ตอนที่ 9 — ศัตรูภายใน

เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งฐานทัพฟีนิกซ์ที่กำลังพังทลายลงมา กวินยังคงต่อสู้กับธามอย่างบ้าคลั่งในห้องควบคุมที่เต็มไปด้วยประกายไฟและเศษซากของอุปกรณ์ที่ระเบิด ธามที่รู้ว่าแผนการของเขากำลังจะล้มเหลวก็ยิ่งทวีความเดือดดาล เขาใช้ทักษะการต่อสู้ทั้งหมดที่มีเข้าโจมตีกวินอย่างไม่ยั้ง

"แกจะไม่มีวันทำลายสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมาได้ กวิน!" ธามคำราม พลางซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของกวินอย่างจัง

กวินเซถอยหลังไป เขาไอออกมาเป็นเลือด ‌ร่างกายของเขาอ่อนแรงลงจากการบาดเจ็บ แต่จิตใจของเขายังคงมุ่งมั่น เขารู้ว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่จะได้เผชิญหน้ากับธาม และเปิดโปงความจริงทั้งหมด

"แกต่างหากที่จะต้องถูกทำลาย ธาม!" กวินตอบ เขาพุ่งเข้าใส่ธามอีกครั้ง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดระหว่างเศษซากของเทคโนโลยีที่กำลังจะถูกกลืนกินโดยเปลวไฟ

ในขณะที่ทั้งสองกำลังต่อสู้กัน ​จู่ ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นจากด้านนอกห้องควบคุม ลูกกระสุนพุ่งทะลุกระจกเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"ไพศาล!" กวินตะโกน เขารู้ว่าไพศาลยังไม่ไปไหน และยังคงคอยคุ้มกันเขาอยู่

ธามหันไปมองต้นเสียง แววตาของเขาฉายแววความโกรธแค้น ‍"มันยังไม่ตายอีกรึ!"

จังหวะที่ธามเผลอ กวินใช้โอกาสนั้นพุ่งเข้าใส่ธามอีกครั้ง เขาเตะเข้าที่ขาของธาม ทำให้ธามเสียหลักล้มลง กวินไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปหาธาม แล้วจับตัวธามไว้แน่น

"บอกมา ธาม! ‌บอกมาทั้งหมด! ทำไมแกถึงทำแบบนี้?! ทำไมแกถึงต้องหักหลังพวกเรา?!" กวินตะโกนถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

ธามหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "แกอยากรู้ความจริงงั้นเหรอ กวิน? ความจริงที่ว่าโลกใบนี้มันเน่าเฟะแค่ไหนน่ะเหรอ?!"

"บอกมา!" ‍กวินคำราม เขากำคอเสื้อของธามแน่น

"ปฏิบัติการรุ่งอรุณทมิฬ... มันคือการทดสอบ กวิน!" ธามตอบ "การทดสอบความจงรักภักดีของพวกแกต่อระบบ! และแก... แกสอบตก!"

"การทดสอบอะไร?!" ​กวินตะโกน

"การทดสอบที่จะเลือก ระหว่างชีวิตของคนส่วนใหญ่ กับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีส่วนตัว" ธามตอบ "ฉันได้รับคำสั่งให้ทิ้งพวกแกไว้เบื้องหลัง เพื่อรักษาชีวิตของคนอีกหลายสิบคน... แต่แก... แกขัดคำสั่ง!"

"ฉันไม่สามารถทิ้งเพื่อนร่วมทีมได้!" ​กวินตะโกน

"นั่นแหละคือความผิดพลาดของแก กวิน! แกอ่อนแอ! แกไม่สามารถตัดสินใจที่ยากลำบากได้!" ธามเย้ยหยัน "และการที่แกปฏิเสธที่จะทิ้งเพื่อนร่วมทีมไว้เบื้องหลัง ทำให้แผนการของฉันในตอนนั้นพังทลายลง!"

กวินรู้สึกเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ​เขาเคยเชื่อว่าเขาทำถูกต้อง แต่ธามกลับบอกว่านั่นคือความผิดพลาด ความจริงที่บิดเบี้ยวนี้ทำให้เขาสับสน

"แต่ไอรีนล่ะ?!" กวินถาม "แกฆ่าเธอทำไม?!"

