เสียงฝนยังคงตกกระหน่ำ บดบังเสียงอื่นใดในห้องเช่าแคบ ๆ ของกวิน แต่เสียงของพลเอกธานินทร์ยังคงก้องอยู่ในหูของเขา “โอกาสสุดท้าย... ที่แกจะได้กอบกู้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เสียไป” คำพูดเหล่านั้นกัดกินใจกวิน เหมือนยาพิษที่ทั้งเจ็บปวดและเย้ายวนใจ เขาเคยเชื่อว่าตัวเองไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว แต่ลึก ๆ ในใจ ยังคงมีเปลวไฟแห่งความต้องการที่จะพิสูจน์ตัวเองซ่อนอยู่
“ฉันคิดว่านายคงไม่อยากเจอฉันอีกแล้ว ธานินทร์” กวินตอบเสียงแข็ง แม้หัวใจจะเต้นระรัว
“ฉันรู้ กวิน” ธานินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงด้วยความจริงจัง “แต่สถานการณ์ตอนนี้มันเร่งด่วนและอันตรายเกินกว่าที่จะปล่อยให้เรื่องส่วนตัวมาเป็นอุปสรรค”
“อันตราย? พวกคุณมีหน่วยงานเป็นกองทัพ มีทหารฝีมือดีเป็นร้อยเป็นพัน ทำไมต้องเป็นฉัน?” กวินถามด้วยความกังขาและเย้ยหยันในน้ำเสียง
“เพราะภารกิจนี้ต้องการคนที่ ‘ไม่มีตัวตน’ กวิน คนที่สามารถทำงานในเงามืดได้โดยไม่มีใครสงสัย และคนที่ไม่กลัวที่จะแหกกฎ” ธานินทร์หยุดชั่วครู่ “และฉันเชื่อว่าแกคือคนคนนั้น”
กวินเงียบไป เขารู้สึกเหมือนถูกแทงเข้าที่จุดอ่อน ธานินทร์รู้ดีถึงความเป็นเขา รู้ดีถึงความเจ็บปวดที่เขากำลังเผชิญ และรู้ดีถึงความปรารถนาที่เขาเก็บงำไว้ เขาสูดหายใจลึก ๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน
“พูดมาตรง ๆ เลย ธานินทร์ ว่าพวกคุณต้องการอะไร”
“เรามีข่าวกรองว่าองค์กรก่อการร้ายชื่อ ‘ฟีนิกซ์’ ได้ครอบครองอาวุธชีวภาพรุ่นใหม่ มันร้ายแรงกว่าเชื้อโรคใด ๆ ที่เคยมีมาหลายเท่า เราเรียกว่า ‘ไวรัสเงา’ มันสามารถแพร่กระจายได้อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ทำลายล้างระบบภูมิคุ้มกันของมนุษย์ได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง และที่สำคัญ... เราไม่มีทางรักษา” น้ำเสียงของธานินทร์บ่งบอกถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
กวินขมวดคิ้ว "ไวรัสเงา? พวกมันจะใช้ทำอะไร?"
“เราเชื่อว่าพวกมันมีแผนที่จะปล่อยมันออกมา เพื่อสร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ ทวงคืนอำนาจในแบบที่พวกมันต้องการ” ธานินทร์ตอบ “เราได้ส่งหน่วยงานของเราเข้าไปหลายครั้งแล้ว แต่ทุกคนล้วนหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ฐานที่มั่นของพวกมันยากต่อการเข้าถึงและป้องกันอย่างแน่นหนา พวกมันฉลาดและไร้ความปรานี”
“แล้วทำไมฉันต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องแบบนี้?” กวินถามอย่างท้าทาย “ฉันไม่ใช่ทหารของพวกคุณอีกต่อไปแล้ว”
“เพราะแกยังมีจิตวิญญาณของนักรบอยู่ กวิน” ธานินทร์สวนกลับทันควัน “และแกยังมีความเป็นมนุษย์ ไม่ว่าแกจะพยายามปฏิเสธมันมากแค่ไหนก็ตาม แกรู้ดีว่าถ้าพวกมันทำสำเร็จ โลกทั้งใบจะตกอยู่ในความหวาดกลัว”
กวินหลับตาลง ภาพของไอรีนปรากฏขึ้นมาในห้วงความคิดอีกครั้ง ถ้าเขาไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักได้ แล้วโลกทั้งใบเล่า เขาจะทำอะไรได้? แต่ความรู้สึกผิดที่รุนแรงและความโกรธแค้นที่มีต่อระบบยังคงเป็นกำแพงขวางกั้น
“ฉันไม่ได้อยากเป็นฮีโร่ ธานินทร์ ฉันเบื่อหน่ายกับเรื่องพวกนี้แล้ว”
“แกอาจจะไม่ใช่ฮีโร่ แต่แกคือคนที่จำเป็นที่สุดในตอนนี้” ธานินทร์ย้ำ “ฉันไม่ขอให้แกให้อภัยในสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต แต่ฉันขอให้แกมองไปข้างหน้า มองไปยังอนาคตของมนุษยชาติ”
ธานินทร์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “ฉันรู้ว่าแกถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ขี้ขลาดในวันนั้น แต่ฉันก็รู้ว่าแกไม่ใช่ และฉันก็รู้ว่าทำไมแกถึงทำอย่างนั้น... มีบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าที่แกคิดไว้ในปฏิบัติการรุ่งอรุณทมิฬ”
