ตอนที่ 21 — เงาอดีตที่ตามหลอกหลอน

ความเย็นยะเยือกของสายลมยามค่ำคืนมิอาจเทียบเท่าความเย็นชาที่กัดกินหัวใจของพิมพ์ชนกได้ในเวลานี้ แสงไฟสลัวจากโคมไฟริมทางส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวของเธอ เผยให้เห็นดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้มาตลอดทาง ตั้งแต่ก้าวออกจากร้านอาหารที่เผชิญหน้ากับอธิปัตย์และผู้หญิงคนนั้น คำพูดที่อธิปัตย์เอ่ยออกมายังคงก้องอยู่ในโสตประสาท "พิมพ์...มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด" แต่ภาพที่เห็นนั้นชัดเจนเกินกว่าที่คำพูดใดๆ จะกลบเกลื่อนได้

เธอเดินอย่างไร้จุดหมาย ‌ปล่อยให้เท้าพาไปตามสัญชาตญาณที่มืดบอด จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าสตูดิโอของเมฆา แสงไฟจากด้านในยังคงสว่างไสว บ่งบอกว่าเขายังคงทำงานอยู่ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความสับสนปนเป เธอควรจะกลับบ้านไปเผชิญหน้ากับความจริงที่เจ็บปวด หรือควรจะหนีไปจากมันชั่วขณะ? ในที่สุด ​ความปรารถนาที่จะปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการของความเจ็บปวดก็เอาชนะทุกสิ่ง เธอผลักบานประตูไม้เก่าๆ เข้าไปช้าๆ

เสียงเปิดประตูทำให้เมฆาที่กำลังจดจ่ออยู่กับผืนผ้าใบสะดุ้งเล็กน้อย เขาวางพู่กันลง หันมามองผู้มาเยือนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เมื่อเห็นใบหน้าของพิมพ์ชนกที่อาบไปด้วยน้ำตาและร่องรอยของความเสียใจ แววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นความห่วงใยในทันที "พิมพ์...เกิดอะไรขึ้น?"

พิมพ์ชนกทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเก่ากลางห้อง ‍ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย เมฆารีบเดินเข้ามานั่งข้างๆ โอบไหล่เธอเบาๆ ปล่อยให้เธอระบายความอัดอั้นออกมาจนพอใจ เขาไม่ได้ถามอะไร เพียงแต่ลูบหลังเธออย่างปลอบโยน ความเงียบในสตูดิโอที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีและน้ำมันสน กลับกลายเป็นที่พึ่งพิงอันอบอุ่นสำหรับเธอในเวลานี้

เมื่อเสียงสะอื้นค่อยๆ ‌แผ่วลง พิมพ์ชนกก็เงยหน้าขึ้นมองเมฆา ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา "ฉัน...ฉันเห็นอธิปัตย์...อยู่กับผู้หญิงคนอื่น" เสียงของเธอสั่นเครือราวกับจะขาดใจ เมฆากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น "ใจเย็นๆ นะพิมพ์ ‍เล่าให้ฉันฟังได้ไหม"

เธอเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ตั้งแต่ความรู้สึกไม่สบายใจที่อธิปัตย์เปลี่ยนไป การรับรู้ถึงกลิ่นน้ำหอมที่ไม่คุ้นเคย จนกระทั่งภาพที่เห็นในร้านอาหาร ทุกรายละเอียดถูกถ่ายทอดออกมาด้วยความเจ็บปวดและสับสน เมฆารับฟังอย่างตั้งใจ แววตาของเขาฉายแววโกรธเคืองเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องราวการนอกใจ แต่เขาก็พยายามเก็บซ่อนมันไว้ ​ไม่ต้องการให้พิมพ์ชนกเห็นความรู้สึกด้านลบของเขาในเวลานี้

"ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีเมฆา...ฉันรักเขา...แต่ภาพนั้นมันติดตาฉันเหลือเกิน" พิมพ์ชนกพูดด้วยเสียงแผ่วเบา เมฆาปล่อยมือจากไหล่เธอ แล้วประคองใบหน้าของเธอขึ้นมาให้สบตาเขา "ฟังนะพิมพ์...ความรักมันไม่ใช่เรื่องง่าย บางครั้งมันก็มาพร้อมกับความเจ็บปวด แต่เธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องตัดสินใจเพื่อตัวเอง"

แววตาของเมฆาเต็มไปด้วยความจริงใจและอบอุ่น ​มันทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกราวกับมีแสงสว่างส่องเข้ามาในความมืดมิดที่เธอเผชิญอยู่ "ฉันกลัว...กลัวว่าถ้าฉันไม่มีเขา ฉันจะอยู่ไม่ได้"

"เธออยู่ได้สิพิมพ์" เมฆาตอบอย่างหนักแน่น "เธอเข้มแข็งกว่าที่เธอคิดเยอะ และที่สำคัญ...เธอไม่ได้อยู่คนเดียว" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์ชนกเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอมองเข้าไปในดวงตาของเมฆา ​และเห็นความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็ไม่กล้าจะนิยามมัน

เมฆาลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบผ้าใบที่เขากำลังวาดอยู่มาให้เธอดู "นี่คือภาพที่ฉันกำลังวาด...ฉันตั้งชื่อมันว่า 'วงกตปรารถนา' มันเป็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเขาวงกตที่สลับซับซ้อน เธอต้องเลือกทางเดินของตัวเอง แม้จะไม่รู้ว่าปลายทางจะเป็นอย่างไร แต่ในที่สุดเธอก็จะพบทางออกเสมอ"

พิมพ์ชนกมองภาพนั้นอย่างพิจารณา ภาพวาดของผู้หญิงในชุดสีขาวที่ยืนอยู่กลางเขาวงกตที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด แสงสว่างส่องลงมาจากเบื้องบนเพียงเล็กน้อย แต่ก็พอที่จะนำทางให้เธอเดินต่อไปได้ ภาพนั้นสะท้อนความรู้สึกของเธอในเวลานี้ได้อย่างน่าประหลาดใจ "มัน...เหมือนฉันเลยเมฆา"

"ใช่...ฉันวาดมันขึ้นมาโดยคิดถึงเธอ" เมฆาพูดเสียงนุ่มนวล "ฉันรู้ว่าตอนนี้เธออาจจะรู้สึกเหมือนหลงทาง แต่จำไว้นะพิมพ์...ทุกเส้นทางที่เราเลือกเดิน มันจะนำพาเราไปสู่จุดหมายที่เหมาะสมเสมอ ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนในตอนแรก"

คำพูดของเมฆาปลอบประโลมจิตใจที่บอบช้ำของพิมพ์ชนกได้เป็นอย่างดี เธอรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่ส่งผ่านมาจากเขา พลังที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกที่ดูเหมือนจะพังทลายลงมานี้

"ขอบคุณนะเมฆา...ขอบคุณจริงๆ" พิมพ์ชนกพูดด้วยเสียงที่แหบพร่า น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจ

เมฆายิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน "ไม่เป็นไรหรอกพิมพ์ ฉันอยู่ตรงนี้เสมอสำหรับเธอ" เขายื่นมือมาเช็ดน้ำตาที่ข้างแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วของเขานั้นอบอุ่นและอ่อนโยน ทำให้หัวใจของพิมพ์ชนกสั่นสะท้าน

ในความเงียบที่โรยตัวลงมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง พิมพ์ชนกรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ระหว่างเธอกับเมฆา ความรู้สึกที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด บัดนี้มันกลับชัดเจนขึ้นมาในยามที่หัวใจของเธอบอบช้ำที่สุด

"ฉัน...ฉันควรจะกลับบ้านแล้ว" พิมพ์ชนกพูดขึ้นมาในที่สุด แม้ในใจจะไม่อยากจากไปไหน

"ให้ฉันไปส่งไหม" เมฆาเสนอ พิมพ์ชนกพยักหน้าเบาๆ เธอไม่ต้องการอยู่คนเดียวในเวลานี้

ระหว่างทางกลับบ้านในรถของเมฆา ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่ต่างจากเมื่อครู่ มันไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความห่วงใย พิมพ์ชนกเอนศีรษะพิงกระจกรถ มองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของอธิปัตย์กับผู้หญิงคนนั้นยังคงฉายซ้ำไปมาในหัว แต่คราวนี้มันไม่ได้ทำให้เธอเจ็บปวดเท่าเดิมแล้ว

เมื่อรถมาจอดหน้าบ้านของพิมพ์ชนก เมฆาดับเครื่องยนต์และหันมามองเธอ "พิมพ์...ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจยังไง ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันจะอยู่ข้างเธอเสมอ"

พิมพ์ชนกมองเข้าไปในดวงตาของเมฆาอีกครั้ง แววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจและอบอุ่นนั้นทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด เธอพยักหน้าช้าๆ "ขอบคุณนะเมฆา"

ก่อนที่เธอจะก้าวลงจากรถ เมฆาก็ยื่นมือมาจับมือเธอไว้เบาๆ "ดูแลตัวเองด้วยนะ"

สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์ชนกเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แล่นไปทั่วร่าง เธอพยายามดึงมือกลับ แต่เมฆากลับกระชับมือเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยไปในที่สุด

พิมพ์ชนกก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด ทั้งความเจ็บปวดจากเรื่องของอธิปัตย์ ความสับสนในความรู้สึกที่มีต่อเมฆา และความหวังเล็กๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอเดินเข้าบ้านไปอย่างเชื่องช้า ทิ้งให้เมฆานั่งอยู่ในรถ มองตามแผ่นหลังของเธอไปจนลับตา

เมื่อพิมพ์ชนกเดินเข้าบ้าน เธอก็พบกับมารดาที่นั่งรออยู่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล "พิมพ์...ลูกไปไหนมา แม่โทรหาลูกตั้งหลายสาย"

พิมพ์ชนกทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มารดา ก่อนจะโผเข้ากอดท่าน ปล่อยให้น้ำตาไหลรินอีกครั้ง "แม่คะ...หนูไม่รู้จะทำยังไงดี" เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้มารดาฟังอย่างละเอียด มารดาโอบกอดเธอไว้แน่น ลูบศีรษะเธออย่างอ่อนโยน

"ใจเย็นๆ นะลูก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น แม่จะอยู่ข้างลูกเสมอ" มารดาพูดด้วยเสียงที่ปลอบโยน "บางครั้งคนเราก็ต้องเจอเรื่องราวที่ยากลำบาก เพื่อที่จะได้เรียนรู้และเติบโต"

พิมพ์ชนกรู้สึกถึงความรักและความห่วงใยจากมารดา มันทำให้เธอรู้สึกเข้มแข็งขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความสับสนในใจก็ยังคงอยู่ เธอจะทำอย่างไรกับความสัมพันธ์ที่กำลังจะพังทลายลงนี้ และเธอจะทำอย่างไรกับความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นใหม่ในใจที่มีต่อเมฆา?

ในคืนนั้น พิมพ์ชนกนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาบนเตียง ภาพของอธิปัตย์กับผู้หญิงคนนั้นยังคงตามหลอกหลอน แต่ภาพของเมฆาที่ปลอบโยนเธอ สัมผัสที่อ่อนโยน และคำพูดที่ให้กำลังใจ ก็เข้ามาแทรกแซงในห้วงความคิดของเธอเช่นกัน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่กลางทางแยกที่สำคัญที่สุดในชีวิต ทางแยกที่จะกำหนดอนาคตของเธอ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูรูปภาพเก่าๆ ของเธอกับอธิปัตย์ รอยยิ้มที่มีความสุขในวันวานดูเหมือนจะจางหายไปตามกาลเวลา เธอจำได้ว่าเคยรักผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน และเคยเชื่อมั่นในความรักของเขามากเพียงใด แต่บัดนี้ความเชื่อมั่นเหล่านั้นได้พังทลายลงไปแล้ว

เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดมิด แต่ก็มีดวงดาวระยิบระยับอยู่เต็มไปหมด เธอหวังว่าเธอจะสามารถหาทางออกจากวงกตแห่งความปรารถนาที่สลับซับซ้อนนี้ได้ในเร็ววัน เธอต้องการความชัดเจน เธอต้องการความสงบในจิตใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น พิมพ์ชนกตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง เธอตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริง เธอจะต้องพูดคุยกับอธิปัตย์ และจะต้องตัดสินใจเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขา เธอรู้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ยากลำบาก แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงมันได้อีกต่อไป

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์โทรศัพท์ของอธิปัตย์ด้วยมือที่สั่นเทา เธอต้องการคำอธิบาย เธอต้องการความจริง ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม เสียงรอสายดังขึ้นเป็นจังหวะหัวใจของเธอที่เต้นระรัว เธอพร้อมแล้วที่จะรับฟังทุกสิ่ง และพร้อมแล้วที่จะตัดสินใจเพื่ออนาคตของตัวเอง

ในขณะเดียวกัน ที่สตูดิโอของเมฆา เขากำลังยืนอยู่หน้าภาพวาด "วงกตปรารถนา" แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใยและปรารถนาดี เขาหวังว่าพิมพ์ชนกจะสามารถหาทางออกของตัวเองได้ และเขาหวังว่าเขาจะสามารถเป็นส่วนหนึ่งในทางออกนั้นได้เช่นกัน เขารู้ว่าความรู้สึกที่เขามีต่อพิมพ์ชนกนั้นลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อนไปแล้ว และเขาก็พร้อมที่จะรอคอย ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตาม

เมฆาหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง จุ่มลงในสี แล้วเริ่มแต่งแต้มสีสันลงบนผืนผ้าใบ เขาตั้งใจที่จะวาดภาพนี้ให้เสร็จสมบูรณ์ ด้วยความหวังว่ามันจะเป็นแรงบันดาลใจและเป็นกำลังใจให้พิมพ์ชนกได้ก้าวผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปให้ได้ เขาเชื่อมั่นในความเข้มแข็งของเธอ และเชื่อมั่นในพลังของความรัก ไม่ว่าความรักนั้นจะนำพาเธอไปในทิศทางใดก็ตาม เขาก็จะอยู่ตรงนั้นเสมอ เพื่อเป็นแสงสว่างเล็กๆ ในเขาวงกตของเธอ

เสียงโทรศัพท์ของพิมพ์ชนกดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเธอ เธอมองหน้าจอ เห็นชื่อของอธิปัตย์ปรากฏขึ้น หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกดรับสาย "ฮัลโหล...อธิปัตย์" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ไม่ว่ามันจะโหดร้ายแค่ไหนก็ตาม