เสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ดังกระหึ่มเหนือยอดเขาที่ขาวโพลนไปด้วยหิมะใบพัดขนาดใหญ่หมุนคว้าง ปัดเอาละอองหิมะฟุ้งกระจายไปในอากาศ แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินส่งตรงมาถึงเปลสนามที่กวินนอนอยู่ ร่างกายของเขายังคงอ่อนแรงและเจ็บปวดไปทุกอณู แต่ความรู้สึกหนักอึ้งในอกที่เคยเป็นดั่งเงาตามติดตัวมานานแสนนาน กลับเบาบางลงอย่างน่าประหลาด
อรุณีประคองศีรษะของเขาเบาๆ ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่แววตาเต็มไปด้วยความโล่งใจและห่วงใย เธอขยับผ้าห่มให้คลุมร่างเขาแน่นขึ้น เพื่อป้องกันลมหนาวที่พัดเข้ามาจากช่องประตูเฮลิคอปเตอร์ที่เปิดออก
“ทนหน่อยนะกวิน ใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้ว” เสียงของอรุณีแผ่วเบา แต่เปี่ยมด้วยความหวัง
กวินพยักหน้าเล็กน้อย แม้จะยากลำบาก เขามองเลยไหล่ของอรุณีออกไปนอกประตูเฮลิคอปเตอร์ ภาพของยอดเขาฟีนิกซ์ที่เคยเป็นฐานที่มั่นอันยิ่งใหญ่ บัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังที่กำลังถูกหิมะกลบฝัง มันเป็นภาพที่ทั้งน่าเศร้าและปลดเปลื้องไปพร้อมๆ กัน ความมืดมิดที่เคยปกคลุมชีวิตเขามานานหลายปี ถูกทำลายลงพร้อมกับฐานทัพแห่งนั้น เขาได้เผชิญหน้ากับปีศาจร้ายในอดีต ได้ต่อสู้ และถึงแม้จะบาดเจ็บสาหัส แต่เขาก็ได้ชัยชนะมา
“ธาม… เป็นยังไงบ้าง” กวินถามเสียงแหบพร่า ความจริงแล้วเขาไม่ได้ห่วงใยธามในฐานะผู้บังคับบัญชาที่เคยเคารพอีกต่อไป แต่เป็นในฐานะของต้นตอของฝันร้ายทั้งหมด และคำตอบเกี่ยวกับชะตากรรมของธามคือบทสรุปที่เขาต้องการ
อรุณีถอนหายใจเฮือกหนึ่ง แววตาของเธอหม่นลงเล็กน้อย “เขาสาหัสมากค่ะ ถูกแรงระเบิดของห้องควบคุมอัดเข้าอย่างจัง… ตอนนี้ยังไม่ฟื้น ไม่รู้ว่าจะรอดหรือเปล่า”
กวินหลับตาลงช้าๆ ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิด การต่อสู้ที่ดุเดือดในห้องควบคุมที่พังทลาย เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของธาม คำพูดที่เต็มไปด้วยความแค้นและความบิดเบี้ยว กวินจำได้ถึงแรงหมัดสุดท้ายที่เขารวมพลังทั้งหมดทุ่มลงไป และแรงระเบิดที่ตามมาติดๆ มันเป็นความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธ ความเจ็บปวด และความรู้สึกว่างเปล่าเมื่อรู้ว่าคนที่เคยเป็นดั่งพี่ชายได้เดินหลงผิดไปไกลเกินกว่าจะหวนกลับ
“ไวรัสเงาล่ะ… มันถูกหยุดแล้วใช่ไหม” คำถามที่สำคัญที่สุดผุดขึ้นมาในใจของกวิน
อรุณีบีบมือเขาเบาๆ “ใช่ค่ะ พวกเราทุกคนช่วยกันได้ทันเวลา อุปกรณ์กระจายสัญญาณถูกทำลาย ไวรัสที่ถูกปล่อยออกไปถูกควบคุมและทำลายโดยทีมต่อต้านชีวภาพจากหน่วยงานพันธมิตรแล้วค่ะ ไม่มีใครติดเชื้อเพิ่มเติมจากจุดที่ถูกปล่อย”
ความโล่งใจแผ่ซ่านไปทั่วร่างของกวิน เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ ราวกับแบกโลกทั้งใบเอาไว้บนบ่าแล้วเพิ่งได้วางลง สำเร็จแล้ว… ในที่สุดเขาก็ทำมันสำเร็จ เขาได้ปกป้องโลกใบนี้ และที่สำคัญกว่านั้น เขาได้ไถ่ถอนความผิดบาปที่เคยกัดกินหัวใจมาตลอด
“ทีมเราล่ะ… ลีโอ มายา จอม…” กวินเริ่มกังวลถึงคนอื่นๆ ในทีม พวกเขาคือเพื่อนร่วมรบที่ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่มาด้วยกัน
“ทุกคนปลอดภัยค่ะ” อรุณีรีบตอบ แววตาของเธอกลับมาสดใสอีกครั้ง “ลีโอมีบาดแผลจากการต่อสู้เล็กน้อย มายาก็แค่ช้ำๆ ส่วนจอม… ไม่ต้องห่วงค่ะ รายนั้นถึกจะตาย ไม่เป็นอะไรเลย มีแค่รอยไหม้จากไฟนิดหน่อยเท่านั้นค่ะ”
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกวิน แม้จะเจ็บปวด แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจ เขานึกภาพลีโอในมาดขรึม มายาที่ชอบบ่นแต่ก็สู้สุดใจ และจอมที่ดูเหมือนจะล้มลุกคลุกคลานแต่ก็ไม่เคยยอมแพ้ คนนอกคอกที่ถูกสังคมตีตราว่าไร้ค่า แต่กลับเป็นกำลังสำคัญในการปกป้องโลกใบนี้
เฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอดอย่างนุ่มนวลที่ลานจอดฉุกเฉินของโรงพยาบาลลับแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางหุบเขา ทีมแพทย์และพยาบาลรีบเข้ามารับช่วงต่ออย่างรวดเร็ว กวินถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน ท่ามกลางเสียงพูดคุยและอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่ส่งเสียงดัง เขาหลับตาลง ปล่อยให้ร่างกายและความรู้สึกเป็นไปตามแรงเหวี่ยงของเปล
เวลาผ่านไป… อาจจะเป็นชั่วโมงหรือหลายชั่วโมงก็ไม่แน่ใจ กวินรู้สึกตัวอีกครั้งในห้องพักฟื้นที่สะอาดและเงียบสงบ แสงไฟสีนวลอ่อนสาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ของหุบเขาที่ปกคลุมไปด้วยหิมะเบื้องนอก มันเป็นภาพที่สงบและเยือกเย็นตัดกับความวุ่นวายที่เขาเพิ่งผ่านมา
อรุณีกำลังนั่งหลับอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียง มือของเธอยังกุมมือของเขาไว้แน่น กวินมองใบหน้าอ่อนล้าของเธอด้วยความรู้สึกผิดและซาบซึ้งใจ เธออยู่เคียงข้างเขาเสมอ ไม่ว่าจะในยามรุ่งโรจน์หรือตกต่ำ ในยามที่เขามืดมิดที่สุด เธอก็คือแสงสว่างนำทางให้เขากลับมา
เขาลองขยับตัว แต่ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้ามาทันที ทำให้เขาต้องนิ่วหน้าและส่งเสียงครางเบาๆ อรุณีสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโล่งใจเมื่อเห็นเขาลืมตา
“กวิน! คุณฟื้นแล้ว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“น้ำ…” กวินพูดเสียงแหบ เขาคอแห้งผาก
อรุณีรีบรินน้ำใส่แก้วแล้วช่วยประคองเขาขึ้นนั่งเล็กน้อย ให้เขากลืนน้ำอย่างช้าๆ ความชุ่มชื้นไหลผ่านลำคอลงไป ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก
“คุณหมอบอกว่าคุณบาดเจ็บหนักมาก มีรอยฟกช้ำภายในหลายแห่ง กระดูกซี่โครงร้าวไปสองซี่ แต่โชคดีที่ไม่มีอวัยวะภายในเสียหายร้ายแรง ต้องพักฟื้นอีกสักระยะ” อรุณีเล่าด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง
กวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขารู้สึกได้ถึงความปวดร้าวภายในร่างกาย แต่ในใจกลับเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ขอบคุณนะอรุณี… ขอบคุณจริงๆ” เขาพูดจากใจจริง “ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงทำไม่ได้”
อรุณียิ้มบางๆ “คุณต่างหากที่ต้องขอบคุณตัวเอง คุณเก่งมากกวิน คุณทำมันได้สำเร็จแล้ว”
บทสนทนาของเราถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู ลีโอเดินเข้ามา ตามด้วยมายาและจอม ใบหน้าของพวกเขาบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า แต่แววตาเต็มไปด้วยความยินดีที่ได้เห็นกวินฟื้น
“ไอ้หัวหน้า!” จอมเดินเข้ามาก่อนใครเพื่อนพร้อมรอยยิ้มกว้าง “รอดมาได้เว้ย! ไอ้ผมก็คิดว่าจะต้องจัดงานศพให้ซะแล้ว”
“จอม!” มายาปรามเสียงดุ แต่ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้
ลีโอพยักหน้าให้กวินอย่างสงบนิ่ง แต่ในดวงตาของเขามีความชื่นชมและโล่งใจ “คุณทำได้กวิน คุณหยุดมันได้”
“พวกเราต่างหากที่ทำได้” กวินแก้ไข “ถ้าไม่มีพวกนาย ฉันก็คงไม่มีทางสำเร็จ”
บทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ที่เต็มไปด้วยความผ่อนคลายถูกแลกเปลี่ยน พวกเขาพูดคุยถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา การหลบหนีออกจากฐานทัพที่กำลังพังทลาย และความหวาดกลัวว่าอาจจะสูญเสียกวินไป พวกเขายังคงเป็นคนนอกคอกที่ถูกสังคมมองข้าม แต่ในห้องเล็กๆ ห้องนี้ พวกเขาคือครอบครัว ที่เข้าใจและเคียงข้างกัน
หลังจากที่เพื่อนร่วมทีมกลับไปแล้ว กวินก็หลับไปอีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย ครั้งนี้เขาหลับฝันดี ไม่มีความมืดมิดของ "รุ่งอรุณทมิฬ" หรือเสียงหวีดหวิวของไซเรนที่หลอกหลอนเขาอีกต่อไป มีเพียงความสงบและแสงสว่าง
เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องเข้ามาในห้อง อรุณียังคงอยู่ข้างเตียง แต่คราวนี้เธอไม่ได้หลับ เธอกำลังอ่านเอกสารบางอย่างด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
“มีอะไรเหรออรุณี” กวินถาม เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเธอ
อรุณีเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของเธอฉายแววกังวล “กวิน… คุณหมอบอกว่าคุณต้องพักฟื้นอีกนาน”
“ฉันรู้ ฉันรู้สึกได้” กวินตอบพลางลองขยับแขนข้างหนึ่ง
“ไม่ใช่แค่นั้น” อรุณีวางเอกสารลงบนโต๊ะข้างเตียง “ธาม… เขามีอาการทรงตัว แต่ยังไม่ฟื้น หมอบอกว่าเขาอาจจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปตลอดชีวิต หรืออาจจะฟื้นขึ้นมาพร้อมกับความเสียหายทางสมอง”
กวินเงียบไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกถึงความสมเพชมากกว่าความสะใจต่อชะตากรรมของอดีตผู้บังคับบัญชาที่เคยเป็นดั่งพี่ชาย
“และอีกเรื่องหนึ่ง” อรุณีพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น “หน่วยงานของเราได้รับรายงานจากหน่วยข่าวกรองว่า… มีร่องรอยการเคลื่อนไหวขององค์กรเบื้องหลังธาม”
กวินขมวดคิ้ว “อะไรนะ? ฉันคิดว่าเราจัดการมันได้หมดแล้ว”
“เราคิดว่าอย่างนั้นค่ะ” อรุณีส่ายหน้า “แต่ดูเหมือนว่าธามจะเป็นแค่ตัวหมากตัวหนึ่ง… องค์กรนี้มีชื่อว่า ‘อวสาน’ และพวกเขาไม่ได้มีแค่ฐานทัพฟีนิกซ์แห่งเดียว”
หัวใจของกวินเริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ความสงบสุขที่เขาเพิ่งค้นพบดูเหมือนจะเป็นเพียงภาพลวงตา
