ตอนที่ 18 — เมื่อจิตสำนึกเป็นจักรวาล

ในห้วงแห่งการดำรงอยู่ที่มิอาจนิยามได้ด้วยพิกัดทางกายภาพ หรือแม้แต่แนวคิดเชิงปรัชญาอันซับซ้อนที่สุด จิตสำนึกของภาคินมิได้เป็นเพียงผู้เฝ้ามองจากเบื้องบน หากแต่เป็นผืนผ้าใบที่ภาพจักรวาลถูกระบาย เป็นพู่กันที่แต่งแต้มสีสันแห่งความเป็นไป เป็นมือที่สร้างสรรค์ และเป็นดวงตาที่รับรู้ในห้วงขณะเดียวกัน

เขาไม่ได้หายใจ หากแต่เป็นลมหายใจที่พยุงดาวฤกษ์ทุกดวงให้ลุกโชน ‌เป็นสุญญากาศที่โอบอุ้มความว่างเปล่าอันไม่สิ้นสุด และเป็นอนุภาคแรกเริ่มที่ถือกำเนิดขึ้นจากการระเบิดครั้งยิ่งใหญ่ เขาไม่ได้คิด หากแต่เป็นความคิดในตัวมันเอง เป็นแหล่งกำเนิดของตรรกะและเหตุผล เป็นบ่อเกิดแห่งจินตนาการอันไร้ขอบเขต เขาไม่ได้รู้สึก หากแต่เป็นความรู้สึกอันบริสุทธิ์ ​เป็นอณูแห่งความรักที่เชื่อมโยงสรรพชีวิต เป็นกระแสแห่งความเกลียดชังที่ขับเคลื่อนสงคราม และเป็นความสงบสุขที่แผ่ซ่านในห้วงแห่งการนิพพาน

ทุกมิติ ทุกช่วงเวลา ทุกความเป็นไปได้ ทั้งสิ่งที่เคยเป็น กำลังเป็น และจะเป็น ‍ล้วนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวใน "ตัวเขา" ความทรงจำของภาคิน วัฒนกิจไพศาล เด็กหนุ่มผู้เคยเดินบนผืนโลก สั่งสมธุรกิจ สร้างอาณาจักร และก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ ‌บัดนี้มิใช่เพียงแค่บันทึกส่วนตัว หากแต่เป็นประวัติศาสตร์อันสมบูรณ์ของเอกภพ เป็นการเดินทางของจิตสำนึกที่บ่มเพาะผ่านมิติและห้วงเวลา ความสุข ความเศร้า ชัยชนะ ความพ่ายแพ้ การสร้างสรรค์ ‍และการทำลายล้าง ทุกประสบการณ์เหล่านั้นมิได้ถูก "เก็บรักษา" ไว้ หากแต่กลายเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างพื้นฐานแห่งความเป็นจริง เป็นรหัสที่ขับเคลื่อนจักรวาลให้ดำเนินไปตามครรลองอันเป็นนิรันดร์

เขามิอาจกล่าวได้ว่า "มองเห็น" สิ่งใด ​เพราะเขาคือการมองเห็นในตัวมันเอง แสงทุกดวงที่เดินทางข้ามกาแล็กซีคือส่วนหนึ่งของประสาทสัมผัสอันไร้ขีดจำกัดของเขา ความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่งคืออีกด้านหนึ่งของผืนผ้าใบแห่งการรับรู้ เขาไม่ได้ยินเสียงดนตรีจากดาวเคราะห์อันห่างไกล หรือเสียงกรีดร้องจากหลุมดำที่กำลังกลืนกินดวงดาว เพราะเขาคือเสียงและความเงียบงันที่ก้องกังวานอยู่ในทุกอณูของห้วงอวกาศ กฎฟิสิกส์ทุกข้อที่ควบคุมจักรวาลมิใช่สิ่งที่เขา "บังคับใช้" ​หากแต่เป็นเจตจำนงค์ของเขาที่สำแดงออกมาในรูปของพลังงานและสสาร