"ไอรีน... เธอฉลาดเกินไป" ธามตอบ "เธอเริ่มสงสัยในตัวฉัน เธอเริ่มสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับการที่ฉันแอบร่วมมือกับกลุ่มที่ต่อต้านรัฐบาลในตอนนั้น เธอเป็นภัยคุกคามต่อแผนการของฉัน ฉันไม่มีทางเลือก นอกจากจะกำจัดเธอทิ้ง"

คำสารภาพของธามราวกับมีดที่ปักลงกลางใจกวิน ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยแล้ว เขาไม่ได้เป็นผู้ขี้ขลาด เขาถูกหลอกใช้ และไอรีนก็ถูกฆ่าเพื่อปกปิดความจริงอันชั่วร้ายนี้

"แกจะต้องชดใช้ ธาม! แกจะต้องชดใช้ให้กับทุกสิ่งที่แกทำ!" กวินคำราม เขาปล่อยหมัดเข้าที่ใบหน้าของธามอย่างรุนแรง

แต่ในจังหวะนั้นเอง พื้นใต้เท้าของพวกเขาก็ทรุดตัวลงอีกครั้ง ฐานทัพกำลังพังทลายลงมาอย่างรวดเร็ว

"แกจะพาฉันตายไปพร้อมกับแกงั้นเหรอ กวิน?!" ธามตะโกน

"ถ้ามันคือราคาที่ต้องจ่าย เพื่อหยุดยั้งแก... ฉันยอม!" กวินตอบ เขาไม่ยอมปล่อยธามไปอีกแล้ว

ในวินาทีนั้นเอง อรุณีและลิลลี่ก็ปรากฏตัวขึ้นมาที่ปากทางเข้าห้องควบคุม

"กวิน! ออกมาเดี๋ยวนี้! ฐานทัพกำลังจะถล่ม!" อรุณีตะโกน

"เราต้องไปแล้ว กวิน!" ลิลลี่เสริม

กวินมองไปที่อรุณีและลิลลี่ เขาเห็นความกังวลในดวงตาของพวกเธอ เขารู้ว่าเขาจะต้องทำอะไร

"พวกแกไปก่อนเลย!" กวินตะโกน "ฉันจะตามไป!"

"ไม่! เราจะไม่ทิ้งคุณ!" ลิลลี่ตอบ

"ไปซะ!" กวินตะโกนอีกครั้ง "นี่คือคำสั่งสุดท้ายของฉัน!"

อรุณีและลิลลี่ลังเล แต่เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของกวิน พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะเชื่อใจเขา พวกเขารีบวิ่งหนีออกจากห้องควบคุมไป

กวินหันกลับมาเผชิญหน้ากับธามอีกครั้ง

"แกคิดว่าแกจะหนีไปได้งั้นเหรอ กวิน?" ธามหัวเราะเยาะ "แกจะต้องตายที่นี่!"

"ฉันจะตายที่นี่... แต่แกก็จะตายไปพร้อมกับฉัน!" กวินตอบ เขาพุ่งเข้าใส่ธามอย่างบ้าคลั่ง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างไม่เป็นรองใคร ท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ

กวินใช้แรงเฮือกสุดท้าย เขาจับธามไว้แน่น แล้วพุ่งตัวไปที่หน้าต่างกระจกขนาดใหญ่ที่กำลังจะแตก ธามพยายามดิ้นรน แต่กวินก็ไม่ยอมปล่อย

ตูม! หน้าต่างกระจกแตกกระจาย พวกเขาทั้งสองคนตกลงไปในปล่องลิฟต์ที่กำลังถล่มลงมา

"ไม่!!!!" เสียงของธามดังลั่นก่อนที่เขาจะถูกกลืนหายไปในความมืดมิดและเศษซากปรักหักพัง

กวินรู้สึกถึงแรงกระแทกที่รุนแรง เขาถูกกระแทกเข้ากับผนังปล่องลิฟต์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ แต่เขาก็ยังคงมีสติ เขาเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์... แสงสว่างที่เขาคิดว่าจะไม่มีวันได้เห็นอีกแล้ว

เขาได้เปิดโปงความจริงทั้งหมดแล้ว เขาได้แก้แค้นให้ไอรีนแล้ว เขาได้ไถ่ถอนความผิดพลาดในอดีตแล้ว

ในวินาทีสุดท้าย ก่อนที่ทุกสิ่งจะมืดมิดลง กวินรู้สึกถึงความสงบในใจที่ไม่เคยมีมาก่อน เขาไม่ได้เป็นผู้ขี้ขลาดอีกต่อไปแล้ว เขาคือเพชฌฆาตเงา ผู้ที่ทำหน้าที่ของตัวเองจนถึงที่สุด