ตอนที่ 8 — กับดักและความหวัง

ความมืดมิดเข้าครอบงำธีร์ชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมา ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งและอ่อนแรง เขารู้สึกเหมือนถูกมัดมือมัดเท้า และถูกคลุมตาไว้ด้วยผ้าสีดำสนิท

"ลีน่า!" ธีร์พยายามเรียกหา แต่ออกมาเพียงเสียงกระซิบที่แหบพร่า "ธีร์! ‌คุณโอเคไหม" เสียงของลีน่าตอบกลับมา เธออยู่ไม่ไกลจากเขา แต่ก็ไม่ได้อยู่ใกล้พอที่จะสัมผัสได้ "เกิดอะไรขึ้น เราอยู่ที่ไหน" ธีร์ถาม "เราถูกจับตัวมา" ลีน่าตอบ "พวกนั้นฉีดยาอะไรบางอย่างใส่คุณ ​แล้วก็จับเรามาที่ห้องขังใต้ดินนี่แหละ"

ธีร์พยายามดิ้นรน แต่เชือกที่มัดเขานั้นแน่นหนาเกินกว่าที่จะหลุดออกได้ เขารู้สึกได้ถึงความเย็นของพื้นคอนกรีตที่นั่งอยู่ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจของเขากับลีน่าที่ดังอยู่ในความมืด

"เราต้องหาทางออกไปจากที่นี่" ธีร์บอก "ฉันพยายามแล้ว" ลีน่าตอบ "แต่ห้องนี้มันถูกออกแบบมาเพื่อกันคลื่นสัญญาณทุกชนิด ‍และระบบล็อกก็ซับซ้อนมาก" ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจของธีร์ พวกเขาถูกต้อนจนมุมอย่างแท้จริง และไม่มีทางหนีเลย

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน เสียงประตูเหล็กก็เปิดออก แสงสว่างจ้าสาดส่องเข้ามา ธีร์รู้สึกเจ็บตา ชายชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง เขาถือถาดอาหารและน้ำดื่ม "ศาสตราจารย์ไกรอยากให้พวกแกสบายใจก่อนจะเริ่มทำงาน" ‌ชายชุดดำพูดด้วยน้ำเสียงหยาบกระด้าง "กินซะ จะได้มีแรง" เขาแกะผ้าที่ปิดตาของธีร์และลีน่าออก เผยให้เห็นห้องขังขนาดเล็กที่ทำจากเหล็กกล้าทั้งห้อง ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีช่องทางใดๆ ที่จะหลบหนี "นี่มันอาหารอะไรกัน" ธีร์ถาม ‍มองไปยังอาหารที่ไม่น่ากินตรงหน้า "อย่าถามมาก กินซะ" ชายชุดดำพูดเสียงแข็ง "แล้วอย่าคิดจะทำอะไรโง่ๆ เพราะถึงยังไงพวกแกก็ไม่มีทางหนีพ้นหรอก"

ทันใดนั้น เสียงชายอีกคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก "ดูเหมือนจะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้นในศูนย์บัญชาการของเรานะ" ธีร์และลีน่าหันไปมอง พวกเขาเห็นชายในชุดสูทสีเทาเดินเข้ามา ​เขาเป็นคนที่ดูเรียบร้อย สวมแว่นตา ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง "คุณ...คุณคนนั้นที่มาสักลายที่ร้านผม!" ธีร์อุทานด้วยความตกใจ ชายคนนั้นคือลูกค้าคนแรกที่มาให้เขาสักลายเส้นแห่งความตาย!

ชายคนนั้นยิ้มเย็น "ดูเหมือนคุณจะจำผมได้นะ ช่างสัก" "ทำไมคุณถึงทำแบบนี้!" ธีร์ถามด้วยความโกรธแค้น ​"คุณหลอกใช้ผม!" "ผมไม่ได้หลอกใช้ คุณแค่เป็นเครื่องมือที่เหมาะสมเท่านั้น" ชายคนนั้นตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "ผมชื่อ ดร.ฟรานซิส ผู้ช่วยศาสตราจารย์ไกร และเป็นผู้ออกแบบลายสักที่คุณภูมิใจนักหนา"

"คุณทำงานให้ศาสตราจารย์ไกรเหรอ!" ลีน่าถามอย่างไม่เชื่อ "แน่นอน" ​ดร.ฟรานซิสตอบ "ศาสตราจารย์ไกรคืออัจฉริยะ ผู้ที่จะนำพามนุษยชาติไปสู่ยุคใหม่ และผมก็ภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของวิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่นี้" "คุณหักหลังพวกเรา!" ลีน่าพูด "เราเชื่อใจคุณ" "เชื่อใจ? ผมไม่เคยพูดสักคำว่าจะช่วยพวกคุณ" ดร.ฟรานซิสหัวเราะเยาะ "ผมแค่ทำตามคำสั่ง และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่คุณจะต้องทำตามคำสั่งเช่นกัน"

เขากดปุ่มบางอย่างบนแผงควบคุมที่อยู่ด้านนอกห้องขัง ประตูเหล็กกล้าขนาดใหญ่ก็เริ่มเลื่อนเปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นห้องโถงที่ธีร์และลีน่าเคยพบกับศาสตราจารย์ไกร ศาสตราจารย์ไกรยืนรออยู่ตรงนั้น พร้อมกับทีมงานอีกหลายคน

"เอาตัวพวกมันออกมา" ศาสตราจารย์ไกรสั่ง ชายชุดดำเข้ามาปลดเชือกที่มัดธีร์และลีน่าออก ก่อนจะพาพวกเขาเดินไปที่กลางห้อง ธีร์รู้สึกได้ถึงความอ่อนเพลียที่ยังคงค้างอยู่จากยาที่ถูกฉีดเข้าไป

"ธีร์ เราจะทำการทดลองกับคุณ" ศาสตราจารย์ไกรพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "เพื่อทดสอบว่าลายสักบนแผ่นหลังของคุณสามารถเชื่อมต่อกับระบบของเราได้อย่างสมบูรณ์แบบหรือไม่" "คุณจะทำอะไร!" ธีร์พยายามดิ้นรน "ไม่ต้องกลัว" ศาสตราจารย์ไกรยิ้ม "มันจะไม่เจ็บเท่าไรหรอก"

ลีน่าเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างผิดปกติที่มุมห้องขังที่เพิ่งออกมา เธอสังเกตเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ บนพื้นคอนกรีต ที่ดูเหมือนจะเป็นรอยที่เกิดจากการลากบางสิ่งบางอย่างที่คม ลีน่านึกอะไรบางอย่างออก และในขณะที่สายตาของทุกคนจดจ่ออยู่กับธีร์ เธอก็ฉวยโอกาสกระซิบกับธีร์ "ธีร์ ฟังนะ! คุณต้องสร้างความปั่นป่วน ฉันมีแผน" ธีร์มองลีน่าอย่างงุนงง แต่เขาก็พยักหน้าเล็กน้อย แม้จะไม่เข้าใจว่าเธอคิดอะไรอยู่

ในขณะที่ชายชุดดำกำลังจะนำธีร์ไปที่เครื่องทดลอง ธีร์ก็รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย เตะเข้าที่หน้าแข้งของชายคนนั้นอย่างแรง ชายคนนั้นร้องโอ๊ยด้วยความเจ็บปวด และปล่อยมือจากธีร์ "แกทำอะไร!" ชายชุดดำอีกคนตะโกน ความวุ่นวายเกิดขึ้นในทันที ศาสตราจารย์ไกรและดร.ฟรานซิสแสดงความไม่พอใจ

"ลีน่า! ตอนนี้แหละ!" ธีร์ตะโกน ลีน่าไม่รอช้า เธอวิ่งไปที่มุมห้องที่เธอเห็นรอยขีดข่วนนั้น และเมื่อไปถึง เธอค้นพบว่ามีสายไฟเก่าๆ ที่ขาดหลุดออกมาจากผนังห้องขัง เธอใช้ความสามารถทั้งหมดที่เธอมี พยายามต่อสายไฟนั้นเข้ากับเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเธอ

"มันคือสายสัญญาณเก่าๆ ที่ถูกตัดทิ้ง" ลีน่าพึมพำกับตัวเอง "แต่ฉันอาจจะใช้มันเป็นทางเข้าถึงเครือข่ายสำรองได้" ในขณะที่ธีร์กำลังต่อสู้กับชายชุดดำเพื่อซื้อเวลา ลีน่าก็จดจ่ออยู่กับการแฮกข้อมูล เธอทำงานอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ราวกับมีพลังงานบางอย่างเข้ามาช่วยเธอ

"ระบบกำลังเข้าถึง..." ลีน่าพึมพำ "เกือบแล้ว..." ศาสตราจารย์ไกรเห็นการกระทำของลีน่า เขารู้สึกตกใจ "หยุดเธอเดี๋ยวนี้!" แต่ก็สายเกินไป ลีน่ากดปุ่มสุดท้ายบนเครื่องมือของเธอ ไฟในห้องทั้งหมดกระพริบ และหน้าจอแสดงผลขนาดใหญ่ก็ดับลงทั้งหมด

"สำเร็จ!" ลีน่าตะโกน ในทันทีนั้น ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดก็รวนไปหมด เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่น ประตูเหล็กกล้าบางบานเปิดออกเอง และเครื่องจักรบางเครื่องก็หยุดทำงาน "บ้าจริง! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!" ศาสตราจารย์ไกรอุทานด้วยความตกใจ

"ไปกันธีร์!" ลีน่าตะโกน ธีร์ฉวยโอกาสจากความสับสนอลหม่าน ผลักชายชุดดำออกไป แล้ววิ่งไปหาลีน่า ทั้งสองพุ่งตัวออกจากห้องโถงที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย มุ่งหน้าไปยังทางเดินที่เปิดออก

ศาสตราจารย์ไกรและดร.ฟรานซิสยืนมองพวกเขาด้วยความโกรธแค้น "จับตัวพวกมันกลับมาให้ได้! อย่าให้หนีไปได้!" ธีร์และลีน่าวิ่งไปตามทางเดินที่มืดมิด ความหวังที่ริบหรี่ได้ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาหนีรอดจากกับดักมาได้ ด้วยความช่วยเหลือของพันธมิตรที่ไม่คาดฝัน และตอนนี้พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปสู่แผนการสุดท้าย ที่จะเปิดโปงความจริงและยุติแผนการชั่วร้ายของศาสตราจารย์ไกรให้ได้