ตอนที่ 7 — เปิดโปงหัวหน้า

บรรยากาศในห้องควบคุมตึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก กวินยืนตัวแข็งทื่อเมื่อเผชิญหน้ากับ "เงา" ที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน อรุณีถูกจับเป็นตัวประกัน โดยมีปลายกระบอกปืนจ่ออยู่ที่ศีรษะ ส่วนลิลลี่ยืนนิ่งอยู่ข้างกวิน ดวงตาของเธอยังคงอ่านไม่ออก

"แกเป็นใคร? ‌และแกเข้ามาในนี้ได้ยังไง?" กวินถามเสียงต่ำ ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในใจ

ชายชุดดำหัวเราะเยาะ "ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันเป็นใคร แต่เธอจะเรียกฉันว่า 'เพชร' ก็ได้"

"เพชร? เป็นชื่อที่เหมาะกับคนทรยศอย่างแก" ​กวินเหยียดยิ้มเยาะ

"คนทรยศ? ฉันแค่เลือกข้างที่ถูกต้องต่างหาก" เพชรตอบ "ฟีนิกซ์คือทางรอดเดียวของโลกใบนี้ โลกเก่ามันเน่าเฟะเกินไปแล้ว"

"แล้วไอ้ไวรัสเงานั่นคือทางรอดของแกงั้นเหรอ?" กวินถามอย่างเดือดดาล "แกจะฆ่าคนบริสุทธิ์นับล้านเพื่ออะไร?"

"เพื่อสร้างโลกใหม่ กวิน! ‍โลกที่ปราศจากความอ่อนแอ ความโลภ และความผิดหวัง!" เพชรตะโกนกลับ "โลกที่ถูกชำระล้างด้วยไฟ และสร้างขึ้นมาใหม่โดยพวกเรา!"

ในขณะนั้นเอง อรุณีที่ถูกจับเป็นตัวประกัน ก็เงยหน้าขึ้นมองเพชร ‌แววตาของเธอฉายแววบางอย่างที่กวินไม่เคยเห็นมาก่อน มันคือความเข้าใจ... ความเข้าใจที่น่าขนลุก

"นาย... ไม่ใช่แค่คนของฟีนิกซ์ใช่ไหม?" อรุณีถามเสียงแผ่ว

เพชรหันมามองอรุณีด้วยความประหลาดใจ "เด็กคนนี้ฉลาดเกินไปจริง ๆ" เขาถอนหายใจ ‍"ใช่... ฉันไม่ใช่แค่คนของฟีนิกซ์ แต่ฉันคือ... อดีตผู้บังคับบัญชาของแก กวิน"

คำพูดของเพชรราวกับระเบิดที่ลงกลางใจกวิน โลกทั้งใบของเขาสั่นสะเทือน เขาจ้องมองใบหน้าของเพชรอย่างไม่เชื่อสายตา แล้วภาพหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัวของเขา ​ภาพของ "ร้อยเอกธาม" ผู้บังคับบัญชาหน่วยรบพิเศษของเขาใน "ปฏิบัติการรุ่งอรุณทมิฬ" ที่ถูกรายงานว่าเสียชีวิตในหน้าที่

"ธาม?!" กวินพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและความโกรธแค้น "แกยังมีชีวิตอยู่?!"

เพชรหรือร้อยเอกธาม ​ถอดหน้ากากที่ปกปิดใบหน้าของเขาออก เผยให้เห็นใบหน้าที่เคยคุ้นเคย ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นกรีดขวาง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความมืดมิดและบ้าคลั่ง

"เซอร์ไพรส์ไหม กวิน?" ธามหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฉันไม่ได้ตายหรอก ​ฉันแค่แกล้งตาย เพื่อสร้างอาณาจักรของฉันเอง"

"แต่แก... แกบอกว่าฉันเป็นผู้ขี้ขลาด!" กวินตะโกน "แกทำให้ฉันต้องเสียทุกสิ่ง!"

"เพราะแกคือส่วนหนึ่งของแผนการของฉัน กวิน!" ธามตอบ "แกคือ 'ตัวหมาก' ที่ฉันต้องใช้เพื่อสร้างความวุ่นวาย เพื่อให้ฉันสามารถทำงานใต้ดินได้สะดวกขึ้น! การที่แกถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ขี้ขลาด ทำให้ฉันสามารถหลุดพ้นจากทุกข้อสงสัย และสร้างฟีนิกซ์ขึ้นมาได้อย่างไร้ร่องรอย!"

ความจริงอันเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่กวิน เขารู้สึกเหมือนถูกแทงเข้าที่หัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาถูกหักหลัง ถูกหลอกใช้โดยคนที่เขาเคยเคารพรัก เขาถูกทำลายชีวิตเพื่อแผนการอันชั่วร้ายนี้

"แล้วไอรีนล่ะ?" กวินถามเสียงสั่นเครือ "แกฆ่าเธอใช่ไหม?!"

ธามยิ้มเยาะ "ไอรีน? เธอเป็นแค่ 'ความผิดพลาด' ที่ไม่จำเป็น เธอรู้มากเกินไป และเธอพยายามจะขัดขวางแผนการของฉัน ฉันไม่มีทางเลือก"

ความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานานหลายปี ปะทุขึ้นในใจกวินจนถึงขีดสุด เขากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน

"แกมันปีศาจ!" กวินคำราม

"ฉันคือผู้สร้างโลกใหม่ต่างหาก กวิน!" ธามตอบ "และตอนนี้ ถึงเวลาที่แกจะต้องเลือกข้างแล้ว... จะอยู่กับฉันและกลายเป็นผู้สร้าง หรือจะตายไปพร้อมกับโลกเก่าที่กำลังจะล่มสลาย"

"ฉันไม่มีวันทรยศต่ออุดมการณ์ของตัวเอง!" กวินตอบอย่างเด็ดเดี่ยว

"น่าเสียดายจริง ๆ" ธามถอนหายใจ "ฉันเคยเชื่อว่าแกคือผู้ที่เข้าใจฉันมากที่สุด แต่แกก็ยังคงอ่อนแอเหมือนเดิม"

ในขณะที่ธามกำลังพูด ลิลลี่ก็เคลื่อนไหว เธอพุ่งเข้าใส่ธามอย่างรวดเร็วราวกับงูพิษ แต่ธามก็ไม่ใช่คนธรรมดา เขาสามารถรับมือกับการโจมตีของลิลลี่ได้อย่างว่องไว และเตะลิลลี่กระเด็นไปชนกำแพง

"ลิลลี่!" กวินตะโกน

อรุณีใช้จังหวะนั้นเอง พยายามจะกดปุ่มบางอย่างบนแท็บเล็ตของเธอ แต่ธามก็เห็นเสียก่อน เขาใช้ปืนตบเข้าที่ท้ายทอยของอรุณีอย่างแรง ทำให้อรุณีล้มลงหมดสติ

"น่ารำคาญจริง ๆ!" ธามสบถ

ธามหันปืนไปทางกวิน "หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว กวิน ถึงเวลาที่แกจะต้องตาย"

แต่ก่อนที่ธามจะทันได้ลั่นไก จู่ ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นจากภายนอกห้อง ไพศาล! เขายิงคุ้มกันจากระยะไกล ทำให้ธามต้องเสียจังหวะ

"ไพศาล!" กวินตะโกนด้วยความหวัง "อรุณี! ลิลลี่! พยายามถ่วงเวลาไว้!"

กวินพุ่งเข้าใส่ธามอย่างรวดเร็ว พวกเขาสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด กวินใช้ศิลปะการต่อสู้ที่เขาฝึกฝนมาอย่างหนัก ขณะที่ธามก็ใช้ทักษะการต่อสู้ที่เหนือชั้นไม่แพ้กัน การต่อสู้ดำเนินไปอย่างไม่เป็นรองใคร

"แกไม่มีวันชนะฉันหรอก กวิน!" ธามหัวเราะเยาะ "แกมันอ่อนแอ!"

"ฉันอาจจะเคยอ่อนแอ" กวินตอบ พลางสวนหมัดเข้าที่ใบหน้าของธาม "แต่ไม่ใช่ตอนนี้!"

ในขณะที่กวินและธามต่อสู้กันอย่างดุเดือด ลิลลี่ก็ฟื้นขึ้นมา เธอพยายามพยุงตัวขึ้น และมองไปที่อรุณีที่ยังคงสลบอยู่

"กวิน! ไวรัสเงาถูกเปิดใช้งานแล้ว!" เสียงของไพศาลดังขึ้นในหูฟัง "มีสัญญาณการแพร่กระจาย!"

คำพูดของไพศาลทำให้กวินรู้สึกหนาวสันหลังวาบ การต่อสู้กับธามต้องรอไปก่อน ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการหยุดยั้งไวรัสเงาที่กำลังจะทำลายโลก

ธามยิ้มเยาะ "สายเกินไปแล้ว กวิน! ไม่มีใครหยุดยั้งมันได้หรอก!"

กวินมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่แสดงภาพแผนที่โลกพร้อมกับจุดสีแดงที่กำลังแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวบีบคั้นหัวใจเขา เขาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต ณ วินาทีนี้ เขาต้องเลือกระหว่างการแก้แค้นส่วนตัวกับการช่วยโลกใบนี้