ตอนที่ 3 — โลกสองใบ

เสียงโทรศัพท์ของพิมยังคงดังขึ้นเป็นระยะๆ ตลอดช่วงเย็นนั้น แต่เธอก็เลือกที่จะไม่รับสาย จนกระทั่งอธิปัตย์เผลอหลับไปในห้องนั่งเล่นจากความเหนื่อยล้า พิมจึงค่อยๆ เดินไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟขึ้นมาดู เธอเห็นสายที่ไม่ได้รับจากเมฆาหลายสาย และมีข้อความสั้นๆ ‌ส่งมาว่า “คุณพิมพ์ชนก ผมแค่อยากจะขอบคุณอีกครั้งนะครับที่มาส่งผม ถ้าไม่รบกวนเกินไป ผมอยากชวนคุณไปดื่มกาแฟสักแก้ววันไหนที่คุณสะดวก”

ข้อความนั้นทำให้พิมรู้สึกถึงแรงกระเพื่อมในหัวใจ เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการสร้าง “โลกสองใบ” และเธอจะต้องเป็นคนเดินเข้าไปในวงกตนี้ด้วยตัวเอง

วันรุ่งขึ้น ​พิมตัดสินใจตอบข้อความเมฆา เธอเลือกวันเวลาที่เธอพอจะมีช่องว่าง ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ หลังเลิกงาน หรือช่วงเวลาที่อธิปัตย์ติดประชุมยาวๆ ความตื่นเต้นและความรู้สึกผิดผสมปนเปกันไปในใจเธอ

นัดแรกของพิมกับเมฆาคือที่ร้านกาแฟเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในซอยเปลี่ยวๆ ของย่านทองหล่อ ‍ร้านนี้ตกแต่งอย่างมีสไตล์ เต็มไปด้วยงานศิลปะ และเปิดเพลงบรรเลงเบาๆ บรรยากาศเงียบสงบ เหมาะสำหรับการพูดคุยกันอย่างเป็นส่วนตัว

เมฆามาถึงก่อน เขาสวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์ และหมวกแก๊ปสีเข้ม ‌ดูเรียบง่ายแต่มีเสน่ห์ พิมมาถึงไม่นานหลังจากนั้น เธอสวมเดรสผ้าลินินสีครีม ดูสบายๆ แต่ก็ยังคงความสง่างามของสถาปนิกสาวไว้

“มาแล้วเหรอครับคุณพิมพ์ชนก” เมฆาลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เธออย่างเปิดเผย

“ค่ะ ขอโทษนะคะที่มาช้าไปหน่อย” ‍พิมนั่งลงตรงข้ามเขา

“ไม่เป็นไรครับ ผมสั่งกาแฟรอคุณแล้ว คุณน่าจะชอบนะ ลาเต้อาร์ตสวยๆ”

ระหว่างที่จิบกาแฟ ทั้งคู่ก็เริ่มบทสนทนาที่ไหลลื่น เมฆาเล่าถึงแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์งานศิลปะของเขา การเดินทางไปยังที่ต่างๆ เพื่อค้นหาไอเดียใหม่ๆ ​และมุมมองชีวิตที่แตกต่างจากคนทั่วไปอย่างสิ้นเชิง พิมรู้สึกเหมือนได้เปิดประตูสู่โลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยอิสระ ความคิดสร้างสรรค์ และความเร่าร้อนที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

“งานของคุณน่าทึ่งมากเลยค่ะเมฆา” พิมพูดด้วยความชื่นชม “ฉันไม่เคยเจอใครที่มีแพสชั่นกับงานขนาดนี้มาก่อนเลย”

เมฆายิ้ม “คุณก็เหมือนกันนะครับ ​คุณพิมพ์ชนก จากที่ผมได้คุยกับคุณ ผมรู้ว่าคุณก็มีแพสชั่นในงานออกแบบของคุณไม่แพ้กัน เพียงแต่…คุณอาจจะยังไม่ได้ปลดปล่อยมันออกมาอย่างเต็มที่”

คำพูดของเมฆาเหมือนมีดที่กรีดแทงเข้าไปในใจของพิม มันคือความจริงที่เธอพยายามจะหลีกเลี่ยงมาตลอด เธอรู้ว่างานออกแบบของเธอที่ต้องอยู่ภายใต้กรอบของลูกค้าและข้อจำกัดต่างๆ มันยังไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเธอทั้งหมด

“บางทีคุณอาจจะพูดถูกนะคะ” พิมถอนหายใจ ​“บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนกำลังติดอยู่ในกรงทอง”

เมฆาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจับมือเธอขึ้นมาบีบเบาๆ “อย่าให้ใครมากำหนดชีวิตของคุณเลยนะครับคุณพิมพ์ชนก ชีวิตของเราควรจะเป็นของเราเอง”

สัมผัสของเมฆาทำให้พิมรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง เธอรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งใจ มันเป็นสัมผัสที่แตกต่างจากอธิปัตย์อย่างสิ้นเชิง สัมผัสของอธิปัตย์คือความอ่อนโยน ความมั่นคง แต่สัมผัสของเมฆาคือความเร่าร้อน ความท้าทาย และความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้

หลังจากวันนั้น พิมกับเมฆาก็เริ่มนัดเจอกันบ่อยขึ้น พวกเขาไปดูงานนิทรรศการศิลปะด้วยกัน ไปเดินเล่นในตลาดนัดวินเทจ ไปทานอาหารแปลกๆ ในร้านที่ซ่อนตัวอยู่ตามตรอกซอกซอยต่างๆ เมฆามักจะพาพิมไปในสถานที่ที่เธอไม่เคยไปสัมผัสมาก่อน และทุกครั้งที่อยู่กับเมฆา พิมจะรู้สึกเหมือนได้เป็นตัวเอง ได้เป็นพิมพ์ชนกในอีกด้านหนึ่งที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน

เธอกับเมฆามีความลับมากมายร่วมกัน ทั้งเรื่องราวส่วนตัว ความฝันที่ไม่เคยบอกใคร และความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเกินควบคุม เมฆาคือความเร่าร้อนที่เข้ามาจุดประกายในชีวิตของพิม ในขณะที่อธิปัตย์ยังคงเป็นความมั่นคงที่เธอวางใจได้เสมอ

การแบ่งเวลาให้ทั้งสองคนกลายเป็นเรื่องที่ซับซ้อนและเหนื่อยล้า พิมต้องใช้เหตุผลต่างๆ นานา เพื่อที่จะได้มีเวลาอยู่กับเมฆา เธอโกหกอธิปัตย์ว่าต้องไปประชุมลูกค้าบ้าง ไปดูสถานที่ก่อสร้างบ้าง หรือบางทีก็แค่บอกว่าอยากอยู่กับเพื่อนบ้าง

วันหนึ่ง อธิปัตย์ชวนพิมไปเลือกชุดเจ้าสาว เธอตื่นเต้นกับงานแต่งงานที่จะเกิดขึ้น แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ดูงดงามบนเรือนร่างของเธอ แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกว่ากำลังสวมบทบาทที่ไม่ใช่ตัวเองอยู่

“สวยมากเลยพิม เหมือนเจ้าหญิงเลย” อธิปัตย์มองเธอด้วยแววตาชื่นชมไม่ปิดบัง “พี่รอไม่ไหวแล้วที่จะเห็นพิมเดินเข้ามาในพิธีของเรา”

พิมยิ้มตอบ พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกสับสนในใจเอาไว้ให้มิดชิด เธอรู้ว่าเธอรักอธิปัตย์ เขาเป็นคนดีและรักเธอมาก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเธอรู้สึกบางอย่างกับเมฆา แรงปรารถนาที่ไม่รู้จักกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว

วันรุ่งขึ้น พิมนัดเจอกับเมฆาที่สตูดิโอของเขา เมฆากำลังวาดภาพใหม่ ภาพนั้นเต็มไปด้วยสีสันจัดจ้าน ลายเส้นที่บ้าคลั่ง แต่กลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนบางอย่าง เมฆาบอกว่าเขาได้แรงบันดาลใจมาจากพิม

“คุณคือแรงบันดาลใจของผมนะครับคุณพิมพ์ชนก” เมฆาพูดพลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธอ “คุณคือคนที่เข้ามาเติมเต็มสิ่งที่ผมขาดหายไป”

พิมรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ เธอกับเมฆามีบางอย่างที่คล้ายกัน พวกเขาต่างก็เป็นศิลปินที่มองเห็นความงามในความไม่สมบูรณ์แบบ พวกเขาต่างก็เป็นคนที่กำลังค้นหาสิ่งที่ขาดหายไปในชีวิต

เมฆาวางพู่กันลง ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอ เขาจับมือเธอขึ้นมาจูบเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและเสน่หา “ผมรู้สึกดีมากทุกครั้งที่ได้อยู่กับคุณพิมพ์ชนก”

พิมไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้ เธอกำลังตกหลุมรักเมฆาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เธอรู้ว่านี่คือเรื่องที่ผิดมหันต์ แต่เธอก็ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้

“เมฆา…” พิมเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เธอมองเข้าไปในดวงตาของเขา และในเวลานั้น เธอก็รู้ว่าเธอพร้อมแล้วที่จะก้าวข้ามเส้นบางๆ ที่กั้นระหว่างความถูกต้องกับความปรารถนา

เมฆาโน้มหน้าเข้ามาใกล้เธอ เขาบรรจงจุมพิตลงบนริมฝีปากของพิมอย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ เร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ จูบนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน มันคือจูบแห่งความปรารถนา จูบแห่งความผิดบาป และจูบแห่งจุดเริ่มต้นของโลกสองใบที่พิมกำลังจะสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง

ในขณะที่ริมฝีปากของเมฆาเคลื่อนไหวอยู่บนริมฝีปากของเธอ พิมก็รู้สึกถึงความสับสนปั่นป่วนในใจ เธอเห็นภาพของอธิปัตย์ ภาพของงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้น ภาพของอนาคตที่เธอเคยฝันไว้ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความเร่าร้อนที่เมฆามอบให้ ความรู้สึกที่ทำให้เธอเป็นอิสระจากทุกสิ่งทุกอย่าง

พิมกอดตอบเมฆาอย่างแน่นหนา เธอปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในวังวนของความรู้สึกที่เธอไม่เคยรู้จักมาก่อน โลกสองใบของเธอกำลังจะถูกสร้างขึ้นมา และเธอจะต้องเป็นคนก้าวเดินไปในนั้น แม้ว่ามันอาจจะนำพาเธอไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึงก็ตาม

ในคืนนั้น พิมกลับมายังคอนโดฯ อธิปัตย์กำลังรอเธออยู่ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติในตัวเธอ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา พิมรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถเก็บความลับนี้ไว้ได้นาน แต่เธอก็ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริง

ขณะที่เธอกำลังจะหลับตาลง ภาพของเมฆาก็ยังคงฉายชัดอยู่ในความคิดของเธอ เธอรู้ว่าเธอได้ก้าวเข้ามาในโลกอีกใบแล้ว และโลกใบนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล…