เสียงเครื่องยนต์ของเฮลิคอปเตอร์ค่อย ๆ แผ่วลง พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ลดน้อยถอยลง กวินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ท้องฟ้าสีเทาหม่นยามเช้าตรู่ที่มองเห็นผ่านช่องประตูบานใหญ่ของเฮลิคอปเตอร์ เริ่มถูกแทนที่ด้วยเพดานสีขาวสะอาดตา กลิ่นยาฆ่าเชื้อและเสียงพูดคุยแผ่วเบาเข้ามาแทนที่เสียงลมและใบพัด
เขาพยายามลืมตา แต่เปลือกตายังหนักอึ้งเกินกว่าจะควบคุมได้ ร่างกายยังคงเจ็บปวดไปทุกอณู แต่ความเจ็บปวดนั้นกลับจางลงไปมากเมื่อเทียบกับความเจ็บปวดรวดร้าวที่เคยเกาะกินจิตใจ ความรู้สึกโล่งเบาประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งที่เขาได้เผชิญหน้ากับธามเป็นครั้งสุดท้าย ยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงสำนึก เหมือนก้อนหินหนักอึ้งที่เคยทับถมอยู่ในอกได้ถูกยกออกไป
มีบางสิ่งอบอุ่นและอ่อนโยนสัมผัสที่หน้าผากของเขา กวินรู้ได้ทันทีว่านั่นคือมือของอรุณี แม้ไม่ได้มองเห็น แต่เขาก็จำสัมผัสนี้ได้ดี สัมผัสที่ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิดในอดีต สัมผัสที่ช่วยดึงเขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงในวินาทีสุดท้าย
“กวิน…” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู เต็มไปด้วยความห่วงใยและความโล่งอก “นายปลอดภัยแล้ว”
เขาพยายามขยับริมฝีปากเพื่อตอบกลับ แต่ทำได้เพียงเสียงครางในลำคอ อรุณีบีบมือเขาเบา ๆ เป็นเชิงปลอบโยน ก่อนที่เสียงอื่น ๆ จะดังเข้ามา ทั้งเสียงอุปกรณ์ทางการแพทย์ และเสียงพูดคุยที่ฟังดูเร่งรีบ
ร่างของเขากำลังถูกเคลื่อนย้ายอีกครั้ง คราวนี้เป็นความรู้สึกที่นุ่มนวลกว่าบนเปลที่เคลื่อนที่ไปอย่างช้า ๆ ผ่านทางเดินที่กว้างขวางและสว่างไสว กลิ่นหิมะและความหนาวเย็นถูกแทนที่ด้วยกลิ่นไออบอุ่นของเครื่องปรับอากาศ และความปลอดโปร่งของอากาศที่ถูกกรองอย่างดี
เขาถูกพาเข้าสู่ห้องที่ดูเหมือนห้องผ่าตัด หรือห้องพยาบาลขนาดใหญ่ แสงไฟสว่างจ้าสาดส่องลงมา ผู้คนในชุดสีเขียวหรือสีฟ้าอ่อนรายล้อมอยู่รอบ ๆ มีเสียงเครื่องมือแพทย์กระทบกันเบา ๆ และคำสั่งที่เด็ดขาดแต่แผ่วเบาของใครบางคน
จากนั้นความมืดก็เข้าครอบงำอีกครั้ง ราวกับร่างกายของเขาต้องการพักผ่อนอย่างเต็มที่ หลังจากที่ต้องแบกรับภาระหนักมาเนิ่นนาน
เมื่อกวินตื่นขึ้นมาอีกครั้ง โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะสงบลง ความเจ็บปวดลดน้อยลงไปมากจนแทบไม่เหลือ เขาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักส่วนตัวที่ดูสะอาดสะอ้านและทันสมัย ผนังห้องเป็นสีครีมอ่อน หน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ของป่าสนที่เขียวขจีภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส ไม่ใช่ยอดเขาหิมะที่เวิ้งว้างอีกต่อไป
เขาพยายามขยับตัว ยกแขนขึ้น มองดูเส้นเลือดดำที่ยังคงมีเข็มให้น้ำเกลือเสียบอยู่ ผ้าพันแผลที่พันรอบศีรษะและลำตัวบ่งบอกถึงการต่อสู้ที่ผ่านมา
“ตื่นแล้วเหรอ กวิน” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเก้าอี้ข้างเตียง อรุณีนั่งอยู่ตรงนั้น หลับตาพริ้ม เหมือนจะเผลอหลับไป ใบหน้าของเธอยังคงมีร่องรอยความเหนื่อยล้า แต่ดูผ่อนคลายกว่าเมื่อก่อนมาก
กวินมองเธอ แล้วพยายามส่งยิ้มให้ “นานแค่ไหนแล้ว?” เสียงของเขาแหบพร่า แต่ก็ยังเปล่งออกมาได้
อรุณีลืมตาขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินเสียงของเขา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความดีใจระคนโล่งอก เธอขยับเข้ามาใกล้ ดึงมือที่ว่างของเขาไปกุมไว้
“สองวันแล้ว” เธอตอบ น้ำเสียงยังคงแฝงความห่วงใย “นายหลับไปนานมาก หมอบอกว่านายต้องพักผ่อนเยอะ ๆ บาดแผลค่อนข้างสาหัส แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้วนะ”
กวินพยักหน้าช้า ๆ เขาจดจำเรื่องราวที่ผ่านมาได้ทั้งหมด การต่อสู้กับธาม การระเบิดของฐานทัพฟีนิกซ์ และความรู้สึกที่แปลกประหลาดราวกับได้ปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการ
“ธามล่ะ?” เขาถาม คำถามที่สำคัญที่สุดผุดขึ้นมาในใจ
แววตาของอรุณีหม่นลงเล็กน้อย “เขายังไม่ตาย”
คำตอบนั้นทำให้กวินรู้สึกประหลาดใจระคนผิดหวัง เขาคิดว่าการต่อสู้ครั้งนั้นเป็นการจบสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว
“เราพบเขาบาดเจ็บสาหัส อยู่ใต้ซากปรักหักพังของฐานทัพ” อรุณีเล่าต่อ “ร่างกายแทบไม่เหลือเค้าเดิม แต่เขารอดมาได้ หมอกำลังพยายามรักษาชีวิตเขาไว้ และเมื่อเขาพร้อม เราจะนำตัวเขาไปสอบสวน”
กวินหลับตาลง ภาพของธามในวินาทีสุดท้ายของการต่อสู้ยังคงชัดเจนในความทรงจำ ความบ้าคลั่งในแววตาของเขา และคำพูดที่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง ธามยังคงเป็นภัยคุกคามอยู่ดี ตราบใดที่เขายังมีลมหายใจ
“แล้วคนอื่น ๆ ล่ะ?” กวินถามถึงลูกทีมของเขา
“ทุกคนปลอดภัย” อรุณีตอบอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเธอดูดีขึ้น “รัตรียังคงอยู่ระหว่างการฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บที่ขา แต่เธอแข็งแรงดี ส่วนนิรันดร์มีบาดแผลฉกรรจ์หลายแห่ง แต่ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว พวกเขาภูมิใจในตัวนายมากนะกวิน”
คำพูดนั้นทำให้กวินรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกุมมาตลอดเริ่มจางหายไปจริง ๆ เขาไม่ได้ล้มเหลว เขาไม่ได้เป็นคนขี้ขลาด เขาได้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง และมันคุ้มค่ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่เสียไป
“นาย… นายช่วยโลกไว้ได้นะกวิน” อรุณีพูดเสียงแผ่วเบา สบตาเขาอย่างจริงจัง “อาวุธชีวภาพทั้งหมดถูกทำลาย ฐานทัพฟีนิกซ์ถูกยุบ นายหยุดยั้งหายนะครั้งใหญ่ไว้ได้”
“เราต่างหากที่ช่วยมันไว้” กวินแก้ไข “ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว”
อรุณียิ้ม ดวงตาของเธอเป็นประกาย “ใช่… เราช่วยมันไว้”
ขณะนั้นเอง ประตูห้องก็เปิดออก ชายชราในชุดเครื่องแบบทหารสีเข้มปรากฏตัวขึ้น เขาคือพลเอกคมสันต์ หัวหน้าหน่วยข่าวกรองลับของประเทศ ใบหน้าของเขามีร่องรอยความเคร่งเครียด แต่เมื่อเห็นกวินลืมตาอยู่ เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ดีใจที่เห็นคุณฟื้นตัวเร็ว กวิน” พลเอกคมสันต์เดินเข้ามาใกล้เตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ “ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณ”
อรุณีผายมือเชิญพลเอกคมสันต์เข้ามา ก่อนจะลุกขึ้น “ให้ฉันออกไปก่อนไหมคะ ท่านพลเอก”
“ไม่เป็นไรอรุณี คุณคือส่วนหนึ่งของทีม และคุณก็มีสิทธิ์รู้เรื่องนี้ด้วย” พลเอกคมสันต์ตอบ “นั่งลงเถอะ”
อรุณีพยักหน้าแล้วกลับไปนั่งข้างเตียงตามเดิม กวินมองพลเอกคมสันต์อย่างสงสัย รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่างจากแววตาของท่าน
“ภารกิจของคุณสำเร็จลุล่วงด้วยดี ฐานทัพฟีนิกซ์ถูกทำลาย อาวุธชีวภาพถูกทำให้เป็นกลาง” พลเอกคมสันต์เริ่มอธิบาย “ธามอยู่ในความควบคุมของเรา และกำลังถูกสอบสวนอย่างเข้มข้นถึงเครือข่ายทั้งหมดของเขา”
กวินเงียบ ฟังอย่างตั้งใจ
“แต่…” พลเอกคมสันต์หยุดชะงัก “มีบางอย่างที่ยังไม่สมเหตุสมผล”
“หมายความว่ายังไงครับ?” กวินถาม
“ธามเป็นคนฉลาด มีความรู้ด้านชีวภาพและกลยุทธ์สูง” พลเอกคมสันต์อธิบาย “แต่หลักฐานที่เราพบ ชี้ให้เห็นว่าเขาก็เป็นเพียง… หมากตัวหนึ่งเท่านั้น”
คำพูดนั้นทำให้กวินและอรุณีมองหน้ากันอย่างตกตะลึง
“จากการวิเคราะห์ข้อมูลที่เรากู้คืนมาได้จากเซิร์ฟเวอร์สำรองในฐานทัพฟีนิกซ์” พลเอกคมสันต์กล่าวต่อ “รวมถึงการสอบสวนเบื้องต้นจากผู้สมรู้ร่วมคิดรายย่อยที่เราจับกุมได้ มีบุคคลปริศนาอีกคนหนึ่งที่อยู่เบื้องหลังธาม”
“ใครครับ?” กวินถามเสียงหนักแน่น
“เราไม่รู้ชื่อจริง” พลเอกคมสันต์ส่ายหน้า “ธามเรียกเขาว่า ‘เงา’ และดูเหมือนจะเชื่อฟังคำสั่งของเขาอย่างเคร่งครัด ข้อมูลที่ธามเข้าถึงได้ ส่วนใหญ่มาจาก ‘เงา’ คนนี้ ไม่ว่าจะเป็นแผนการสร้างอาวุธชีวภาพ หรือแม้กระทั่งแผนการโจมตีของเรา”
กวินนึกย้อนไปถึงคำพูดของธามตอนที่พวกเขาต่อสู้กัน ธามมักจะพูดถึง “สิ่งที่ฉันสร้างขึ้น” แต่ก็มีบางครั้งที่เขาพูดถึง “อนาคตที่เราจะสร้าง” ซึ่งอาจจะหมายถึงอนาคตร่วมกับ “เงา” คนนี้
“เงาคนนี้อยู่เบื้องหลังองค์กรทั้งหมดใช่ไหมครับ?” อรุณีถาม
“เป็นไปได้สูง” พลเอกคมสันต์พยักหน้า “เขาเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง เหมือนเชิดหุ่นให้ธามเป็นผู้ลงมือปฏิบัติการ มีหลักฐานชิ้นหนึ่งที่เราพบ เป็นรหัสลับที่ถูกเข้ารหัสไว้อย่างซับซ้อน มันเป็นข้อความที่ส่งถึงธามก่อนหน้าที่คุณจะบุกไปที่ฐานทัพ”