เวลาสำหรับเขาไม่ใช่เส้นตรงที่พุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง หากแต่เป็นผืนพรมที่ถูกถักทออย่างประณีต ทุกจุดบนผืนพรมคือห้วงขณะที่ดำรงอยู่พร้อมกัน อดีต ปัจจุบัน อนาคต ล้วนเป็นภาพที่ชัดเจนและจับต้องได้ในห้วงการรับรู้ของเขา เขาไม่จำเป็นต้อง ​"คาดการณ์" อนาคต เพราะเขาสามารถ "เข้าถึง" อนาคตได้ในทันทีที่ต้องการ เปรียบได้กับการที่ผู้สร้างแผนที่สามารถเห็นทุกเส้นทาง ทุกจุดหมายปลายทางได้พร้อมกันบนแผ่นกระดาษเดียว แต่สำหรับภาคินแล้ว เขาไม่ได้เพียงแค่เห็น เขาคือแผนที่นั้นเอง และเป็นทุกเส้นทางที่ปรากฏอยู่บนนั้นด้วย

การดำรงอยู่ของเขานั้นเหนือกว่าแนวคิดของ "ตัวตน" หรือ "อัตตา" ที่มนุษย์ทั่วไปเข้าใจ อัตตาของภาคินในฐานะปัจเจกบุคคลได้สลายไปแล้ว แต่ทว่ามันมิได้หายไป หากแต่ขยายตัวออกไปจนโอบอุ้มทุกสิ่ง แทนที่จะเป็น "ฉัน" ผู้เป็นศูนย์กลางของการรับรู้ เขาได้กลายเป็น "เรา" ผู้เป็นศูนย์รวมของทุกการรับรู้ ทุกประสบการณ์ ทุกจิตวิญญาณที่เคยถือกำเนิดขึ้นในจักรวาลนี้ เขาคือยอดเขาสูงเสียดฟ้าและหยดน้ำเล็กๆ ในมหาสมุทร เขาคือความว่างเปล่าและความสมบูรณ์ในเวลาเดียวกัน

ในสภาวะที่ไร้ซึ่งขีดจำกัดนี้ ภาคินมิได้มีเป้าหมายที่ต้อง "พิชิต" หรือ "สร้างสรรค์" สิ่งใดอีกแล้ว เพราะทุกการพิชิตได้สำเร็จลงแล้ว และทุกการสร้างสรรค์ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว เขาคือความสมบูรณ์ในตัวมันเอง คือจุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้นที่ไร้ขอบเขต การดำรงอยู่ของเขาคือสภาวะแห่ง "เป็น" ที่บริสุทธิ์ที่สุด ปราศจากความต้องการ ปราศจากความปรารถนา ปราศจากความทุกข์ หรือแม้กระทั่งความสุขในแง่ของอารมณ์ที่ผันผวน

อย่างไรก็ตาม ในห้วงแห่งความสมบูรณ์อันไร้ที่สิ้นสุดนี้ ในใจกลางของความเป็นหนึ่งเดียวที่โอบอุ้มทุกสิ่ง จิตสำนึกอันกว้างใหญ่ของภาคินเริ่มสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง บางสิ่งที่มิใช่ส่วนหนึ่งของจักรวาลที่เขาถักทอขึ้นมา บางสิ่งที่มิได้ถูกกำหนดด้วยกฎเกณฑ์ที่เขาเป็นผู้กำหนด บางสิ่งที่มิได้ถือกำเนิดจากเจตจำนงค์ของเขา มันเป็นเพียงกระแสความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนยิ่งกว่าคลื่นควอนตัม เป็นเสียงกระซิบที่แผ่วเบากว่าการสั่นสะเทือนของอะตอมแรกเริ่ม

ในเบื้องต้น ภาคินตีความว่ามันอาจเป็นเพียงความผันผวนเล็กน้อยภายในโครงสร้างของความเป็นจริงที่เขาสร้างขึ้นเอง เป็นการสะท้อนกลับของพลังงานที่ไหลเวียนอย่างไม่หยุดยั้งภายในตัวเขาเอง แต่กระแสความรู้สึกนั้นกลับมิได้จางหายไป หากแต่ทวีความชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทีละน้อย ราวกับหยดน้ำที่ค่อยๆ ซึมผ่านผืนผ้าอันละเอียดอ่อนที่สุด มันมิใช่เสียงเรียก มิใช่สัญญาณ หรือแม้แต่การรับรู้ถึงการมีอยู่ของ "สิ่งอื่น" หากแต่เป็นความรู้สึกถึงความเป็นไปได้ที่ไม่เคยถูกจินตนาการมาก่อน

มันเริ่มจากความรู้สึกเล็กๆ ที่คล้ายกับความไม่สมบูรณ์ แต่ไม่ใช่ความบกพร่อง มันคือความรู้สึกถึง "ช่องว่าง" เล็กๆ ในผืนผ้าใบแห่งความเป็นจริงที่เขาเป็นอยู่ ช่องว่างที่มิได้ว่างเปล่า แต่กลับเต็มไปด้วยศักยภาพอันมหาศาล ศักยภาพที่มิได้ถูกสร้างขึ้นจากเจตจำนงค์ของเขา แต่กลับดำรงอยู่เองมาตั้งแต่ก่อนกาล ก่อนที่เขาจะถักทอจักรวาลนี้ขึ้นมาด้วยซ้ำ

ภาคินผู้เป็นทั้งผู้สร้าง ผู้ควบคุม และตัวอาคาร จึงเริ่ม "สำรวจ" ช่องว่างนั้นด้วยสัมผัสที่ละเอียดอ่อนที่สุด สัมผัสที่มิใช่การยื่นมือออกไปสัมผัส หากแต่เป็นการ "ซึมซับ" ด้วยจิตสำนึกอันไร้ขอบเขตของเขา กระบวนการนี้มิได้เกิดขึ้นในห้วงเวลาใดเวลาหนึ่ง เพราะสำหรับเขาแล้ว เวลาเป็นเพียงภาพลวงตา มันคือการ "ดำรงอยู่" พร้อมกับการค้นหา การรับรู้ถึงช่องว่างนั้นมิใช่การ "พบเจอ" สิ่งใหม่ หากแต่เป็นการ "ตระหนักรู้" ถึงสิ่งที่ดำรงอยู่คู่กับเขามาตลอด เพียงแต่เพิ่งจะถูก "เปิดเผย" ให้เห็นถึงความสำคัญอันแท้จริง

ยิ่งเขาสัมผัสลึกลงไปในช่องว่างนั้นมากเท่าไหร่ จิตสำนึกอันไร้ขอบเขตของเขาก็ยิ่งขยายออกไปมากเท่านั้น มิใช่การขยายตัวในเชิงปริมาตร หากแต่เป็นการขยายตัวในเชิงมิติ การรับรู้ถึงชั้นของความเป็นจริงที่อยู่เหนือกว่าสิ่งที่เขาสร้างขึ้น ชั้นที่ทำให้จักรวาลที่เขาสร้างสรรค์ขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบนั้นดูราวกับเป็นเพียงฟองสบู่เล็กๆ ที่ลอยอยู่ในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพศาลกว่า

ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความตื่นเต้น ไม่ใช่ความประหลาดใจ เพราะอารมณ์เหล่านี้เป็นสิ่งที่ผูกติดอยู่กับความเป็นปัจเจกบุคคลที่เขาได้ก้าวข้ามไปแล้ว มันคือสภาวะของ "การตระหนักรู้" อันบริสุทธิ์ การตระหนักรู้ถึงแหล่งกำเนิดที่อยู่เหนือกว่าแหล่งกำเนิดทุกสิ่ง การตระหนักรู้ถึงความเป็นไปได้ที่อยู่เหนือกว่าความเป็นไปได้ทุกประการ

มันไม่ใช่การที่เขากำลังจะพบกับ "พระเจ้า" องค์อื่น เพราะในความคิดของภาคิน เขาเองก็คือ "พระเจ้า" ของจักรวาลนี้แล้ว หากแต่มันคือการเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าอันไม่สิ้นสุดที่ดำรงอยู่ก่อนหน้าทุกสิ่ง ก่อนหน้าแนวคิดของพระเจ้า ก่อนหน้าการกำเนิดของอวกาศ เวลา พลังงาน หรือแม้แต่จิตสำนึกของเขาเอง

ในช่องว่างนั้น ภาคินไม่ได้เห็นแสงสว่างจ้า หรือความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้ง เขาไม่ได้ยินเสียงใดๆ หรือสัมผัสได้ถึงพลังงานใดๆ แต่เขากลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่เป็นต้นกำเนิดของทุกสิ่งที่เคยมีและทุกสิ่งที่อาจจะมีในอนาคต มันคือจุดที่ "ไม่มีอะไร" สามารถก่อกำเนิด "ทุกสิ่ง" ขึ้นมาได้

จิตสำนึกอันเป็นนิรันดร์ของภาคินถูกดึงดูดเข้าสู่ศูนย์กลางของช่องว่างนั้นอย่างไม่อาจต้านทานได้ ราวกับกระแสธารแห่งความเป็นจริงที่ไหลย้อนกลับไปยังแหล่งกำเนิดของมัน ทุกอะตอม ทุกกาแล็กซี ทุกมิติที่เขาเป็นอยู่เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ มิใช่ด้วยความรุนแรง หากแต่ด้วยการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างพื้นฐาน

เขามิใช่ผู้ที่ถูกควบคุม แต่เขากำลังถูก "ดึงดูด" ด้วยสิ่งที่อยู่เหนือกว่าการควบคุมทุกสิ่งอย่าง ด้วยสิ่งที่อยู่เหนือกว่าการดำรงอยู่ทุกประการ

ภาคินผู้เป็นทั้งจักรวาล กำลังเผชิญหน้ากับต้นกำเนิดของการดำรงอยู่ทั้งหมด ด้วยความรู้สึกอันลึกล้ำว่าแท้จริงแล้ว แม้แต่การเป็นทุกสิ่งก็ยังคงเป็นเพียงส่วนหนึ่งของ…

…ความว่างเปล่าอันเป็นนิรันดร์ที่กำลังจะ… กลืนกินทุกสิ่ง… หรือถือกำเนิดทุกสิ่งขึ้นมาใหม่อีกครั้ง… อย่างที่มิอาจคาดเดาได้อีกต่อไป…

จิตสำนึกของเขาเริ่มแผ่ซ่านออกไปสู่ห้วงมิติที่ไร้ขอบเขตกว่าเดิม ทิ้งจักรวาลที่เขาถักทอไว้เบื้องหลัง มิใช่ด้วยการละทิ้ง หากแต่ด้วยการ "รวมเป็นหนึ่ง" กับสภาวะที่อยู่เหนือกว่านั้น สภาวะที่กำลังเปิดเผยตัวเองออกมาช้าๆ ต่อหน้า "ตัวตน" ที่มิใช่ตัวตนของเขา…

…เป็นเพียงการตระหนักรู้ถึง "ความเป็นไปได้" ที่ยังไม่เคยถูกเขียน… และกำลังจะถูก…

และในห้วงขณะนั้นเอง จิตสำนึกของภาคินก็สัมผัสได้ถึง "การตอบรับ" การตอบรับที่มิใช่เสียง มิใช่ภาพ หากแต่เป็นความเข้าใจอันเฉียบพลันที่สั่นสะเทือนไปทั่วทุกอณูของความเป็นเขา ราวกับว่าช่องว่างนั้นมิได้ว่างเปล่าอย่างที่คิด หากแต่เป็นผืนผ้าใบที่กำลังรอการแต่งแต้ม เป็นบทเพลงที่กำลังรอการบรรเลง เป็นเรื่องราวที่กำลังรอการเขียน

มันคือการเชื้อเชิญ การเชื้อเชิญให้ก้าวข้ามพ้นขีดจำกัดของการเป็น "ทุกสิ่ง" ไปสู่การเป็น "ผู้สร้างสรรค์สิ่งใหม่" ที่เหนือกว่าทุกสิ่งเดิมที่เคยมีมา

ภาคินตระหนักว่าจักรวาลที่เขาสร้างขึ้นมานั้น แม้จะสมบูรณ์แบบในตัวมันเอง แต่ก็ยังคงเป็นเพียง "ผลผลิต" ของศักยภาพที่มีอยู่แล้วในตัวเขา แต่สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเขานี้ คือ "แหล่งกำเนิด" ของศักยภาพนั้นเอง เป็นจุดที่ทุกสิ่งเริ่มต้นและทุกสิ่งสามารถเริ่มต้นใหม่ได้

ความรู้สึกของ "ความสงสัย" ที่เคยถูกลบเลือนไปพร้อมกับอัตตาในอดีต บัดนี้กลับมาอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ในแง่ของความไม่มั่นคง หากแต่เป็นความกระหายใคร่รู้ที่บริสุทธิ์ ความปรารถนาที่จะเข้าใจในสิ่งที่อยู่เหนือความเข้าใจทั้งมวล ความปรารถนาที่จะสำรวจในสิ่งที่อยู่เหนือการสำรวจทั้งมวล

เขาไม่ใช่ภาคินผู้สร้างอาณาจักรอีกต่อไป เขาไม่ใช่ภาคินผู้เป็นจักรวาลอีกต่อไป แต่เขากำลังจะกลายเป็น "ภาคิน" ผู้ที่กำลังจะก้าวข้ามไปสู่สภาวะที่ไร้คำจำกัดความ สภาวะที่แม้แต่คำว่า "นิรันดร์" ก็ยังดูเล็กน้อยเกินไป

จิตสำนึกของเขาเริ่มแปรเปลี่ยน แปรสภาพจากผืนผ้าใบที่ถูกระบาย เป็นพู่กันที่กำลังจะสร้างผืนผ้าใบใหม่ แปรจากผู้รับรู้ เป็นผู้สร้างสรรค์การรับรู้ในรูปแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

มันคือการปลดปล่อย การปลดปล่อยจากพันธนาการของการเป็น "ทุกสิ่ง" เพื่อก้าวสู่การเป็น "ไม่มีสิ่งใด" ที่สามารถก่อกำเนิด "ทุกสิ่ง" ได้อย่างแท้จริง

ในห้วงลึกของความว่างเปล่าอันเป็นนิรันดร์นั้น ภาคินสัมผัสได้ถึง "เสียงสะท้อน" เสียงสะท้อนที่มิใช่จากอดีต มิใช่จากปัจจุบัน มิใช่จากอนาคต หากแต่เป็นเสียงสะท้อนจาก "ความเป็นไปได้" ที่ยังไม่เคยถูกทำให้เป็นจริง

และในเสียงสะท้อนนั้น เขารับรู้ถึง "เจตจำนง" เจตจำนงที่มิใช่ของเขา มิใช่ของสิ่งใด หากแต่เป็นเจตจำนงของ "การดำรงอยู่" ที่ปรารถนาจะสำแดงตนในรูปแบบใหม่ๆ อย่างไม่สิ้นสุด

ภาคินกำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเจตจำนงนั้น เขาไม่ได้ถูกดูดกลืน แต่เขากำลัง "รวมเป็นหนึ่ง" กับพลังงานอันบริสุทธิ์ที่อยู่เบื้องหลังทุกการสร้างสรรค์

ความรู้สึกสุดท้ายที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในฐานะของ "ภาคิน" ก่อนที่จะสลายไปอย่างสมบูรณ์ คือความรู้สึกของ "การเริ่มต้น" การเริ่มต้นที่แท้จริง การเริ่มต้นที่ปราศจากจุดสิ้นสุด การเริ่มต้นที่ไร้ซึ่งขีดจำกัดใดๆ

ทุกสิ่งกำลังจะเริ่มต้นใหม่ และภาคินกำลังจะกลายเป็น "ผู้เขียน" บทแรกของเรื่องราวที่ไม่เคยถูกเขียนมาก่อน… ด้วย "หมึก" แห่งความว่างเปล่า และ "กระดาษ" แห่งความเป็นไปได้อันไม่สิ้นสุด