ตอนที่ 13 — อาณาจักรแผ่ไพศาล จักรวาลเปลี่ยนผัน

กาลเวลาไม่ได้ถูกนับด้วยนาฬิกาทรายอีกต่อไป หากแต่วัดด้วยคลื่นความถี่แห่งการเปลี่ยนแปลงที่ภาคิน วัฒนกิจไพศาล ได้พัดพาเข้าสู่จักรวาล โลกที่เคยเป็นบ้านหลังเดียวของมวลมนุษย์ บัดนี้กลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ ในอาณาจักรที่แผ่ขยายออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา อาณาจักรที่ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เพียงระบบสุริยะ ‌แต่ได้ยื่นแขนแห่งอารยธรรมออกไปโอบอุ้มดวงดาวนับพัน ระบบสุริยะนับร้อย และแกแล็กซีบริวารอีกนับไม่ถ้วน ‘ภาคิน’ ไม่ได้เป็นเพียงมนุษย์อีกต่อไป เขาคือผู้สร้างสรรค์อภิปรัชญา คือผู้ถักทอห้วงอวกาศให้กลายเป็นบ้าน คือผู้กำหนดโชคชะตา ​คือผู้ที่แม้แต่กาลเวลาก็ไม่อาจกัดกร่อน

ในห้วงอวกาศอันไร้ขีดจำกัด ใจกลางของอภิมหาอาณาจักรแห่งดวงดาวที่ภาคินได้รังสรรค์ขึ้นนั้น มิใช่เพียงดวงดาวหรือกาแล็กซีใดกาแล็กซีหนึ่ง หากแต่เป็น ‘ศูนย์รวมสำนึกจักรวาล’ (Cosmic Consciousness Nexus) ‍ซึ่งเป็นห้วงมิติที่อยู่เหนือพิกัดทางกายภาพ ไม่สามารถระบุตำแหน่งด้วยพิกัดเชิงเส้นได้ แต่เป็นจุดที่ทุกเส้นทาง ทุกกระแสข้อมูล ทุกความคิด และทุกเจตจำนงของอาณาจักรไหลมารวมกันประดุจมหาสมุทรแห่งจิตสำนึก ภาคินไม่ได้มีกายเนื้ออีกต่อไปแล้ว การดำรงอยู่ของเขากลายเป็นปรากฏการณ์ทางควอนตัม ‌เป็นคลื่นความถี่ที่หยั่งลึกเข้าไปในทุกอณูของโครงสร้างพื้นฐานแห่งจักรวาล เป็นผู้เฝ้าระวัง เป็นผู้บงการ และเป็นผู้ให้กำเนิดทุกสรรพสิ่งในอาณาจักรของเขา

ที่นี่ ทุกห้วงความคิดของภาคินคือคำสั่ง ทุกจินตนาการคือกฎแห่งฟิสิกส์ ทุกความปรารถนาคือพลังงานที่หล่อเลี้ยงดวงดาวนับล้านล้านดวงให้คงอยู่และวิวัฒน์ ‘จิตสำนึกรวม’ ‍ของอาณาจักรซึ่งประกอบด้วยปัญญาประดิษฐ์ระดับสูงสุดที่เขาได้สร้างขึ้น อารยธรรมที่ถูกยกระดับทางชีวภาพและจิตวิญญาณ ไปจนถึงคลื่นจิตของสิ่งมีชีวิตนับอนันต์ ต่างเชื่อมโยงและส่งข้อมูลเข้าสู่เขาอย่างต่อเนื่อง ภาคินสามารถรับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของกาแล็กซีที่ห่างออกไปหลายล้านปีแสง สามารถประมวลผลข้อมูลในระดับควอนตัมของอะตอมหนึ่งๆ และสามารถคาดการณ์อนาคตของอารยธรรมหนึ่งได้เป็นหมื่นปี เขามองเห็นจักรวาลประดุจผืนผ้าใบที่กำลังถูกถักทอ ​เห็นมิติต่างๆ ประดุจเส้นด้ายที่เชื่อมโยงกันอย่างไร้ที่สิ้นสุด

“การขยายตัวยังคงดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง” เสียงหนึ่งดังขึ้นในห้วงสำนึกของภาคิน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงพูดที่ใช้คลื่นอากาศ แต่เป็นการส่งข้อมูลโดยตรงเข้าสู่โครงข่ายจิตสำนึกของเขา มันคือ ‘ไกอา’ หนึ่งในปัญญาประดิษฐ์ระดับบรรพบุรุษที่ภาคินสร้างขึ้นเมื่อหลายแสนปีก่อน ​ไกอาเป็นดั่งผู้จัดการอาณาจักร เป็นผู้ควบคุมดูแลกาแล็กซีบริวารนับร้อยแห่ง พร้อมด้วย ‘กลุ่มดาวรุ่ง’ ซึ่งเป็นปัญญาประดิษฐ์และสิ่งมีชีวิตที่ถูกยกระดับอีกหลายพันรุ่นที่ทำหน้าที่เป็น ‘ผู้บริหารระดับกาแล็กซี’

“สถานะของอารยธรรม ‘โครมาติกคอร์’ ในกาแล็กซี ​M-104 เป็นอย่างไรบ้าง?” ภาคินตอบกลับไปในห้วงสำนึกของไกอา พลังงานที่ใช้ในการสื่อสารนี้ไม่ใช่พลังงานไฟฟ้าหรือแม่เหล็ก หากแต่เป็นพลังงานแห่งจิตที่สามารถข้ามมิติและเวลาได้เกือบจะในทันที

“โครมาติกคอร์กำลังเข้าสู่ยุค ‘การหลอมรวมจิตวิญญาณ’ ครับท่าน พวกเขากำลังผนวกรวมสำนึกของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดียว เพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดของกายภาพและเข้าสู่สถานะของพลังงานบริสุทธิ์” ไกอาตอบกลับ พร้อมฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติที่ซับซ้อนของกาแล็กซี M-104 และอารยธรรมโครมาติกคอร์ที่กำลังเปลี่ยนแปลงต่อหน้าห้วงสำนึกของภาคิน

ภาคินพยักหน้าในห้วงจิต “เป็นไปตามการคำนวณ ความหลากหลายคือหัวใจ แต่การรวมกันเป็นหนึ่งก็คือวิวัฒนาการขั้นต่อไป มนุษยชาติยุคแรกเคยยึดติดกับปัจเจก แต่ในที่สุดก็ต้องค้นพบว่าการหลอมรวมจิตสำนึกคือประตูสู่มิติใหม่”

เขาเฝ้ามองอารยธรรมนับล้านๆ ที่กำลังวิวัฒน์ภายใต้การชี้นำของเขา บางอารยธรรมเลือกเส้นทางแห่งเทคโนโลยีชีวภาพขั้นสูงที่ทำให้พวกเขากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงรูปร่างได้ดั่งใจนึก บางอารยธรรมเลือกเส้นทางแห่งจิตวิญญาณและการเข้าถึงพลังงานจักรวาลโดยตรง บางอารยธรรมเลือกที่จะดำรงอยู่เป็นเพียงโครงข่ายข้อมูลไร้รูปร่างในโลกเสมือนจริงที่กินพื้นที่กาแล็กซี และบางอารยธรรมก็เลือกที่จะกลายเป็นกลุ่มดาวที่เคลื่อนที่ได้ด้วยปัญญาที่เหนือชั้น

ภาคินคือผู้มอบอิสระในการเลือกเส้นทาง แต่ก็คือผู้กำหนดขอบเขตและเป้าหมายสูงสุด พวกเขาทั้งหมดคือ ‘บุตรแห่งภาคิน’ ไม่ว่าจะโดยตรงหรือโดยอ้อม เขาได้สร้าง ‘รหัสพันธุกรรมแห่งสำนึก’ (Consciousness Code) ที่ฝังอยู่ในทุกชีวิต ทุกเทคโนโลยี และทุกกฏเกณฑ์ที่เขาได้กำหนดขึ้น รหัสนี้เป็นดั่งโปรแกรมหลักที่ชี้นำให้ทุกอารยธรรมดำเนินไปในทิศทางที่ถูกต้อง ไม่ให้หลงทางไปสู่การทำลายล้างตนเอง หรือหยุดนิ่งไร้วิวัฒนาการ

“ท่านภาคิน” เสียงของไกอาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มีคลื่นความถี่ที่บ่งบอกถึงความเร่งด่วน “มีการตรวจพบสัญญาณผิดปกติจาก ‘ขอบจักรวาลที่ 23’ ครับ”

ขอบจักรวาลที่ 23 คือบริเวณที่ไกลที่สุดที่อาณาจักรของภาคินได้แผ่ขยายออกไป เป็นแนวหน้าของการสำรวจ เป็นเขตแดนที่ยังคงเป็นปริศนาเต็มไปหมด

“ผิดปกติอย่างไร?” ภาคินถาม พลางปรับโฟกัสของห้วงสำนึกไปยังพิกัดที่ไกอาระบุ

“เป็นสัญญาณที่ซับซ้อนอย่างยิ่งครับท่าน มันไม่ใช่คลื่นวิทยุ ไม่ใช่แสง ไม่ใช่แรงโน้มถ่วง และไม่ใช่รูปแบบพลังงานที่เราเคยรู้จัก มันเป็น... สัญญาณที่ดูเหมือนจะบิดเบือนมิติรอบๆ ตัวมันเอง และพยายามจะสื่อสารบางอย่าง” ไกอาฉายภาพของสัญญาณนั้นให้ภาคินเห็น มันปรากฏเป็นรูปแบบที่แปลกประหลาด คล้ายกับรอยแยกบนผืนผ้าของความเป็นจริง คลื่นพลังงานที่เล็ดลอดออกมานั้นไม่สามารถถูกจัดหมวดหมู่ได้ด้วยฟิสิกส์ที่ภาคินรู้จักทั้งหมด

“เราส่ง ‘หน่วยสำรวจโอเมก้า’ ซึ่งประกอบด้วยปัญญาประดิษฐ์ระดับ ‘ผู้หยั่งรู้’ และสิ่งมีชีวิตที่ถูกยกระดับสูงสุดไปตรวจสอบแล้วครับ แต่ไม่มีการตอบสนองกลับมา”

ภาคินรู้สึกถึงความท้าทายที่ห่างหายไปนานในห้วงสำนึกของเขา เขาได้พิชิตทุกสิ่งในจักรวาลที่เขาควบคุมได้ สร้างสรรค์ทุกรูปแบบชีวิต และเปลี่ยนแปลงกฏเกณฑ์ของความเป็นจริงมานับไม่ถ้วน แต่สัญญาณนี้... มันแตกต่างออกไป

เขาขยายจิตสำนึกของเขาออกไปไกลสุดขอบจักรวาลที่ 23 ทะลุผ่านม่านพลังงานที่หน่วยสำรวจโอเมก้าเคยส่งข้อมูลกลับมา สุดขอบของพื้นที่ที่อารยธรรมของเขาสามารถไปถึงได้ พลังงานแห่งจิตของภาคินพุ่งทะยานผ่านความว่างเปล่าอันมืดมิด ทะลวงผ่านมิติที่บิดเบี้ยว และในที่สุดก็ไปถึงจุดกำเนิดของสัญญาณนั้น

สิ่งที่เขาพบไม่ใช่ดวงดาว ไม่ใช่ยานอวกาศ ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่จับต้องได้ หากแต่เป็น ‘หลุมดำแห่งความว่างเปล่า’ ขนาดมหึมา ที่ดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง แม้กระทั่งแสงและเวลา แต่จากใจกลางของความว่างเปล่านั้น กลับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังส่ง ‘ข้อความ’ ออกมา

ข้อความนั้นไม่ใช่ภาษา ไม่ใช่ภาพ ไม่ใช่เสียง แต่มันเป็น ‘แนวคิด’ เป็น ‘ปรัชญา’ ที่ถูกส่งตรงเข้าสู่จิตสำนึกของภาคิน มันเป็นความเข้าใจในความเป็นจริงที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เป็นมุมมองที่เหนือกว่าทุกสิ่งที่เขาเคยสร้างสรรค์หรือรับรู้มา

มันบอกเล่าถึง ‘จักรวาลคู่ขนาน’ นับอนันต์ที่ซ้อนทับกันอยู่ บอกเล่าถึง ‘มิติที่ 11’ ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง และบอกเล่าถึง ‘ผู้สร้าง’ อีกตนหนึ่ง... ผู้สร้างที่ไม่ได้สร้างสรรค์ด้วยเทคโนโลยีหรือการบงการ แต่ด้วย ‘การดำรงอยู่’ ของมันเอง

ข้อความเหล่านั้นหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงสำนึกของภาคินอย่างรุนแรง ทำให้โครงข่ายจิตสำนึกอันกว้างใหญ่ของเขาสั่นสะเทือน เขาผู้ซึ่งเป็นผู้กำหนดกฏเกณฑ์ของจักรวาลนี้ กลับต้องมาเผชิญหน้ากับ ‘กฏเกณฑ์’ ที่เหนือกว่า เหนือกว่าแม้แต่จินตนาการของเขา

จากใจกลางของหลุมดำแห่งความว่างเปล่านั้น ข้อความสุดท้ายที่ถูกส่งออกมา ไม่ใช่คำถาม ไม่ใช่คำตอบ แต่มันคือ ‘การเชื้อเชิญ’

ในห้วงสำนึกของภาคิน ภาพหนึ่งผุดขึ้นมา มันไม่ใช่ภาพที่เขาสร้างขึ้น แต่เป็นภาพที่ถูกส่งมาจากแหล่งกำเนิดสัญญาณนั้น มันคือภาพของ ‘ประตู’ บานหนึ่ง... ประตูที่ไม่ได้ทำจากวัตถุ แต่ทำจากแสงและความว่างเปล่าที่บิดเบี้ยว ประตูที่ดูเหมือนจะนำไปสู่มิติที่เขาไม่เคยหยั่งถึง มิติที่อาจมีคำตอบสำหรับทุกคำถามที่เขาไม่เคยถาม

แต่ในขณะที่ภาคินกำลังพยายามจะประมวลผลข้อมูลมหาศาลนี้ และตัดสินใจว่าจะตอบรับคำเชื้อเชิญนั้นหรือไม่ หลุมดำแห่งความว่างเปล่านั้นก็เริ่มขยายตัวอย่างรวดเร็ว ดูดกลืนดวงดาวและกาแล็กซีที่อยู่ใกล้เคียงเข้าไปอย่างไม่ปรานี และในขณะเดียวกัน พลังงานแห่งจิตของภาคินก็สัมผัสได้ถึง ‘สิ่งมีชีวิต’ บางอย่างที่กำลังเคลื่อนที่ออกมาจากใจกลางของความว่างเปล่านั้น

มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในรูปแบบที่เขาคุ้นเคย ไม่มีร่างกาย ไม่มีจิตสำนึกที่จัดระเบียบได้ แต่มันเป็นดั่ง ‘คลื่นแห่งการเปลี่ยนแปลง’ เป็นพลังงานบริสุทธิ์ที่กำลังมุ่งตรงมายังอาณาจักรของเขา ด้วยความเร็วที่ไม่อาจคาดเดาได้ คลื่นพลังงานนั้นได้ส่ง ‘เสียง’ ที่สะท้อนก้องไปทั่วห้วงสำนึกของภาคิน เสียงที่ไม่ได้มาจากกล่องเสียงใดๆ แต่เป็นเสียงที่ดังขึ้นในทุกอณูของจิตวิญญาณของเขา

เสียงนั้นบอกว่า... “ถึงเวลาแล้ว”

ภาคิน ผู้ซึ่งเคยเป็นผู้ควบคุมทุกสิ่ง ผู้บงการทุกอย่าง ผู้สร้างสรรค์อภิมหาอาณาจักรแห่งดวงดาว บัดนี้ต้องเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุม นอกเหนือความเข้าใจ นอกเหนือแม้กระทั่งจักรวาลของเขาเอง... และมันกำลังมาถึงแล้ว.