พลเอกคมสันต์หยิบแท็บเล็ตขนาดเล็กขึ้นมา แล้วเลื่อนหน้าจอให้กวินและอรุณีดู บนหน้าจอมีข้อความตัวอักษรที่ดูเหมือนเป็นรหัสชุดหนึ่ง
“เราถอดรหัสออกมาได้แล้ว” พลเอกคมสันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มันเป็นคำสั่งสุดท้ายจาก ‘เงา’ ถึงธาม เนื้อความสั้น ๆ แต่ชัดเจน”
กวินและอรุณีจ้องมองที่หน้าจอ ข้อความที่ถอดรหัสแล้วปรากฏขึ้นมา:
“แผนล้มเหลวก็ช่างมัน ตัวตนของเจ้าเป็นเพียงเครื่องล่อ เป้าหมายที่แท้จริงไม่เคยอยู่ที่อาวุธชีวภาพ… แผนขั้นต่อไปกำลังจะเริ่มขึ้น และคราวนี้ พวกมันจะไม่มีทางรู้ตัวจนกว่าจะสายเกินไป”
คำพูดสุดท้ายของข้อความนั้นดังก้องอยู่ในหัวของกวิน “เป้าหมายที่แท้จริงไม่เคยอยู่ที่อาวุธชีวภาพ…”
มันหมายความว่าอะไร? ถ้าไม่ใช่เรื่องอาวุธชีวภาพ แล้วอะไรคือเป้าหมายที่แท้จริงขององค์กรนี้? และ “แผนขั้นต่อไป” ที่กำลังจะเริ่มขึ้นคืออะไร?
ความรู้สึกโล่งเบาที่เคยมีในใจกวินพลันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหนาวเย็นยะเยือก เหมือนถูกกระชากกลับสู่ความมืดอีกครั้ง
“นาย… นายหมายความว่าเรายังไม่ชนะอย่างนั้นเหรอครับ?” กวินถามเสียงแผ่ว ใบหน้าซีดเผือด
พลเอกคมสันต์มองกวินด้วยแววตาหนักใจ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้กวินรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม
“มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นกวิน” พลเอกคมสันต์กล่าว “สงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มขึ้น และเรายังไม่รู้เลยว่าศัตรูของเรากำลังจะโจมตีด้วยอะไร… หรือเมื่อไหร่”
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของพลเอกคมสันต์ก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
“เกิดอะไรขึ้นครับท่านพลเอก?” อรุณีถามอย่างร้อนรน
พลเอกคมสันต์เงยหน้าขึ้นมองกวินและอรุณี ดวงตาฉายแววตกใจระคนหวาดหวั่น
“มีรายงานด่วนจากหน่วยข่าวกรองทั่วโลก” พลเอกคมสันต์พูดเสียงสั่น “มีคนพยายามแทรกซึมเข้าไปในระบบคอมพิวเตอร์ของธนาคารกลางและตลาดหลักทรัพย์ทั่วโลกในเวลาเดียวกัน… ไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่มันคือการโจมตีระบบเศรษฐกิจโลก”
กวินเบิกตากว้าง ความเข้าใจประดังเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว
“เป้าหมายที่แท้จริง… ไม่ใช่การทำลายล้างชีวิต แต่เป็นการทำลายล้างความมั่นคงของโลก” กวินพึมพำ
พลเอกคมสันต์พยักหน้าอย่างช้า ๆ
“และดูเหมือนว่ามันจะเริ่มขึ้นแล้ว… การโจมตีครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า”
เพชฌฆาตเงา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก