้พลังจันทรา ​เธอสร้างกำแพงน้ำแข็งขนาดมหึมาขึ้นมาเพื่อป้องกันลูกไฟสีดำเหล่านั้น กำแพงน้ำแข็งนั้นเปล่งประกายสีเงินนวล สะท้อนแสงของลาวาที่พวยพุ่งขึ้นมาจากปล่องภูเขาไฟ การต่อสู้ระหว่างเอลาริสและมาลากอร์ดำเนินไปอย่างดุเดือด พลังแสงสว่างและพลังความมืดปะทะกันอย่างต่อเนื่อง ทำให้เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งยอดเขา เลโอนาร์ด ซาเรล และเฟย์ร่าเองก็ช่วยกันต่อสู้กับสมุนปีศาจที่มาลากอร์เรียกออกมา พวกเขาพยายามซื้อเวลาให้เอลาริสจัดการกับมาลากอร์ให้ได้

"เราต้องช่วยเอลาริส!" ​เฟย์ร่าตะโกน เธอร่ายเวทมนตร์โจมตีเป็นวงกว้าง เปลวเพลิงสีฟ้าพวยพุ่งเข้าใส่กลุ่มปีศาจ ทำให้พวกมันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เลโอนาร์ดและซาเรลก็ต่อสู้อย่างสุดกำลัง พวกเขาใช้ทักษะการต่อสู้ที่เชี่ยวชาญของพวกเขาในการสังหารปีศาจทีละตัว เอลาริสมองเห็นเพื่อนพ้องที่กำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง เธอรู้ว่าเธอต้องรีบจัดการกับมาลากอร์ให้ได้ เธอหลับตาลง พยายามรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีเข้าไว้ในคทาสุริยันจันทรา ​เธอรู้สึกถึงพลังของบรรพบุรุษ พลังของจิตวิญญาณผู้พิทักษ์ทุกคนที่ไหลเวียนเข้ามาในตัวเธอ "พลังแห่งสุริยันจันทรา...จงรวมกันเป็นหนึ่ง!" เอลาริสตะโกนเสียงดัง

คทาสุริยันจันทราในมือของเธอเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม แสงสีทองและสีเงินหลอมรวมกันเป็นลำแสงสีรุ้งขนาดมหึมาที่พุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกม่านสุริยคราสที่มืดมิดออกไป เผยให้เห็นดวงดาวที่ส่องประกายระยิบระยับ ลำแสงนั้นพุ่งตรงเข้าใส่มาลากอร์อย่างจัง มาลากอร์ส่งเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มันพยายามที่จะต้านทานพลังนั้น แต่ก็ไม่สามารถทำได้ ร่างของมาลากอร์เริ่มสลายไปในอากาศ ลาวาที่เดือดพล่านในตัวมันเริ่มแห้งเหือด เกล็ดสีดำสนิทบนร่างของมันแตกเป็นเสี่ยงๆ "ไม่! เป็นไปไม่ได้! ข้า...ข้าไม่มีวันยอมแพ้!" มาลากอร์ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง มันพยายามที่จะรวบรวมพลังความมืดมิดทั้งหมดที่มี เพื่อตอบโต้กลับ

แต่พลังของเอลาริสนั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าที่มันจะต้านทานได้ ลำแสงสีรุ้งนั้นพุ่งทะลุร่างของมาลากอร์ ทำให้มันสลายหายไปในอากาศ เหลือเพียงแสงสีดำที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่บนท้องฟ้า ทันใดนั้นเอง สุริยคราสแห่งจันทร์คู่ที่ปกคลุมท้องฟ้าอยู่ก็เริ่มจางหายไป แสงอาทิตย์และแสงจันทร์เริ่มส่องประกายออกมาอีกครั้ง ทำให้โลกกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง เอลาริสล้มลงไปนั่งกับพื้นด้วยความเหนื่อยอ่อน คทาสุริยันจันทราในมือของเธอเปล่งประกายอ่อนๆ แล้วก็ดับลง "เราชนะแล้ว..." เธอพึมพำ เลโอนาร์ด ซาเรล และเฟย์ร่ารีบวิ่งเข้ามาหาเอลาริสด้วยรอยยิ้มแห่งความโล่งใจ "เจ้าทำได้ดีมากเอลาริส" เลโอนาร์ดกล่าว พร้อมกับประคองเธอขึ้นมา "เจ้าช่วยโลกนี้ไว้ได้แล้ว" เฟย์ร่ากล่าวด้วยน้ำตาแห่งความสุข ซาเรลพยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเคารพ

เอลาริสมองไปยังท้องฟ้าที่กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงความสงบที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจ ภาระหน้าที่อันหนักอึ้งที่เธอแบกรับมาตลอด ตอนนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลังดังขึ้นในหูของเอลาริส "เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วงั้นหรือ...ทายาทแห่งสุริยันจันทรา?" เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความชั่วร้าย "มาลากอร์ไม่ได้ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง มันแค่...หลับใหลไปชั่วคราวเท่านั้น" เอลาริสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามมองหาที่มาของเสียง แต่รอบตัวเธอมีเพียงเพื่อนพ้องและท้องฟ้าที่สว่างไสว "มันยังไม่จบ...เจ้าจะต้องเผชิญหน้ากับข้าอีกครั้ง...เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม..." เสียงนั้นจางหายไปในอากาศ

เอลาริสสั่นสะเทือนด้วยความหวาดกลัว เธอรู้ว่าสิ่งที่มาลากอร์พูดนั้นเป็นความจริง มันยังไม่ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง มันแค่ถูกผนึกไว้ชั่วคราวเท่านั้น "เกิดอะไรขึ้นเอลาริส?" เลโอนาร์ดถามเมื่อเห็นใบหน้าของเธอที่ซีดเผือด "มาลากอร์...มันยังไม่ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง" เอลาริสกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "มันแค่...หลับใหลไปชั่วคราวเท่านั้น" ทุกคนต่างพากันตกใจกับคำพูดของเอลาริส "เป็นไปไม่ได้!" เฟย์ร่าอุทาน "เจ้าใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อทำลายมันแล้วนะ" "แต่มันกลับบอกว่ามันจะกลับมาอีกครั้ง" เอลาริสกล่าว "มันบอกว่ามันแค่หลับใหลไปชั่วคราวเท่านั้น"

เลโอนาร์ดถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ดูเหมือนว่าภารกิจของเราจะยังไม่จบสิ้นเสียทีเดียว" "แล้วเราจะทำอย่างไรต่อไปคะ?" เอลาริสถาม "เราต้องกลับไปที่หอคอยแห่งความทรงจำอีกครั้ง" เลโอนาร์ดกล่าว "เราต้องปรึกษากับวิญญาณเอราเดีย เธออาจจะรู้ว่าเราจะต้องทำอย่างไรต่อไป" เอลาริสพยักหน้า เธอรู้ว่าการเดินทางของเธอยังอีกยาวไกล และเต็มไปด้วยอันตราย แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เธอกอดคทาสุริยันจันทราไว้แน่น เธอรู้ว่าเธอต้องแข็งแกร่งกว่านี้ เธอต้องเรียนรู้ให้มากกว่านี้ เพื่อที่จะสามารถหยุดยั้งมาลากอร์ได้อย่างแท้จริงในสักวันหนึ่ง