ตอนที่ 277 — เงาตามติด

แม้มาลากอร์จะถูกผนึกไว้ชั่วคราว แต่ความรู้สึกของภัยคุกคามยังคงแขวนลอยอยู่เหนือเอลาริสและสหายของเธอ พลังของคทาสุริยันจันทราได้อ่อนแรงลงอย่างมากหลังจากใช้ในการผนึกราชาปีศาจ ทำให้เอลาริสรู้สึกเหนื่อยล้าและอ่อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" ลีโอเร่งเร้าขณะช่วยพยุงร่างของเอลาริส "มาลากอร์อาจจะยังไม่ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ และพวกสมุนของเขาก็อาจจะตามมาแก้แค้นได้ทุกเมื่อ"

เซร่าพยักหน้าเห็นด้วย "พลังของวิหารแห่งลมหายใจแรกก็เริ่มจางหายไปแล้ว ‌เราไม่ปลอดภัยที่นี่อีกต่อไป"

ควิลล์มองไปยังเส้นขอบฟ้าที่เริ่มมีแสงสีส้มอ่อนๆ ของรุ่งอรุณปรากฏขึ้น "สุริยคราสแห่งจันทร์คู่กำลังจะมาถึง เราต้องหาทางที่จะหยุดยั้งมันให้ได้ก่อนที่มันจะสายเกินไป"

พวกเขาตัดสินใจที่จะลงจากเทือกเขาอัศนีบาตให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ การเดินทางลงจากยอดเขาที่เคยยากลำบากอยู่แล้ว กลับยิ่งท้าทายมากขึ้นเมื่อเอลาริสอยู่ในสภาพอ่อนแรง และพวกเขาต้องคอยระมัดระวังภัยจากปีศาจที่อาจจะยังคงหลงเหลืออยู่

เอลาริสรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านไปทั่วร่างกาย เธอรู้สึกถึงความผิดหวังที่ไม่อาจทำลายมาลากอร์ได้อย่างสมบูรณ์ ​แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่ยังคงไม่ลดเลือน เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องหาทางที่จะหยุดยั้งมาลากอร์ให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

เมื่อพวกเขาเดินทางลงมาจากเทือกเขาได้ครึ่งทาง พวกเขาก็ได้พบกับสัญญาณของภัยคุกคามที่พวกเขากลัว เสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากด้านหลัง เงาร่างสีดำสนิทของอสูรเงาปรากฏขึ้นจากเงามืดของก้อนหินและต้นไม้ พวกมันมีดวงตาสีแดงฉานที่เปล่งประกายด้วยความมุ่งร้าย

"พวกมันตามเรามาแล้ว!" ‍ควิลล์ตะโกน เขาชักธนูขึ้นมาเตรียมพร้อม

"เราต้องสู้!" ลีโอชักดาบของเขาออกมา เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

เอลาริสพยายามที่จะรวบรวมพลังเวทที่เหลืออยู่ในกาย แต่พลังของเธอนั้นอ่อนแอเกินกว่าที่จะใช้คทาสุริยันจันทราในการต่อสู้ได้อย่างเต็มที่ เธอรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่เริ่มคืบคลานเข้ามา

"ข้าขอโทษ" เอลาริสกล่าวเสียงแผ่ว "ข้าอ่อนแอเกินไป"

"อย่าพูดอย่างนั้น ‌เอลาริส!" เซร่ากล่าว เธอร่ายมนตร์ป้องกันรอบตัวพวกเขา "เราจะสู้เคียงข้างเจ้า!"

การต่อสู้เริ่มขึ้น อสูรเงาพุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างรวดเร็ว ลีโอฟันฝ่าเข้าใส่อสูรเงาอย่างดุดัน ดาบของเขาส่องประกายสีเงินยามที่มันกระทบกับร่างของปีศาจ เซร่าร่ายมนตร์ไฟและน้ำแข็งเพื่อสกัดกั้นการโจมตีของพวกมัน ‍ส่วนควิลล์ยิงธนูได้อย่างแม่นยำ สังหารอสูรเงาทีละตัว

แต่จำนวนของอสูรเงาดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด พวกมันถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน การต่อสู้เริ่มกินเวลานานขึ้น และพวกเขาก็เริ่มเหนื่อยล้า

เอลาริสพยายามที่จะใช้คทาสุริยันจันทราในการสร้างแสงสว่างเพื่อขับไล่อสูรเงา แต่พลังของคทานั้นอ่อนแอเกินกว่าที่จะทำได้มากนัก เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านไปทั่วร่างกาย

"เราต้องหาทางหนี!" ลีโอตะโกน ​"เราสู้พวกมันทั้งหมดไม่ไหว!"

ควิลล์มองไปยังเส้นทางที่ทอดยาวลงไปด้านล่าง "ข้ารู้จักเส้นทางลับที่สามารถพาเราลงจากเขาไปได้เร็วกว่านี้ แต่เราต้องผ่านช่องเขาที่แคบและอันตราย"

"เราไม่มีทางเลือก!" เซร่ากล่าว "เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

พวกเขาตัดสินใจที่จะวิ่งหนีไปตามเส้นทางที่ควิลล์บอก มันเป็นช่องเขาที่แคบและเต็มไปด้วยก้อนหินที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง พวกเขาวิ่งฝ่าความมืดมิดของช่องเขา โดยมีเสียงของอสูรเงาที่กำลังไล่ตามมาติดๆ

เอลาริสรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่กัดกินร่างกาย ​เธอรู้สึกราวกับว่าเธอจะล้มลงได้ทุกเมื่อ แต่เธอก็ยังคงก้าวเดินต่อไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องไม่ยอมแพ้

ในระหว่างการวิ่งหนี อสูรเงาตัวหนึ่งพุ่งเข้าโจมตีเอลาริสจากด้านหลัง เธอไม่มีเวลาที่จะป้องกันตัวเอง แต่ในชั่วพริบตา ลีโอได้พุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าเธอ เขาใช้ดาบของเขาฟันอสูรเงาตัวนั้นจนขาดเป็นสองท่อน

"เจ้าไม่เป็นอะไรนะ ​เอลาริส?" ลีโอถามด้วยความเป็นห่วง

"ข้าไม่เป็นไร" เอลาริสกล่าวเสียงแผ่ว "ขอบคุณนะ ลีโอ"

พวกเขาเดินหน้าต่อไป จนกระทั่งมาถึงปากทางออกของช่องเขา แสงสว่างของรุ่งอรุณสาดส่องเข้ามา ทำให้พวกเขารู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

แต่เมื่อพวกเขาออกมาจากช่องเขา พวกเขาก็ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม กองทัพปีศาจจำนวนมหาศาลกำลังยืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้าของพวกเขา พวกมันปิดกั้นเส้นทางทั้งหมด และเบื้องหน้ากองทัพนั้นคือคาร์นัส แม่ทัพปีศาจที่เอลาริสเคยเอาชนะได้

"คาร์นัส!" เอลาริสอุทานด้วยความตกใจ "เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือ?"

คาร์นัสหัวเราะอย่างชั่วร้าย "เจ้าคิดว่าพลังอันน้อยนิดของเจ้าจะสามารถทำลายข้าได้อย่างสมบูรณ์หรือ? มาลากอร์ได้มอบพลังใหม่ให้ข้าแล้ว และคราวนี้เจ้าไม่มีทางที่จะรอดพ้นไปได้!"

ร่างกายของคาร์นัสดูแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก เกราะน้ำแข็งสีดำสนิทของเขาเปล่งประกายด้วยพลังปีศาจ และดาบน้ำแข็งของเขาก็ดูคมกริบยิ่งขึ้น

"เราจะทำอย่างไรดี?" เซร่าถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"เราไม่มีทางเลือก" เอลาริสกล่าว เธอชูคทาสุริยันจันทราขึ้นเหนือศีรษะ แสงสีรุ้งเปล่งประกายจางๆ ออกมาจากคทา

"เจ้ายังคิดจะสู้กับข้าอีกหรือ?" คาร์นัสหัวเราะเยาะ "พลังของเจ้าอ่อนแอเกินไปแล้ว"

เอลาริสหลับตาลง เธอพยายามที่จะรวบรวมพลังเวทที่เหลืออยู่ในกาย เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องไม่ยอมแพ้ เธอจะต้องสู้จนกว่าจะถึงที่สุด

เมื่อเธอเปิดตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายสีรุ้งที่เจิดจ้ายิ่งขึ้น แสงสีรุ้งเปล่งประกายออกมาจากคทาสุริยันจันทรา และพุ่งตรงไปยังคาร์นัส

คาร์นัสฟาดดาบน้ำแข็งของเขาเข้าใส่แสงสีรุ้งของเอลาริส เสียง 'เคร้ง' ดังขึ้น แสงสีรุ้งและดาบน้ำแข็งปะทะกันอย่างรุนแรง แต่พลังของคาร์นัสก็แข็งแกร่งเกินกว่าที่เอลาริสจะรับมือได้

ดาบน้ำแข็งของคาร์นัสผลักดันแสงสีรุ้งของเอลาริสกลับมาอย่างรุนแรง ทำให้เธอกระเด็นไปกระแทกกับพื้นดิน คทาสุริยันจันทราหลุดจากมือของเธอ และตกลงไปในหิมะ

"เอลาริส!" เพื่อนร่วมทางของเธอตะโกนด้วยความเป็นห่วง

คาร์นัสเดินเข้ามาใกล้เอลาริสด้วยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย เขายกดาบน้ำแข็งขึ้นเหนือศีรษะ เตรียมที่จะปลิดชีพเธอ

"ลาก่อน ทายาทแห่งราชวงศ์ที่โง่เขลา" คาร์นัสกล่าว

แต่ในขณะนั้นเอง เสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ก้อนหินขนาดใหญ่ที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งเริ่มเคลื่อนที่ไปมา เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานและเขี้ยวที่แหลมคมของ "โกเล็มน้ำแข็ง" สัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่เอลาริสเคยเอาชนะได้

"โกเล็มน้ำแข็ง!" คาร์นัสอุทานด้วยความตกใจ "มันกลับมาได้อย่างไร?"

โกเล็มน้ำแข็งพุ่งเข้าใส่คาร์นัสอย่างรวดเร็ว มันฟาดแขนขนาดใหญ่ของมันเข้าใส่คาร์นัส ทำให้เขากระเด็นไปกระแทกกับพื้นดิน

"นี่มันอะไรกัน!" คาร์นัสคำรามด้วยความเจ็บปวด

เอลาริสมองไปยังโกเล็มน้ำแข็ง เธอรู้สึกถึงความประหลาดใจที่มันกลับมาช่วยเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงพลังเวทที่บริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากโกเล็มน้ำแข็ง มันเป็นพลังที่เธอเคยสัมผัสได้ในวิหารแห่งลมหายใจแรก

"มันเป็นผู้พิทักษ์แห่งเทือกเขาแห่งนี้" เซร่ากล่าว "มันถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยพลังของคทาสุริยันจันทรา"

โกเล็มน้ำแข็งพยายามที่จะปกป้องเอลาริสและเพื่อนร่วมทางของเธอ มันต่อสู้กับคาร์นัสและกองทัพปีศาจอย่างดุดัน

"นี่คือโอกาสของเราที่จะหนี!" ลีโอตะโกน เขาหยิบคทาสุริยันจันทราที่ตกลงไปในหิมะขึ้นมา และยื่นให้เอลาริส

เอลาริสหยิบคทาขึ้นมาถือไว้ในมือ เธอรู้สึกถึงพลังเวทที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเธออีกครั้ง แม้จะอ่อนแรงลงไปมาก แต่เธอก็ยังคงมีพลังที่จะสู้ต่อไป

"เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" เอลาริสกล่าว "เราต้องหาที่ปลอดภัยเพื่อวางแผนการต่อไป"

พวกเขาทั้งสี่วิ่งหนีไปตามเส้นทางที่โกเล็มน้ำแข็งสร้างขึ้น มันเป็นเส้นทางที่เปิดออกให้พวกเขาหลบหนีไปได้ โกเล็มน้ำแข็งยังคงต่อสู้กับคาร์นัสและกองทัพปีศาจอย่างกล้าหาญ เพื่อถ่วงเวลาให้พวกเขาหลบหนี

เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงป่าที่อยู่ห่างจากเทือกเขาอัศนีบาตพอสมควร พวกเขาก็หยุดพักหายใจอย่างเหนื่อยหอบ ร่างกายของพวกเขามีร่องรอยบาดแผลจากการต่อสู้ แต่พวกเขาก็รอดมาได้

"เราหนีมาได้แล้ว" ลีโอกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เหนื่อยล้า

"ใช่ แต่เรายังคงมีภารกิจที่ต้องทำต่อไป" เอลาริสกล่าว เธอรู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่กลับมาอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าเธอจะต้องหาทางที่จะทำลายมาลากอร์อย่างสมบูรณ์ ก่อนที่สุริยคราสแห่งจันทร์คู่จะปลดปล่อยความมืดมิดสู่ทุกอาณาจักร

คืนนั้น พวกเขากางเต็นท์พักแรมในป่า เอลาริสยังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านไปทั่วร่างกาย แต่เธอก็ยังคงจ้องมองคทาสุริยันจันทราในมือของเธอ คทานั้นเปล่งประกายจางๆ บ่งบอกถึงพลังที่ยังคงหลงเหลืออยู่

"เราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสุริยคราสแห่งจันทร์คู่" เซร่ากล่าว "เราต้องรู้ว่าเราจะหยุดยั้งมันได้อย่างไร"

"และเราต้องหาทางที่จะทำลายมาลากอร์อย่างสมบูรณ์" เอลาริสเสริม "ไม่ใช่แค่ผนึกเขาไว้ชั่วคราว"

พวกเขาตระหนักดีว่าภารกิจของพวกเขายังคงอีกยาวไกลและเต็มไปด้วยอันตราย แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน พวกเขามีความมุ่งมั่นที่จะปกป้องโลกใบนี้จากความมืดมิดของมาลากอร์

ในความมืดมิดของราตรี แสงจันทร์สาดส่องลงมายังผืนป่า สร้างเงาที่ยาวเหยียดบนพื้นดิน เอลาริสรู้สึกถึงความเชื่อมโยงที่ลึกซึ้งกับดวงจันทร์ เธอรู้ดีว่าพลังของจันทราจะนำทางเธอไปสู่ความจริง และช่วยให้เธอเอาชนะความมืดมิดได้

รุ่งเช้าของวันถัดมา พวกเขาเก็บสัมภาระและออกเดินทางอีกครั้ง จุดหมายปลายทางของพวกเขาคือเมืองหลวงแห่งอาณาจักรอิลาเรีย ซึ่งเป็นที่ตั้งของหอสมุดหลวงที่ใหญ่ที่สุดในโลก พวกเขาหวังว่าจะพบข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสุริยคราสแห่งจันทร์คู่และวิธีการทำลายมาลากอร์ที่นั่น