ตอนที่ 4 — รุกคืบสู่รังศัตรู

เครื่องบินลำเลียงขนาดเล็กสีดำสนิทแหวกผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน มุ่งหน้าสู่พิกัดลับในใจกลางเทือกเขาทรหดที่ปกคลุมด้วยหิมะและป่าสนทึบ ท่ามกลางความมืดมิดและกระแสลมแรง กวินมองออกไปนอกหน้าต่างบานเล็ก เขาเห็นยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะทอดยาวสุดลูกหูลูกตา เป็นกำแพงธรรมชาติที่น่าเกรงขาม

"อีกสิบนาทีถึงจุดปล่อยตัว" เสียงของนักบินดังขึ้นผ่านวิทยุสื่อสาร

กวินหันไปมองทีมของเขา แดงกำลังตรวจเช็กระเบิดพลาสติกในกระเป๋าเป้อย่างใจเย็น ‌อรุณีกำลังปรับตั้งค่าอุปกรณ์แฮกเกอร์คู่ใจของเธอ ลิลลี่กำลังลับมีดสั้นสองเล่มที่เหน็บอยู่ข้างเอวด้วยความสงบนิ่ง ส่วนไพศาลกำลังประกอบปืนไรเฟิลซุ่มยิงขนาดใหญ่ที่แยกชิ้นส่วนมาอย่างคล่องแคล่ว ทุกคนดูพร้อมและมุ่งมั่น แต่แววตาของพวกเขายังคงเต็มไปด้วยความระแวงต่อกันและกัน

"จำไว้ว่านี่ไม่ใช่การฝึก" กวินกล่าวเสียงเรียบ "เป้าหมายของเราคือฐานของฟีนิกซ์ที่ซ่อนอยู่ใต้ภูเขาแห่งนี้ และวัตถุชีวภาพไวรัสเงา ​พวกมันสร้างป้อมปราการธรรมชาติที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกขึ้นมา ทุกก้าวที่เราเดินเข้าไปคือความตาย ถ้าใครพลาดแม้แต่นิดเดียว มันคือจุดจบของทุกคน"

แดงหัวเราะเบา ๆ "ฟังดูเหมือนงานของฉันเลย"

"ฟังให้ดี แดง" กวินหันไปหาเขา ‍"ครั้งนี้ไม่ใช่แค่ระเบิดให้มันพังลงมา แต่เป็นการรื้อถอนอย่างมีกลยุทธ์ เราต้องการให้ฐานแห่งนี้ไม่สามารถทำงานได้ ไม่ใช่แค่ทำลายมัน"

อรุณีเงยหน้าขึ้น "ฉันจะสแกนระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดจากภายนอก ก่อนที่เราจะบุกเข้าไป"

"ดี" กวินพยักหน้า "ไพศาล ‌นายต้องหาจุดซุ่มยิงที่ดีที่สุด และคอยคุ้มกันเราจากระยะไกล"

"ไม่มีปัญหา" ไพศาลตอบสั้น ๆ

"ลิลลี่ เธอจะนำทางเราในการแทรกซึมระยะประชิด" กวินหันไปหาร่างเล็กแต่เปี่ยมด้วยความอันตราย "ระวังตัวให้ดี อย่าให้ใครเห็นหรือได้ยิน"

ลิลลี่พยักหน้าเบา ‍ๆ ใบหน้าไร้อารมณ์ แต่ดวงตาของเธอคมกริบ

เครื่องบินลดระดับลง กวินมองเห็นพื้นหิมะที่ปกคลุมป่าสนเบื้องล่าง "ถึงเวลาแล้ว!" เขาตะโกน

ประตูท้ายเครื่องบินเปิดออก ลมหนาวพัดโหมเข้ามาอย่างรุนแรง พวกเขาทั้งห้าคนโดดร่มลงไปในความมืดมิด ​ท่ามกลางกระแสลมและหิมะที่โปรยปราย กวินรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่ห่างหายไปนาน มันเป็นความตื่นเต้นของสมรภูมิรบ ที่ทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง

พวกเขาลงจอดอย่างเงียบเชียบในป่าสนรกทึบ ไพศาลแยกตัวออกไปทันทีเพื่อหาจุดซุ่มยิงที่เหมาะสม ส่วนกวิน อรุณี แดง ​และลิลลี่ เดินหน้าต่อไปในความมืดมิด อรุณีกำลังสแกนคลื่นสัญญาณต่าง ๆ รอบตัวด้วยอุปกรณ์ของเธอ

"เจออะไรไหม อรุณี?" กวินถามเสียงเบา

"ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนามาก" อรุณีตอบเสียงเครียด ​"เรดาร์ตรวจจับความร้อน เซ็นเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหว แถมยังมีกับดักระเบิดกระจายอยู่ทั่วไปหมด"

"ปกติของพวกคลั่งอำนาจ" แดงสบถ "พวกมันกลัวอะไรบางอย่าง"

จู่ ๆ ลิลลี่ก็ยกมือขึ้นหยุดทุกคน "ข้างหน้ามีคน" เธอพึมพำ "สองคน กำลังเคลื่อนที่"

กวินพยักหน้าให้ลิลลี่ ลิลลี่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเงียบกริบราวกับผีเสื้อกลางคืน เธอบุกเข้าไปในเงามืดได้อย่างแนบเนียน ไม่นานนัก ก็มีเสียงแผ่ว ๆ ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่เธอจะกลับมาพร้อมกับปืนพกเก็บเสียงในมือ "เรียบร้อย" เธอรายงาน

พวกเขาเดินหน้าต่อไปอย่างระมัดระวัง ใช้เวลาหลายชั่วโมงในการหลีกเลี่ยงกับดักและการตรวจจับของศัตรู อรุณีทำงานได้อย่างยอดเยี่ยม เธอสามารถเจาะระบบเซ็นเซอร์บางตัวได้สำเร็จ ทำให้พวกเขาหลุดพ้นจากสายตาของศัตรูไปได้

"ฐานของพวกมันอยู่ลึกลงไปในภูเขา" อรุณีชี้ไปที่หน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงแผนที่แบบสามมิติ "มีอุโมงค์หลายสายเชื่อมต่อกัน และมีทางเข้าหลักเพียงสองทาง ซึ่งทั้งสองทางมีการป้องกันที่แน่นหนามาก"

"เราจะใช้ทางไหน?" แดงถาม

กวินมองไปที่แผนที่ "ทางเข้าหลักด้านตะวันตก มีจุดอ่อนที่ผนังหินด้านนอก แต่ต้องใช้ระเบิดกำลังสูงในการทำลาย"

"นั่นแหละงานของฉัน!" แดงตาเป็นประกาย

"ใจเย็นก่อน แดง" กวินปราม "เราต้องแน่ใจว่าการระเบิดของเราจะไม่ดึงดูดความสนใจมากเกินไป ไพศาล นายเห็นอะไรไหม?"

"ผมเห็นหอสังเกตการณ์สองแห่งที่ทางเข้าตะวันตก" เสียงของไพศาลดังขึ้นในหูฟัง "มีพลซุ่มยิงประจำการอยู่ แต่ผมจัดการได้"

"รอนายพร้อม" กวินสั่ง "อรุณี เมื่อแดงวางระเบิดแล้ว ฉันต้องการให้เธอตัดระบบสื่อสารทั้งหมดของพวกมันภายในวินาทีเดียว"

"ได้เลย" อรุณีตอบอย่างมั่นใจ

พวกเขาคลานไปตามทางลาดชันของภูเขา จนกระทั่งมาถึงจุดที่สามารถมองเห็นทางเข้าหลักด้านตะวันตกของฐานทัพได้ มันเป็นอุโมงค์ขนาดใหญ่ที่ถูกปิดด้วยประตูเหล็กหนาหนัก มีหอสังเกตการณ์สูงตระหง่านอยู่สองข้างทาง และทหารติดอาวุธหนักลาดตระเวนอยู่ตลอดเวลา

"ไพศาล พร้อมไหม?" กวินถาม

"พร้อม" เสียงของไพศาลตอบ "หนึ่ง... สอง... สาม..."

ปัง! ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นสองครั้ง ทหารบนหอสังเกตการณ์ล้มลงทันที

"ไปได้!" กวินสั่ง

แดงรีบวิ่งออกไป พลางวางระเบิดพลาสติกอย่างรวดเร็วและแม่นยำตามจุดอ่อนที่กวินบอก ลิลลี่คอยคุ้มกันเขาจากด้านหลัง ขณะที่อรุณีกำลังเตรียมพร้อมที่จะตัดระบบ

"แดง อีกกี่วินาที?" กวินถาม

"ห้า... สี่... สาม... สอง... หนึ่ง!" แดงตะโกน "จุดชนวน!"

ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เศษหินและฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว แรงระเบิดทำให้ประตูเหล็กบิดเบี้ยวและผนังหินพังทลายลงมา เผยให้เห็นทางเข้าสู่ความมืดมิดของฐานทัพ

"ระบบสื่อสารถูกตัดแล้ว!" อรุณีรายงาน "แต่สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นแล้ว!"

"ไม่มีเวลาแล้ว!" กวินตะโกน "ไป!"

พวกเขาพุ่งตัวเข้าไปในอุโมงค์ที่เพิ่งเปิดออกใหม่ทันที ทหารศัตรูที่ได้ยินเสียงระเบิดเริ่มกรูกันเข้ามาจากทุกทิศทาง เสียงปืนดังสนั่น แสงจากปลายกระบอกปืนสาดส่องไปทั่ว กวินยิงตอบโต้ศัตรูอย่างแม่นยำ แดงใช้ระเบิดมือขนาดเล็กเคลียร์ทาง ลิลลี่เคลื่อนไหวราวกับพายุเข้าใส่ศัตรูในระยะประชิดด้วยมีดสั้นของเธอ อรุณีคอยแฮกระบบควบคุมประตูและไฟ ทำให้ศัตรูต้องสับสน

นี่คือการปะทะครั้งแรก และมันก็ดุเดือดกว่าที่พวกเขาคิดไว้ ฐานทัพแห่งนี้ไม่ใช่แค่ป้อมปราการ แต่เป็นกับดักมรณะที่รอคอยการมาเยือนของพวกเขา

กวินนำทีมบุกทะลวงเข้าไปในความมืดมิดของฐานทัพ ศพของศัตรูล้มลงเกลื่อนกลาด แต่ก็ยังมีอีกมากที่ดาหน้าเข้ามา พวกเขาต้องสู้ ต้องรอด และต้องหยุดยั้งไวรัสเงาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม