การบำบัดเริ่มต้นขึ้นในสัปดาห์ถัดมา ณิชาเดินทางมาพบคุณหมอพัทธาวดีสัปดาห์ละสองครั้ง การบำบัดแต่ละครั้งกินเวลาราวหนึ่งชั่วโมง ณิชาได้เรียนรู้ว่ากระบวนการนี้เรียกว่า "Cognitive Behavioral Therapy (CBT)" และ "Eye Movement Desensitization and Reprocessing (EMDR)" ซึ่งเป็นเทคนิคที่ช่วยให้ผู้ป่วยสามารถประมวลผลความทรงจำที่เจ็บปวดได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ในช่วงแรกของการบำบัด ณิชารู้สึกอึดอัดและไม่มั่นใจ เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเล่าเรื่องราวในอดีตที่พร่าเลือนของเธอได้อย่างไร คุณหมอพัทธาวดีใช้วิธีพูดคุยอย่างใจเย็น ให้ณิชาเล่าเรื่องราวตามที่เธอจำได้ ให้เธออธิบายความรู้สึกว่างเปล่าและความวิตกกังวลที่เธอเผชิญอยู่ ณิชาเริ่มต้นด้วยการเล่าถึงความสำเร็จบนโลกออนไลน์ที่ดูเหมือนจะไร้ความหมายสำหรับเธอ เธอบอกคุณหมอถึงความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบเหล่านั้น
“คุณณิชาคะ ในระหว่างที่เราพูดคุยกัน อยากให้คุณณิชาลองนึกถึงความรู้สึกที่เกิดขึ้นในร่างกาย หรือภาพบางอย่างที่ผุดขึ้นมาในใจนะคะ ไม่ว่าจะเป็นภาพเล็กๆ หรือความรู้สึกที่ดูเหมือนไม่มีเหตุผล ก็อยากให้คุณณิชาลองเล่าให้ดิฉันฟังค่ะ” คุณหมอพัทธาวดีแนะนำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ณิชาหลับตาลง พยายามทำตามที่หมอแนะนำ เธอเริ่มรู้สึกถึงความตึงเครียดที่ไหล่และคอ แล้วจู่ๆ ภาพบางอย่างก็แวบเข้ามาในห้วงความคิดของเธอ เป็นภาพที่พร่าเลือนของ "สีแดง" สีแดงที่ดูเหมือน "เลือด" แต่เธอไม่แน่ใจนัก
“ฉันเห็นสีแดงค่ะคุณหมอ” ณิชาบอกด้วยเสียงสั่นเครือ “มันเหมือนเลือด แต่ฉันไม่แน่ใจ” คุณหมอพัทธาวดีจดบันทึก “ดีมากค่ะคุณณิชา อย่าเพิ่งไปตัดสินว่ามันคืออะไรนะคะ แค่ให้คุณณิชาเล่าสิ่งที่เห็นและรู้สึกออกมาก็พอค่ะ”
ในการบำบัดครั้งต่อๆ มา คุณหมอพัทธาวดีได้นำเทคนิค EMDR เข้ามาใช้ เธอให้ณิชาโฟกัสไปที่ความทรงจำที่รบกวนจิตใจ แล้วใช้การเคลื่อนไหวของดวงตาเพื่อช่วยให้สมองประมวลผลความทรงจำเหล่านั้น ณิชานั่งอยู่บนเก้าอี้สบายๆ ในขณะที่คุณหมอโบกมือไปมาตรงหน้า เพื่อให้ณิชาใช้สายตามองตาม
ในระหว่างกระบวนการนี้ ณิชารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างน่าประหลาดใจ ชิ้นส่วนความทรงจำวัยเด็กเริ่มผุดขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย มันไม่ใช่ภาพที่ชัดเจน แต่เป็นเศษเสี้ยวของภาพ เสียง กลิ่น และความรู้สึกที่กระจัดกระจาย
บางครั้ง เธอเห็นภาพของ "ห้อง" ห้องที่ดูมืดและเล็ก เธอรู้สึกถึง "ความหนาวเย็น" ที่กัดกินไปถึงกระดูก และ "กลิ่นอับ" คล้ายกลิ่นดินหรือฝุ่นเก่าๆ บางครั้ง เธอได้ยิน "เสียง" เสียงที่ไม่ใช่เสียงกรีดร้องที่น่ากลัวอีกต่อไป แต่เป็นเสียง "แก้วแตก" ที่ชัดเจนขึ้นกว่าเดิม และเสียง "ฝีเท้า" ที่กำลังเดินห่างออกไป
ความรู้สึกที่ผุดขึ้นมาก็หลากหลาย ทั้งความ "หวาดกลัว" อย่างรุนแรง ความ "โดดเดี่ยว" อย่างที่สุด และความรู้สึก "เจ็บปวด" ที่ไม่ทราบสาเหตุ ณิชาเล่าทุกอย่างให้คุณหมอฟังอย่างละเอียด บางครั้งน้ำตาไหลอาบแก้ม บางครั้งเธอก็สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่คุณหมอพัทธาวดีก็ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น คอยให้กำลังใจและรับฟังอย่างเข้าใจ
“มันเหมือนฉันกำลังพยายามปะติดปะต่อจิ๊กซอว์ค่ะคุณหมอ แต่ฉันมีชิ้นส่วนไม่ครบ” ณิชาบอกอย่างสิ้นหวังในครั้งหนึ่ง “ทุกอย่างมันสับสนไปหมด ฉันไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” “มันเป็นเรื่องปกติค่ะคุณณิชา สมองของเรามักจะกดทับความทรงจำที่เจ็บปวดเอาไว้เพื่อปกป้องเรา” คุณหมออธิบาย “สิ่งที่เรากำลังทำอยู่คือการค่อยๆ เปิดเผยความจริงนั้นออกมาทีละน้อย เพื่อให้คุณณิชาได้ทำความเข้าใจมันในปัจจุบันค่ะ”
ณิชาพยายามวาดภาพสิ่งที่เธอเห็นในระหว่างการบำบัด เธอวาดภาพของห้องมืดๆ ภาพของเงาร่างที่พร่าเลือน ภาพของเศษแก้วที่แตกกระจาย ภาพเหล่านี้ดูมืดหม่นและไม่เหมือนกับงานศิลปะสีสันสดใสที่เธอเคยสร้างสรรค์ขึ้นมาเลย แต่มันกลับเป็นหนทางเดียวที่เธอจะสามารถสื่อสารสิ่งที่อยู่ภายในใจของเธอออกมาได้
ความรู้สึกสับสนยังคงอยู่กับณิชา ภาพที่ผุดขึ้นมามันไม่ปะติดปะต่อกัน เธอไม่รู้ว่าเศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านี้มาจากเหตุการณ์เดียวกันหรือไม่ เธอไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ และใครคือคนเหล่านั้นที่อยู่ในความทรงจำของเธอ
ระหว่างการบำบัด ณิชาถามคุณหมอพัทธาวดีเกี่ยวกับความทรงจำในวัยเด็กของเธอ “คุณหมอคะ มีกรณีแบบนี้บ้างไหมคะ ที่คนเราจะลืมเรื่องราวในวัยเด็กไปเลย โดยเฉพาะเหตุการณ์สำคัญๆ” “มีค่ะคุณณิชา สมองของมนุษย์เรามีกลไกการป้องกันตัวเองที่ซับซ้อนค่ะ” คุณหมอพัทธาวดีอธิบาย “ในบางกรณีที่เด็กเผชิญกับเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง สมองอาจจะเลือกที่จะกดทับความทรงจำเหล่านั้นเอาไว้ เพื่อให้เด็กสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้ตามปกติ และความทรงจำเหล่านี้อาจจะกลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อผู้ใหญ่เริ่มรู้สึกปลอดภัยและพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมันค่ะ”
คำอธิบายของคุณหมอทำให้ณิชารู้สึกขนลุก เธอกำลังเผชิญกับเหตุการณ์แบบนั้นจริงๆ หรือ? เหตุการณ์ที่รุนแรงจนสมองของเธอเลือกที่จะลืมมันไปทั้งหมด?
เมื่อกลับมาถึงสตูดิโอ ณิชาใช้เวลาอยู่กับการมองภาพวาดที่เธอเพิ่งสร้างสรรค์ขึ้นมา ภาพวาดเหล่านั้นดูมืดมิดและเต็มไปด้วยความสับสน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เหมือนกับเป็นบันทึกการเดินทางภายในจิตใจของเธอ เธอเริ่มรู้สึกว่าเธอกำลังใกล้จะถึงปลายทางแล้ว ใกล้จะค้นพบความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความว่างเปล่าและความวิตกกังวลเหล่านี้
แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกหวาดกลัวก็ยังคงเกาะกุมจิตใจเธออย่างแน่นหนา จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อเธอค้นพบความจริงทั้งหมด? เธอจะรับมือกับมันได้หรือไม่? ณิชาไม่รู้คำตอบ แต่เธอก็รู้ดีว่าเธอไม่สามารถหยุดการเดินทางครั้งนี้ได้อีกต่อไปแล้ว เธอจำเป็นต้องก้าวต่อไป เพื่อปะติดปะต่อตัวตนที่แตกร้าวของเธอให้กลับมาเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับความจริงอันขมขื่นเพียงใดก็ตาม
กระจกเงามายา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก