ตอนที่ 5 — กับดักแห่งความตาย

ทีมของกวินรุกคืบเข้าสู่ส่วนลึกของฐานทัพฟีนิกซ์ที่ซ่อนอยู่ใต้ภูเขา ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของหินผาสะท้อนเสียงปืนที่ดังสนั่นไม่หยุดหย่อน หลังจากเปิดทางเข้าด้วยระเบิดของแดง สัญญาณเตือนภัยก็ดังระงมไปทั่ว ทำให้ทหารของฟีนิกซ์ดาหน้าเข้ามาจากทุกทิศทาง

"ทางซ้าย! ทางขวา! ระวัง!" กวินตะโกนสั่งพลางยิงตอบโต้ศัตรูอย่างไม่หยุดยั้ง ‌ลูกกระสุนเฉียดผ่านใบหน้าเขาไปอย่างหวุดหวิด เขารู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน สัญชาตญาณนักรบที่หลับใหลมานานหลายปีถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่

แดงใช้ระเบิดมือขนาดเล็กเคลียร์ทางอย่างต่อเนื่อง แรงระเบิดทำให้ทางเดินแคบ ๆ สั่นสะเทือน ลิลลี่เคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าแลบ เธอพุ่งเข้าใส่ศัตรูในระยะประชิดด้วยมีดสั้นสองเล่ม ​สังหารศัตรูอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว อรุณีกำลังใช้แท็บเล็ตของเธอแฮกระบบควบคุมภายในฐาน พยายามปิดประตูและปิดไฟในบางโซนเพื่อสร้างความสับสนให้แก่ศัตรู

"กวิน! เจอระบบป้องกันอัตโนมัติ!" อรุณีตะโกน "ป้อมปืนกลหนักกำลังทำงาน!"

จู่ ๆ เสียงปืนกลหนักก็ดังขึ้นจากเพดาน ‍ลูกกระสุนพุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างไม่ปรานี แดงรีบพุ่งตัวไปบังลิลลี่ไว้ ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บที่ไหล่ขวา

"แดง! เป็นอะไรไหม?!" กวินตะโกน

"นิดหน่อย! แค่รอยข่วน!" แดงตอบด้วยรอยยิ้มเจ็บปวด "จัดการพวกมันก่อน!"

"อรุณี! ‌ตัดการทำงานของมันเดี๋ยวนี้!" กวินสั่ง

อรุณีกดคีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาจ้องมองหน้าจอด้วยความมุ่งมั่น "อีกนิดเดียว! ระบบซับซ้อนมาก!"

ในขณะที่ป้อมปืนกลกำลังยิงกระหน่ำ ไพศาลที่คอยคุ้มกันจากระยะไกลก็ยิงสกัดทหารศัตรูที่กำลังจะเข้าถึงป้อมปืนกลได้สำเร็จ ทำให้พวกเขาพอจะมีเวลาหายใจ

"สำเร็จ!" อรุณีตะโกน ‍"ป้อมปืนกลถูกปิดแล้ว!"

แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้พัก จู่ ๆ พื้นใต้เท้าของพวกเขาก็ทรุดตัวลง พวกเขาตกลงไปในหลุมมืดมิดที่เต็มไปด้วยหนามเหล็กแหลมคมที่ชโลมด้วยยาพิษ กวินคว้ามืออรุณีไว้ได้ทัน ส่วนแดงก็ตะโกนให้ลิลลี่คว้าเชือกที่เขาเตรียมมาไว้

"กับดักโว้ย!" แดงตะโกน ​"โชคดีที่พวกฉันเตรียมมา!"

พวกเขาต้องปีนป่ายขึ้นมาจากหลุมอย่างทุลักทุเล แดงได้รับบาดเจ็บเพิ่มขึ้นจากการกระแทก แต่ก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะไปต่อ

"พวกมันรู้ว่าเราเข้ามาแล้ว" กวินกล่าว "พวกมันเตรียมการต้อนรับไว้อย่างดี"

พวกเขาเดินหน้าต่อไปอย่างระมัดระวังยิ่งขึ้น แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความระแวง พวกเขาเผชิญหน้ากับกับดักมากมาย ทั้งกับดักระเบิดที่ซ่อนอยู่ใต้พื้น ​ระบบเลเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวที่เชื่อมกับปืนกลอัตโนมัติ และแม้แต่ห้องที่เต็มไปด้วยก๊าซพิษ อรุณีต้องทำงานอย่างหนักเพื่อแฮกระบบเหล่านี้ให้หยุดทำงาน

ในห้องโถงกว้างแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์ขนาดใหญ่ ทหารของฟีนิกซ์นับสิบนายซุ่มรอพวกเขาอยู่ การปะทะดำเนินไปอย่างดุเดือด แดงใช้ระเบิดมืออย่างชาญฉลาด สร้างความเสียหายอย่างหนักให้แก่ศัตรู กวินและลิลลี่ทำงานร่วมกันเป็นทีม ​สังหารศัตรูในระยะประชิดได้อย่างมีประสิทธิภาพ ไพศาลคอยยิงคุ้มกันจากมุมสูง จัดการศัตรูที่พยายามจะโอบล้อมพวกเขา

แต่ในระหว่างการปะทะครั้งนี้เอง แดงก็ถูกยิงเข้าที่หน้าอกอย่างจัง เขาเซถอยหลังไปชนตู้คอนเทนเนอร์ เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากบาดแผล

"แดง!" กวินตะโกน วิ่งเข้าไปหาเขา

"ไม่เป็นไร... กวิน" แดงพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ แต่ดวงตาของเขาเริ่มพร่ามัว "ฉัน... ทำหน้าที่ของฉันแล้ว... ไปต่อ... พวกแกต้องหยุดมันให้ได้"

แดงไอออกมาเป็นเลือด เขาพยายามยื่นมือไปหากวิน แต่แล้วก็แน่นิ่งไปในอ้อมแขนของกวิน

กวินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เขามองใบหน้าของแดงที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดุดัน แต่ซื่อสัตย์ บัดนี้กลับนิ่งสงบไปตลอดกาล ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดปะทุขึ้นในใจของเขาอย่างรุนแรง เขากอดร่างไร้วิญญาณของแดงไว้แน่น

"แดง!" ลิลลี่ตะโกนเสียงแผ่ว ใบหน้าของเธอที่เคยไร้อารมณ์ บัดนี้เต็มไปด้วยความเสียใจ อรุณีก้มหน้าลง น้ำตาคลอเบ้า ไพศาลยังคงยิงคุ้มกันอยู่ แต่แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความเศร้า

"พวกมันจะต้องชดใช้!" กวินคำราม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความแค้น เขาปล่อยร่างของแดงลงอย่างเบามือ แล้วหันไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยังคงดาหน้าเข้ามา

ความสูญเสียของแดงทำให้ทีมที่เหลือต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายของภารกิจนี้ พวกเขาตระหนักว่านี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อความอยู่รอด แต่เป็นการต่อสู้เพื่อความทรงจำของเพื่อนที่จากไป

"เราต้องไปต่อ" กวินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "เพื่อแดง เพื่อทุกสิ่งที่เขาสละไป"

อรุณีและลิลลี่พยักหน้าอย่างเงียบ ๆ ความเสียใจยังคงเกาะกุมหัวใจ แต่พวกเขาก็ต้องเข้มแข็ง ไพศาลยังคงทำหน้าที่คุ้มกันจากระยะไกล แต่ทุกครั้งที่เขาลั่นไก เขาก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดของการสูญเสียเพื่อนร่วมทีม

พวกเขาเดินหน้าต่อไป สู่ส่วนลึกของฐานทัพฟีนิกซ์ที่เต็มไปด้วยกับดักและอันตราย แต่คราวนี้ ดวงตาของพวกเขาไม่ได้มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ แต่ยังมีความมุ่งมั่นที่จะล้างแค้นให้แก่แดง และจะไม่ยอมให้การเสียสละของเขาต้องสูญเปล่า

ความสูญเสียของแดง ได้จุดประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นให้แก่ทีมที่เหลือ พวกเขาไม่ได้เป็นแค่คนนอกคอกที่ถูกสังคมทอดทิ้งอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นหน่วยรบที่ผูกพันกันด้วยเลือด ด้วยความเจ็บปวด และด้วยคำมั่นสัญญาที่จะไปให้ถึงจุดหมาย ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตหรือไม่ก็ตาม