ตอนที่ 247 — สู่ใจกลางภูผาศักดิ์สิทธิ์ ยอดเขาแห่งปัญญา

การเดินทางสู่ยอดเขาแห่งปัญญาเป็นบททดสอบที่แท้จริงของความอดทนและความมุ่งมั่น หลังจากออกจากอาณาจักรเอลเดอร์รอนที่ล่มสลาย พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับภูมิประเทศที่ทุรกันดารและโหดร้าย ยอดเขาสูงเสียดฟ้าที่มองเห็นได้จากระยะไกล บัดนี้ดูเหมือนจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่เส้นทางกลับเต็มไปด้วยหุบเหวลึก หน้าผาสูงชัน และพายุหิมะที่โหมกระหน่ำอย่างไม่หยุดหย่อน ‌อากาศที่เบาบางทำให้หายใจลำบาก และความหนาวเย็นก็แทรกซึมเข้าสู่กระดูก

"ข้าไม่เคยคิดเลยว่าการปีนเขาจะยากขนาดนี้" ฟินน์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าจากการหายใจเอาอากาศที่เย็นจัดเข้าไป เขาต้องใช้ดาบของเขาในการสับน้ำแข็งและสร้างหลักยึดเกาะตลอดเส้นทาง

อเล็กซ์ใช้เวทมนตร์ในการสร้างความอบอุ่นเล็กๆ น้อยๆ รอบตัวพวกเขา แต่พลังเวทของเขาก็เริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ​ในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายเช่นนี้ "ยอดเขาแห่งปัญญาสมชื่อจริงๆ มันกำลังทดสอบเราทุกย่างก้าว"

มีอา ผู้คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตกลางแจ้งมากที่สุด ก็ยังคงต้องสู้กับความหนาวเย็น เธอใช้ความรู้เรื่องสมุนไพรและพืชพรรณในการหาสมุนไพรที่ช่วยให้ร่างกายอบอุ่นและมีพละกำลัง แต่พวกมันก็หายากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งสูงขึ้นไปบนยอดเขา

เอลาริสเองก็รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างแสนสาหัส ‍ร่างกายของเธอบอบบางกว่าสหายคนอื่นๆ แต่จิตใจของเธอกลับแข็งแกร่งกว่าที่เคย เธอใช้พลังแห่งสุริยันจันทราในการสร้างแสงสว่างนำทางในยามที่พายุหิมะปกคลุม และใช้พลังการเยียวยาในการช่วยรักษาอาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นกับสหายของเธอ แต่ที่สำคัญที่สุด เธอใช้พลังแห่งความมุ่งมั่นในการก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง

“ยอดเขาแห่งปัญญา... ‌ที่พำนักของหินแห่งบรรพกาลชิ้นสุดท้าย... และบททดสอบแห่งปัญญาที่แท้จริง” เสียงของเอลานาราดังก้องขึ้นในความคิดของเธอ

หลังจากหลายวันของการปีนเขาที่ทรหดอดทน พวกเขาก็มาถึงบริเวณยอดเขา ที่นี่ไม่มีพายุหิมะแล้ว แต่กลับมีอากาศที่สงบและบริสุทธิ์อย่างน่าประหลาด ราวกับว่าพวกเขาได้ก้าวข้ามผ่านอาณาเขตของพายุเข้ามาสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ที่ยอดเขามีวิหารขนาดเล็กที่สร้างจากหินสีขาวบริสุทธิ์ตั้งตระหง่านอยู่ ‍รายล้อมด้วยต้นไม้ที่ดูเหมือนจะแข็งเป็นน้ำแข็ง แต่กลับเปล่งประกายระยิบระยับราวกับเพชร

"เรามาถึงแล้ว... ยอดเขาแห่งปัญญา" เอลาริสกล่าว เสียงของเธอเต็มไปด้วยความโล่งใจและความมุ่งมั่น

เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในวิหาร อากาศภายในวิหารก็อบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด ภายในวิหารมีแท่นหินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง และมีชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่บนแท่นหินนั้น ​ร่างกายของเขาสูงใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น แต่ดวงตาของเขากลับเปี่ยมไปด้วยประกายแห่งปัญญาและความเมตตา เขาคือปราชญ์ผู้โบราณ ผู้พิทักษ์ของยอดเขาแห่งปัญญา

"ในที่สุดเจ้าก็มาถึง... ทายาทแห่งสุริยันจันทรา" ชายชราเอ่ยขึ้น เสียงของเขาฟังดูอบอุ่นและเปี่ยมด้วยพลัง ​"ข้ารอคอยเจ้ามานานแสนนาน"

"ท่านคือปราชญ์ผู้โบราณใช่ไหม" เอลาริสถาม

ชายชราพยักหน้า "ใช่... ข้าคือผู้พิทักษ์แห่งหินแห่งบรรพกาลชิ้นสุดท้าย และผู้เฝ้ารอคอยการมาของเจ้า" เขาชี้ไปที่แท่นหิน "เจ้าต้องการหินแห่งบรรพกาลชิ้นสุดท้ายใช่หรือไม่"

เอลาริสพยักหน้า "ใช่ ​ท่านปราชญ์ เราต้องการมันเพื่อผนึกราชาปีศาจมาลากอร์"

"การจะได้รับหินแห่งบรรพกาลชิ้นสุดท้าย เจ้าต้องผ่านบททดสอบแห่งปัญญา" ปราชญ์ผู้โบราณกล่าว "เจ้าต้องเข้าสู่ห้วงแห่งการทำสมาธิ และเชื่อมโยงจิตใจของเจ้าเข้ากับพลังแห่งสากลโลก ที่นั่นเจ้าจะได้พบกับความรู้และภูมิปัญญาทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ในตัวเจ้า"

"ข้าจะทำได้อย่างไร" เอลาริสถาม

"จงวางคทาสุริยันจันทราลงบนแท่นหินนั้น และจงนั่งลง หลับตา และปล่อยให้จิตใจของเจ้าดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งสมาธิ" ปราชญ์ผู้โบราณอธิบาย "ที่นั่นเจ้าจะได้พบกับความจริงที่แท้จริงของโลก และพลังที่แท้จริงของคทา"

เอลาริสรู้สึกถึงความลังเลอีกครั้ง นี่เป็นบททดสอบที่แตกต่างจากครั้งก่อนๆ มันไม่ใช่การต่อสู้ทางกายภาพ หรือการต่อสู้กับจิตใจ แต่เป็นการเข้าถึงภูมิปัญญาที่ลึกซึ้งที่สุด

ฟินน์ อเล็กซ์ และมีอา มองมาที่เธอด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร พวกเขารู้ว่านี่เป็นสิ่งที่เอลาริสต้องเผชิญหน้าด้วยตัวเอง

เอลาริสตัดสินใจ เธอเดินเข้าไปที่แท่นหิน วางคทาสุริยันจันทราลงบนแท่น คทาเปล่งแสงสีเงินและสีทองอ่อนๆ ออกมาเล็กน้อย ก่อนที่แสงนั้นจะค่อยๆ ดับลง เธอหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ และปล่อยให้จิตใจของเธอดำดิ่งลงสู่ห้วงแห่งสมาธิ

ทันทีที่เธอหลับตาลง โลกของเธอก็พลันถูกกลืนกินโดยแสงสว่าง เธอไม่เห็นอะไรเลย ไม่ได้ยินอะไรเลย มีเพียงความว่างเปล่าและความเงียบสงบที่ไร้ที่สิ้นสุด

แล้วภาพนิมิตก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ ภาพของจักรวาลที่กว้างใหญ่ไพศาล ดวงดาวนับล้านดวงที่ส่องประกายระยิบระยับ ภาพของโลกที่หมุนวนไปตามกาลเวลา ภาพของชีวิตที่เกิดและดับไป ภาพของเวทมนตร์ที่ไหลเวียนอยู่ในทุกสรรพสิ่ง

เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังเชื่อมโยงกับทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ กับอดีต ปัจจุบัน และอนาคต เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ เป็นส่วนหนึ่งของจักรวาล เธอเข้าใจแล้วว่าพลังที่แท้จริงของคทาไม่ใช่แค่การควบคุมแสงสว่างและความมืด แต่เป็นการเชื่อมโยงกับทุกสรรพสิ่งในโลกนี้

“พลังที่แท้จริงของคทาคือการรวมพลังแห่งสุริยันและจันทราเข้าด้วยกัน แสงสว่างและความมืด... ชีวิตและความตาย... ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน” คำพูดของเอลานาราดังก้องขึ้นในความคิดของเธออีกครั้ง แต่ในครั้งนี้ เธอเข้าใจความหมายของมันอย่างถ่องแท้

เธอรู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ พลังงานที่บริสุทธิ์และไร้ขีดจำกัด พลังงานที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอสามารถทำอะไรก็ได้ เธอเข้าใจแล้วว่าพลังที่แท้จริงไม่ได้มาจากคทาเพียงอย่างเดียว แต่มันมาจากภายในตัวเธอเอง มาจากจิตใจที่บริสุทธิ์และความมุ่งมั่นที่แรงกล้า

เธอลืมตาขึ้น เธอยังคงนั่งอยู่ที่แท่นหินเบื้องหน้าปราชญ์ผู้โบราณ แต่บัดนี้ ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยแสงแห่งปัญญาและความเข้าใจ

"เธอทำได้แล้วเอลาริส! เธอผ่านบททดสอบแล้ว" อเล็กซ์อุทานด้วยความตื่นเต้น

ปราชญ์ผู้โบราณยิ้มกว้าง "เจ้าได้ค้นพบความจริงที่แท้จริงแล้วเอลาริส เจ้าได้เข้าใจถึงพลังที่แท้จริงของคทาสุริยันจันทรา และพลังที่แท้จริงของตัวเจ้าเอง" เขาชี้ไปที่แท่นหินอีกครั้ง "และนี่คือหินแห่งบรรพกาลชิ้นสุดท้าย"

บนแท่นหิน มีหินสีรุ้งเม็ดหนึ่งปรากฏขึ้น หินเม็ดนั้นเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับมีแสงสว่างทั้งหมดในจักรวาลซ่อนอยู่ภายใน เมื่อเอลาริสหยิบมันขึ้นมา หินนั้นก็พลันเรืองแสงเจิดจ้า ก่อนที่แสงนั้นจะถูกดูดซับเข้าไปในคทาสุริยันจันทรา ทำให้คทาเปล่งประกายเจิดจ้าที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา

"นี่คือหินแห่งบรรพกาลแห่งแสงสว่าง... พลังแห่งการสร้างสรรค์และการเปลี่ยนแปลง" ปราชญ์ผู้โบราณอธิบาย "จงใช้มันอย่างระมัดระวัง เพราะพลังแห่งแสงสว่างสามารถทำลายล้างได้ หากไม่รู้จักควบคุม"

เอลาริสเก็บหินแห่งบรรพกาลสีรุ้งไว้ในกระเป๋าอย่างระมัดระวัง เธอรู้สึกถึงพลังงานอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเธอ พลังงานที่สมบูรณ์แบบที่สุด พลังงานที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับราชาปีศาจมาลากอร์

"ขอบคุณท่านปราชญ์ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง" เอลาริสกล่าวด้วยความเคารพอย่างสูงสุด

"จงไปเถิดทายาทแห่งสุริยันจันทรา" ปราชญ์ผู้โบราณกล่าว "เวลาของเจ้ามีจำกัด สุริยคราสแห่งจันทร์คู่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า เจ้าต้องไปที่แท่นบูชาแห่งพันธสัญญา ที่ซ่อนอยู่ใต้เงาของยอดเขาแห่งปัญญานี้ ที่นั่นเจ้าจะได้พบกับหัวใจแห่งแสงสว่าง และที่นั่นเจ้าจะต้องผนึกมาลากอร์"

เอลาริสและสหายของเธอโค้งคำนับให้ปราชญ์ผู้โบราณอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินออกจากวิหารไปอีกครั้ง ในครั้งนี้ พวกเขารู้สึกถึงความพร้อมและความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยมในหัวใจ เอลาริสได้รวบรวมหินแห่งบรรพกาลทั้งสามชิ้นแล้ว เธอได้เข้าใจถึงพลังที่แท้จริงของคทาสุริยันจันทรา และที่สำคัญที่สุด เธอได้ค้นพบพลังที่แท้จริงของตัวเธอเอง

หนทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยอันตราย และการต่อสู้กับราชาปีศาจมาลากอร์จะต้องเป็นการต่อสู้ที่รุนแรงที่สุดเท่าที่โลกเคยเห็นมา แต่เอลาริสก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมัน เธอพร้อมแล้วที่จะทำตามพันธสัญญาแห่งผู้พิทักษ์ และนำแสงสว่างกลับคืนสู่โลกนี้ไปตลอดกาล