คำพูดของธานินทร์ราวกับน้ำเย็นที่สาดลงบนกองไฟแห่งความโกรธของกวิน มันทำให้เขาชะงักไป ธานินทร์รู้? ธานินทร์รู้ว่ามีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติในวันนั้น? นี่คือครั้งแรกที่มีใครสักคนพูดแบบนี้กับเขา นับตั้งแต่วันที่เขาสูญเสียทุกสิ่งไป
“แกกำลังพูดเรื่องอะไร?” กวินถามเสียงแข็ง แต่แฝงด้วยความหวังที่ริบหรี่
“ฉันไม่สามารถบอกรายละเอียดทั้งหมดได้ในตอนนี้ กวิน” ธานินทร์ตอบ “แต่ฉันเชื่อว่าถ้าแกทำภารกิจนี้สำเร็จ แกอาจจะได้เจอคำตอบ... คำตอบที่จะทำให้แกได้รู้ว่าความจริงคืออะไร และใครคือคนที่ต้องรับผิดชอบ”
หัวใจของกวินเต้นรัวอีกครั้ง ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความกระหายในความจริงที่ถูกปกปิดมานานหลายปี ความต้องการที่จะล้างมลทินให้ตัวเอง และที่สำคัญที่สุด คือการล้างแค้นให้กับเพื่อนร่วมทีมที่จากไป
“ภารกิจนี้คืออะไร?” กวินถาม เสียงของเขาเปลี่ยนไปแล้ว จากความเย้ยหยันกลายเป็นความเด็ดเดี่ยว
“แกต้องนำทีมที่ฉันจะจัดหาให้ เป็นทีมที่ไม่เป็นทางการ คนนอกคอกเหมือนแกนี่แหละ” ธานินทร์อธิบาย “แทรกซึมเข้าไปในฐานของฟีนิกซ์ หยุดยั้งการปล่อยไวรัส และทำลายอาวุธชีวภาพนั้นให้สิ้นซาก”
“ทีม? ฉันจะเชื่อใจใครได้?” กวินยังคงมีความระแวง
“คนเหล่านี้ก็ถูกสังคมทอดทิ้งไม่ต่างจากแก แต่พวกเขามีทักษะที่ยอดเยี่ยม และมีเหตุผลของตัวเองที่จะเข้าร่วม” ธานินทร์ตอบ “และที่สำคัญที่สุด... แกคือผู้นำ”
กวินเงียบไปอีกครั้ง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนยังคงตกหนัก แต่ความมืดมิดในใจของเขาเริ่มมีแสงสว่างเล็ก ๆ แทรกซึมเข้ามา โอกาสที่จะได้รู้ความจริง โอกาสที่จะได้ไถ่ถอนศักดิ์ศรีที่เคยถูกเหยียบย่ำ โอกาสที่จะได้แก้แค้นให้กับไอรีนและเพื่อนร่วมทีมที่เขาปกป้องไม่ได้
มันคือการเดิมพันครั้งสุดท้ายในชีวิตของเขา ไม่ใช่เพื่อประเทศชาติ ไม่ใช่เพื่อโลกใบนี้ แต่เพื่อตัวเขาเอง เพื่อจิตวิญญาณที่ถูกจองจำมานานหลายปี
“รายละเอียดของภารกิจ?” กวินถาม
ธานินทร์ยิ้มเล็กน้อยที่ปลายสาย “ฉันจะส่งข้อมูลให้แกพรุ่งนี้เช้า และจะให้แกไปพบกับผู้ประสานงานของเรา”
“ฉันมีข้อแม้” กวินกล่าว “ฉันต้องการอิสระในการตัดสินใจทุกอย่าง ไม่มีการแทรกแซงจากหน่วยงานของพวกคุณ”
“ตกลง” ธานินทร์ตอบอย่างไม่ลังเล “ทีมจะเป็นของแกทั้งหมด แกจะเลือกใครก็ได้ที่แกต้องการ และแกจะเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง”
“และอีกอย่าง” กวินเสริม “ถ้าฉันพบว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล หรือถ้าพวกคุณพยายามหลอกใช้ฉันอีกครั้ง... ฉันจะหันปลายกระบอกปืนไปหาพวกคุณเอง ธานินทร์”
“ฉันเข้าใจ กวิน” ธานินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เราจะไม่มีการหักหลังกันในภารกิจนี้”
หลังจากวางสายไปแล้ว กวินยังคงนั่งนิ่งอยู่ในความมืด เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในตัวเอง ความรู้สึกที่ห่างหายไปนานกำลังกลับมา ความรู้สึกของความมุ่งมั่น ความเด็ดเดี่ยว และความอันตรายที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
เขาไม่ได้เป็นนักรบของชาติอีกต่อไปแล้ว แต่เขากำลังจะเป็น "เพชฌฆาตเงา" ผู้ที่จะออกล่าความจริง และทำลายล้างความชั่วร้ายที่อยู่เบื้องหลังเงาเหล่านั้น
เปลวไฟในใจของกวินที่เคยริบหรี่ บัดนี้ถูกจุดให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง การเดิมพันครั้งสุดท้ายในชีวิตของเขาได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
เพชฌฆาตเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก