ตอนที่ 336 — จันทร์คู่โอบอุ้ม

เมื่อก้าวพ้นจากซากปรักหักพังของป้อมปราการปีศาจ "ประตูสู่ความโศกศัลย์" เอลาริสและคณะก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนยอดเขาสูงที่สุดของเทือกเขาอาร์คาเดีย เบื้องหน้าของพวกเขาคือ "วิหารแห่งแสงนิรันดร์" สถานที่ที่พวกเขาตามหามาตลอด

วิหารนั้นสร้างจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ที่เปล่งประกายเรืองรองราวกับทำจากแสงสว่าง ประดับด้วยลวดลายแกะสลักรูปสุริยันจันทราและดวงดาวอย่างวิจิตรบรรจง หลังคาทรงโดมสูงตระหง่านราวกับจะบรรจบกับท้องฟ้าที่กำลังมืดครึ้ม

แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเอลาริสเต้นระรัว ‌ไม่ใช่ความงดงามของวิหาร แต่เป็นภาพของดวงจันทร์สองดวงที่กำลังจะเคลื่อนมาบดบังดวงอาทิตย์อย่างสมบูรณ์ ดวงจันทร์ทั้งสองมีแสงสีเงินนวลและสีม่วงอ่อน ราวกับดวงตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองพวกเขาจากเบื้องบน นั่นคือ "สุริยคราสแห่งจันทร์คู่" เหตุการณ์ที่มาลากอร์รอคอย และเป็นช่วงเวลาที่พลังของมันจะแข็งแกร่งที่สุด

"สุริยคราสแห่งจันทร์คู่..." ​เอลาริสพึมพำ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล "มันกำลังจะมาถึงแล้ว"

"เราต้องเข้าไปในวิหารให้เร็วที่สุดเอลาริส" อาจารย์เอลดรินกล่าว "ก่อนที่สุริยคราสจะสมบูรณ์ มาลากอร์จะต้องปรากฏตัวที่นั่นแล้ว"

พวกเขาเดินเข้าไปในวิหารแห่งแสงนิรันดร์อย่างรวดเร็ว ภายในวิหารนั้นกว้างขวางและสว่างไสวด้วยแสงสีทองอ่อนโยนที่แผ่ออกมาจากแท่นบูชาขนาดใหญ่ที่อยู่ใจกลางห้องโถง แท่นบูชานั้นทำจากหินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์ ‍ประดับด้วยสัญลักษณ์สุริยันจันทราที่เปล่งประกายระยิบระยับ

และบนแท่นบูชานั้น... มาลากอร์ก็ปรากฏตัวขึ้นแล้ว

ราชาปีศาจมาลากอร์มีรูปร่างสูงใหญ่ราวกับภูเขา ผิวหนังของมันเป็นสีดำสนิทราวกับความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้ง ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงฉานราวกับถ่านไฟที่กำลังลุกโชน มีเขี้ยวแหลมคมและกรงเล็บที่น่ากลัว ปีกค้างคาวขนาดมหึมาของมันกางออก แผ่รัศมีความชั่วร้ายออกมาอย่างคุกคาม พลังของมันแข็งแกร่งยิ่งกว่าที่พวกเขาเคยจินตนาการไว้

"ในที่สุด...เจ้าก็มาถึงเสียที ‌เอลาริส" มาลากอร์กล่าว เสียงของมันดังก้องกังวานไปทั่ววิหาร ราวกับเสียงฟ้าร้องที่มาจากนรก "เจ้าคิดว่าเจ้าจะหยุดข้าได้งั้นรึ เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา? สุริยคราสแห่งจันทร์คู่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว พลังของข้ากำลังจะสมบูรณ์! ‍โลกนี้จะตกเป็นของข้าในไม่ช้า!"

มาลากอร์ส่งเสียงหัวเราะอันเย็นยะเยือก พลังงานความมืดแผ่กระจายออกมาจากร่างของมัน ทำให้แสงสว่างในวิหารเริ่มมืดสลัวลง

"ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายโลกนี้ได้หรอกมาลากอร์!" เอลาริสตวาดเสียงดัง เธอชูคทาสุริยันจันทราขึ้น คทาในมือของเธอเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม แสงสีทองและสีเงินพุ่งออกมาจากคทา แผ่กระจายเป็นโล่แสงขนาดใหญ่ที่คลุมรอบตัวเธอและเพื่อนพ้อง

"พลังของเจ้ายังอ่อนแอเกินไป ​เอลาริส" มาลากอร์เยาะเย้ย "เจ้าไม่มีทางต้านทานพลังที่แท้จริงของข้าได้หรอก!"

มาลากอร์ชูมือขึ้น พลังงานความมืดพุ่งออกจากฝ่ามือของมัน พุ่งตรงไปยังโล่แสงของเอลาริส พลังนั้นรุนแรงยิ่งกว่าสิ่งใดที่เอลาริสเคยเจอมา โล่แสงของเธอเริ่มสั่นสะท้าน

"เอลาริส เจ้าจะต้องใช้ ​'ผนึกแห่งความจริง' ที่เจ้าได้ฝึกฝนมา!" อาจารย์เอลดรินตะโกน "ทำให้มันเผชิญหน้ากับความจริงที่มันพยายามจะหนีมาตลอด!"

เอลาริสพยักหน้า เธอหลับตาลง เธอจดจ่ออยู่กับคำสอนของอาจารย์ธอร์น เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่เธอมี เธอรู้สึกถึงความรักและความหวังจากเพื่อนพ้องที่อยู่เคียงข้างเธอ

เธอเปิดตาขึ้น ​ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "มาลากอร์! เจ้าไม่มีทางทำลายโลกนี้ได้หรอก! ข้าจะทำให้เจ้าเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ้าพยายามจะหนีมาตลอด!"

เอลาริสชูคทาสุริยันจันทราขึ้นเหนือศีรษะ พลังเวทแสงสีทองและสีเงินพุ่งออกจากคทา แล้วรวมตัวกันเป็นลูกบอลพลังงานขนาดใหญ่ที่เปล่งประกายเจิดจ้า ลูกบอลพลังงานนั้นไม่ได้มีเพียงแค่แสงสว่างเท่านั้น แต่มันยังมีความจริงที่บริสุทธิ์ที่สุดที่สามารถทำลายจิตวิญญาณของมาลากอร์ได้

"ผนึกแห่งความจริง...จงเปิดเผยทุกสิ่ง!" เอลาริสตวาดเสียงดัง ลูกบอลพลังงานนั้นพุ่งตรงไปยังมาลากอร์

มาลากอร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มันรู้สึกได้ถึงพลังที่น่ากลัวของลูกบอลพลังงานนั้น มันพยายามจะหลบหลีก แต่ก็ไม่ทัน ลูกบอลพลังงานพุ่งกระทบกับร่างของมาลากอร์อย่างจัง

ทันใดนั้น ร่างกายของมาลากอร์ก็เริ่มสั่นสะท้าน แสงสีทองและสีเงินพุ่งออกมาจากร่างของมัน เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างรุนแรงของมาลากอร์ดังก้องไปทั่ววิหาร มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องทางกายภาพ แต่มันคือเสียงกรีดร้องของจิตวิญญาณที่กำลังถูกความจริงกัดกิน

ภาพลวงตาของอดีตของมาลากอร์ก็ปรากฏขึ้นในอากาศ ภาพของมันในอดีตที่เคยเป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงาม แต่ถูกความอิจฉาริษยาและความปรารถนาในอำนาจครอบงำ จนกระทั่งมันทำลายสมดุลของจักรวาลและกลายเป็นปีศาจ ภาพของความว่างเปล่าที่รอคอยมันอยู่ ภาพของมันที่ถูกลืมเลือนไปตลอดกาล

"ไม่! นี่มันไม่จริง!" มาลากอร์คำรามด้วยความเจ็บปวด "ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำลายข้าได้!"

มันพยายามที่จะต้านทานพลังของผนึกแห่งความจริง แต่มันก็ทำไม่ได้ จิตวิญญาณของมันกำลังถูกความจริงกัดกินอย่างช้าๆ พลังของมันเริ่มอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด

เคเลน ไลร่า และเซราฟิน่าต่างก็ใช้โอกาสนี้เพื่อโจมตีมาลากอร์อย่างต่อเนื่อง อาจารย์เอลดรินร่ายมนตร์ผนึกเพื่อตรึงมาลากอร์ไว้ไม่ให้เคลื่อนไหว

แต่สุริยคราสแห่งจันทร์คู่ก็กำลังจะสมบูรณ์ แสงสว่างในวิหารเริ่มมืดลงเรื่อยๆ พลังของมาลากอร์ที่เหลืออยู่ก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง มันพยายามที่จะดิ้นรนหลุดพ้นจากผนึกแห่งความจริง

"เราต้องรีบแล้วเอลาริส!" อาจารย์เอลดรินตะโกน "สุริยคราสกำลังจะสมบูรณ์แล้ว!"

เอลาริสรู้ดีว่าเธอต้องทำอะไรสักอย่าง เธอรวบรวมพลังทั้งหมดที่เธอมี เธอหลับตาลง แล้วเชื่อมโยงกับคทาสุริยันจันทราอีกครั้ง เธอปล่อยให้พลังของสุริยันและจันทราไหลเวียนผ่านร่างกายของเธอ แล้วเปล่งเสียงตะโกน

"สุริยันจันทราเอ๋ย จงรวมพลัง...ผนึกแห่งนิรันดร์...จงผนึกมาลากอร์!"

แสงสีทองและสีเงินพุ่งออกจากคทา แล้วรวมตัวกันเป็นลำแสงขนาดใหญ่ที่พุ่งตรงไปยังมาลากอร์ ลำแสงนั้นไม่ได้มีเพียงแค่พลังโจมตีเท่านั้น แต่มันยังเป็นผนึกที่สามารถผนึกมาลากอร์ไว้ได้อย่างถาวร

ลำแสงสุริยันจันทราพุ่งทะลวงร่างของมาลากอร์ แสงสว่างอันเจิดจ้าปะทะกับความมืดมิดของมาลากอร์อย่างรุนแรง วิหารทั้งหลังสั่นสะท้านราวกับจะพังทลายลง เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของมาลากอร์ดังก้องไปทั่วเทือกเขา

ร่างของมาลากอร์เริ่มสลายกลายเป็นฝุ่นผง แสงสีแดงฉานจากดวงตาของมันดับมอดลง ปีกค้างคาวของมันหดหายไป ร่างกายของมันค่อยๆ จางหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงแค่ความว่างเปล่า

ในขณะที่ร่างของมาลากอร์กำลังสลายหายไป แสงสว่างจากสุริยคราสแห่งจันทร์คู่ก็ส่องลงมาในวิหารพอดี แสงจันทร์สองดวงโอบอุ้มวิหารแห่งแสงนิรันดร์ไว้ ราวกับกำลังปกป้องโลกจากการคุกคามของมาลากอร์

เมื่อมาลากอร์สลายหายไป ความมืดมิดที่เคยปกคลุมวิหารก็จางหายไปเช่นกัน แสงสีทองอ่อนโยนกลับคืนมาสู่วิหารอีกครั้ง อากาศรอบข้างรู้สึกบริสุทธิ์และสดชื่นยิ่งกว่าเดิม

เอลาริสรู้สึกอ่อนล้าจนแทบจะยืนไม่ไหว เธอทรุดตัวลงคุกเข่า หายใจหอบถี่ คทาสุริยันจันทราในมือของเธอเปล่งประกายอ่อนลง แล้วกลับคืนสู่สภาพเดิม

"เรา...เราทำได้แล้ว" เอลาริสพึมพำ น้ำตาไหลรินจากดวงตาของเธอด้วยความโล่งอก

เคเลน ไลร่า และเซราฟิน่าต่างก็เข้ามาสวมกอดเธอด้วยความดีใจ อาจารย์เอลดรินยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ

"ใช่แล้วเอลาริส" อาจารย์เอลดรินกล่าว "เจ้าทำได้แล้ว เจ้าได้ผนึกมาลากอร์ไว้ได้แล้ว"

แต่ภารกิจของพวกเขายังไม่จบสิ้น มาลากอร์ถูกผนึกไว้ได้แล้ว แต่โลกนี้ยังคงต้องการการฟื้นฟู เวทมนตร์ที่เลือนหายไปจะต้องกลับคืนมา ผู้คนจะต้องกลับมามีศรัทธาอีกครั้ง

เอลาริสจ้องมองไปยังสุริยคราสแห่งจันทร์คู่ที่กำลังจะสิ้นสุดลง แสงสว่างจากดวงจันทร์ทั้งสองส่องลงมาต้องร่างของเธอ ทำให้เธอเปล่งประกายราวกับเทพธิดาแห่งแสงสว่าง

เธอคือผู้พิทักษ์แห่งสุริยันและจันทรา เธอได้ทำตามพันธสัญญาของเธอแล้ว และตอนนี้ถึงเวลาที่จะนำสันติสุขกลับคืนสู่โลกนี้อย่างแท้จริง

การเดินทางของพวกเขายังคงดำเนินต่อไป แต่ตอนนี้พวกเขามีความหวังที่แข็งแกร่งกว่าเดิม พวกเขามีเอลาริส ผู้ที่สามารถใช้พลังแห่งสุริยันและจันทราเพื่อนำแสงสว่างกลับคืนสู่โลกนี้ได้อีกครั้ง