“แล้วพวกเขาต้องการอะไร” กวินถาม
“เรายังไม่รู้แน่ชัด แต่ข้อมูลที่เราได้มา ระบุว่าพวกเขาเป็นกลุ่มหัวรุนแรงที่ต้องการสร้าง ‘โลกใหม่’ โดยการทำลายล้างอารยธรรมปัจจุบัน พวกเขามีเครือข่ายที่ซับซ้อนและแฝงตัวอยู่ทั่วโลก” อรุณีตอบ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
“หมายความว่า… ภารกิจยังไม่จบ” กวินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แววตาของเขากลับมาคมกริบอีกครั้ง
อรุณีพยักหน้า “ใช่ค่ะ… และสิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือ มีรายงานว่ากลุ่ม ‘อวสาน’ ได้ทำการทดลองบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าไวรัสเงาเสียอีก พวกเขาพยายามพัฒนาอาวุธชีวภาพรุ่นใหม่ ที่สามารถควบคุมจิตใจของมนุษย์ได้”
กวินเบิกตากว้าง “ควบคุมจิตใจงั้นเหรอ? นั่นมัน…”
“มันเลวร้ายยิ่งกว่าการสังหารหมู่ค่ะกวิน” อรุณีพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “มันคือการทำลายตัวตนของมนุษย์ เปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นหุ่นเชิดที่ไร้เจตจำนง”
กวินกำหมัดแน่นบนผ้าห่ม ความรู้สึกโกรธผุดขึ้นมาในใจ เขานึกถึงภาพธามที่เคยเป็นผู้บังคับบัญชาที่น่านับถือ แต่กลับถูกความคลั่งแค้นและอุดมการณ์บิดเบี้ยวครอบงำ หรือแท้จริงแล้ว ธามก็อาจเป็นหนึ่งในเหยื่อที่ถูก “ควบคุม” โดยองค์กรที่บ้าคลั่งนี้เช่นกัน?
“เราจะทำยังไงต่อไป” กวินถาม
อรุณีมองตรงมาในดวงตาของเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและกังวล “คุณหมอบอกว่าคุณต้องพักฟื้นอย่างน้อยอีกหลายสัปดาห์ แต่หน่วยงานต้องการให้คุณ… เตรียมพร้อมสำหรับภารกิจต่อไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้”
กวินหลับตาลงช้าๆ พยายามประมวลผลข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมา เขาเพิ่งจะก้าวพ้นจากเงาของอดีตที่หลอกหลอน ได้ไถ่ถอนความผิดบาปที่ติดค้างในใจ แต่ดูเหมือนว่าเส้นทางแห่งการต่อสู้ของเขาจะยังไม่จบสิ้น โลกใบนี้ยังคงมีปีศาจร้ายซ่อนเร้นอยู่ในเงามืด และเขาคือหนึ่งในไม่กี่คนที่สามารถเผชิญหน้ากับมันได้
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่นายพลวิวัฒน์ ผู้บัญชาการหน่วยงานลับของกวินจะก้าวเข้ามา ใบหน้าของเขายังคงเคร่งขรึมเช่นเคย แต่คราวนี้มีแววตาที่หนักอึ้งกว่าปกติ
“กวิน… มีเรื่องด่วน” นายพลวิวัฒน์เอ่ยเสียงเรียบ “เราเพิ่งได้รับรายงานยืนยันว่า… กลุ่มอวสานได้เริ่มปฏิบัติการแรกด้วยอาวุธชนิดใหม่แล้ว และเป้าหมายของพวกเขาคือ… ขบวนรถขนส่งนักโทษพิเศษ ซึ่งในนั้นมีบุคคลสำคัญที่ชื่อ ‘ธาม’ อยู่ด้วย”
กวินรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ธาม… กำลังจะถูกองค์กรอวสานชิงตัวไป? หรือนี่คือแผนการที่ซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้แต่แรก? ความสับสนและอันตรายที่มองไม่เห็นเริ่มคืบคลานเข้าหาเขาอีกครั้ง และครั้งนี้มันอาจจะร้ายกาจกว่าที่เคยเจอมาหลายเท่า
เพชฌฆาตเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก