ตอนที่ 1 — จุดเริ่มต้นในความเงียบ

รุ้งพราว สถาปนิกสาวผู้เปรียบเสมือนภาพวาดของความสำเร็จและความสง่างาม กำลังยืนอยู่หน้าต่างบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุงเทพฯ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องไปยังเส้นขอบฟ้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยแสงสีทองของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับ เธอจิบไวน์แดงในแก้วคริสตัลอย่างช้า ๆ ปล่อยให้รสชาติขมฝาดเคลือบลิ้นและลงไปขับไล่ความโดดเดี่ยวที่เกาะกุมอยู่ในใจมานานแสนนาน

ชีวิตของรุ้งพราวคือความสมบูรณ์แบบที่ใครหลายคนใฝ่ฝัน เธอมีบริษัทออกแบบสถาปัตยกรรมของตัวเองที่ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ‌โปรเจกต์ที่เธอรังสรรค์ล้วนเป็นที่จับตามองและได้รับรางวัลมากมาย ชื่อเสียงของเธอเป็นที่ประจักษ์ในวงการ แต่ภายใต้เสื้อผ้าแบรนด์เนมรัดรูปที่บ่งบอกรสนิยมอันเลิศหรู และรอยยิ้มบาง ๆ ที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าอันงดงามนั้น มีเพียงรุ้งพราวเท่านั้นที่รู้ว่าหัวใจของเธอกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่มองไม่เห็น มันคือบาดแผลจากอดีตที่เธอฝังกลบไว้ลึกสุดใจ ​เพื่อที่จะก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอย่างคนปกติ

เธอไม่มีคนรัก ไม่ได้ออกเดตอย่างจริงจังมาหลายปีแล้ว ความรักเป็นสิ่งที่เธอคิดว่าไม่จำเป็นสำหรับชีวิตของเธออีกต่อไป หรือบางที...เธออาจจะแค่กลัวที่จะเริ่มต้นใหม่ กลัวที่จะเจ็บปวดซ้ำอีกครั้ง หลังจากที่ความรักครั้งสุดท้ายได้พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ

เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกข้างโซฟาหนังสีครีมสั่นครืด ดึงรุ้งพราวออกจากภวังค์ เธอเหลือบมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ‍"เมธาวี" เลขาฯ คนสนิทและเพื่อนเพียงคนเดียวที่สนิทใจพอจะรู้ถึงความเปราะบางภายในใจของเธอ

"ฮัลโหลเมย์ มีอะไรหรือเปล่าคะ?" รุ้งพราวรับสาย เสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนล้าเล็กน้อย

"คุณรุ้งคะ พรุ่งนี้มีนัดประชุมกับลูกค้าใหม่ค่ะ บริษัทอสังหาริมทรัพย์ ‌'วารีสิริ' ค่ะ" เมธาวีรายงานด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น "ดูเหมือนว่าเขาจะสนใจโปรเจกต์รีสอร์ตหรูที่ภูเก็ตของคุณรุ้งมากเลยนะคะ"

รุ้งพราวพยักหน้ากับตัวเอง "อืม เข้าใจแล้วค่ะ เตรียมเอกสารให้พร้อมนะคะ"

"ค่ะ แล้ว...คุณรุ้งยังไม่กลับบ้านอีกเหรอคะ ‍ดึกแล้วนะคะ" เมธาวีถามอย่างเป็นห่วง

รุ้งพราวเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ เกือบสองทุ่มแล้วจริง ๆ เธอกำลังนั่งอยู่ในออฟฟิศที่เงียบงันเพียงลำพังมาตั้งแต่พนักงานคนสุดท้ายกลับไป เธอมักจะเป็นคนสุดท้ายเสมอ การทำงานหนักคือวิธีหนึ่งที่เธอใช้เพื่อหลบหนีจากความว่างเปล่าที่รอเธออยู่ที่บ้าน

"กำลังจะกลับแล้วค่ะ เมย์ไม่ต้องห่วง" ​เธอตอบก่อนจะวางสาย

คืนนั้น รุ้งพราวนอนไม่หลับเหมือนเช่นเคย เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงคิงไซส์ สูดกลิ่นอายของความเหงาที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง ก่อนจะลุกขึ้นมานั่งที่ระเบียง ปล่อยให้ลมยามค่ำคืนพัดผ่านใบหน้า เธอมักจะใช้เวลาแบบนี้ทบทวนชีวิตที่ผ่านมา และในห้วงเวลาแห่งความเงียบงันนั้น ​ภาพใบหน้าของใครคนหนึ่งที่เธอพยายามลืมเลือนก็มักจะฉายชัดขึ้นมาในมโนสำนึกเสมอ

เช้าวันรุ่งขึ้น รุ้งพราวปรากฏตัวในห้องประชุมของบริษัทวารีสิริด้วยชุดสูทสีเทาเรียบหรู เธอแต่งหน้าบางเบาแต่ดูโดดเด่น สวมแว่นตาดีไซน์เก๋ที่ช่วยขับเน้นดวงตาคู่สวยให้ดูคมเฉี่ยว เธอมาถึงก่อนเวลานัดเล็กน้อยและกำลังตรวจสอบความเรียบร้อยของพรีเซนเทชัน

ไม่นาน ประตูห้องประชุมก็เปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มบาง ​ๆ ที่มุมปาก ดวงตาของเขาคมกริบแต่กลับแฝงไว้ด้วยความลึกลับยากหยั่งถึง ผมสีดำเข้มถูกจัดแต่งอย่างมีสไตล์ เข้ากับชุดสูทที่ดูเนี้ยบและมีราคา รุ้งพราวรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นแปลบปลาบไปทั่วร่างเมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกัน

"สวัสดีครับคุณรุ้งพราว ผมอนันต์ วิริยะกุล เป็นกรรมการผู้จัดการของวารีสิริครับ" ชายหนุ่มแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม มือหนาของเขายื่นมาหาเธอ รุ้งพราวรับเชิญนั้นอย่างงุนงง ในความสับสนนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและพลังงานบางอย่างที่ยากจะอธิบายได้จากฝ่ามือของเขา

อนันต์ วิริยะกุล...ชื่อที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ทำไมความรู้สึกคุ้นเคยถึงได้กัดกินหัวใจเธออย่างรุนแรงขนาดนี้?

เขาไม่ได้เหมือนใครที่เธอรู้จัก ไม่ใช่ลูกค้าเก่าคนไหน ไม่ใช่เพื่อนเก่าที่เธอหลงลืมไป แต่ดวงตาคู่นั้น...มันเหมือนจะจ้องมองทะลุเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตใจเธอ ราวกับว่าเขาอ่านทุกความคิดและความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใน

การประชุมเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศเต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพ รุ้งพราวนำเสนอแนวคิดรีสอร์ตหรูของเธอด้วยความมั่นใจและเชี่ยวชาญ เธอตอบทุกคำถามของอนันต์ได้อย่างฉะฉานและมีเหตุผล อนันต์เองก็ฟังอย่างตั้งใจ บางครั้งก็แย้มรอยยิ้มออกมาเมื่อเธอเสนอไอเดียที่น่าสนใจ ทำให้หัวใจของรุ้งพราวเต้นผิดจังหวะเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ทุกครั้งที่สายตาของพวกเขาประสานกัน รุ้งพราวรู้สึกถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่รุนแรงเกินกว่าจะปฏิเสธได้ มันไม่ใช่แค่แรงดึงดูดแบบชายหญิงทั่วไป แต่มันเป็นความรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างเชื่อมโยงพวกเขาทั้งคู่เข้าด้วยกันอย่างลึกซึ้ง เหมือนเสียงสะท้อนจากอดีตที่ห่างหายไปนาน

เมื่อการประชุมใกล้จะสิ้นสุด อนันต์ก็เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยเล็กน้อย "ผมประทับใจมากครับคุณรุ้งพราว คุณมีความสามารถที่โดดเด่นจริง ๆ"

"ขอบคุณค่ะ" รุ้งพราวตอบพลางพยายามควบคุมหัวใจที่เต้นระรัว

"ผมอยากจะขอเวลาคุยกับคุณรุ้งพราวเพิ่มเติมเป็นการส่วนตัวได้ไหมครับ มีรายละเอียดบางอย่างที่ผมอยากจะแลกเปลี่ยนความคิดเห็น" อนันต์เสนอ ดวงตาของเขาจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ ทำให้รุ้งพราวรู้สึกประหม่าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เมธาวีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมามองรุ้งพราวด้วยความแปลกใจ เพราะปกติเจ้านายของเธอมักจะไม่ค่อยออกนอกกรอบการทำงานกับลูกค้ามากนัก แต่รุ้งพราวกลับพยักหน้าช้า ๆ ราวกับถูกสะกดจิต

"ได้ค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่ว พลางคิดในใจว่าทำไมเธอถึงปฏิเสธชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้เลย

หลังจากที่ทีมงานและเมธาวีขอตัวออกไปจากห้องประชุมแล้ว เหลือเพียงรุ้งพราวและอนันต์เพียงลำพัง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันทีจากความเป็นทางการสู่ความตึงเครียดที่อบอวลไปด้วยพลังงานแปลกประหลาด

"คุณรุ้งพราวดูเหมือนกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่างอยู่เสมอเลยนะครับ" อนันต์เริ่มต้นบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่คำพูดนั้นกลับแทงใจรุ้งพราวอย่างจัง

รุ้งพราวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงพูดเช่นนั้น หรือเขาเห็นอะไรในตัวเธอที่เธอพยายามซ่อนไว้

"คุณหมายความว่ายังไงคะ?" เธอถาม พยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ

อนันต์ลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินมาหยุดที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองกรุง "ผมเห็นความเงียบเหงาในดวงตาของคุณครับ ความเงียบเหงาที่พยายามซ่อนอยู่ภายใต้ความสำเร็จที่เจิดจรัส" เขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธออีกครั้ง "บางที...ผมอาจจะเข้าใจความรู้สึกนั้นดีกว่าที่คุณคิด"

คำพูดของอนันต์ทำให้รุ้งพราวรู้สึกเหมือนถูกเปิดเปลือย หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างแรง ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นความตกใจและความรู้สึกเหมือนถูกคุกคาม เธอไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเธอแบบนี้มาก่อน

"คุณอนันต์ คุณไม่รู้จักฉันดีพอที่จะพูดแบบนั้น" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่แข็งขึ้น พยายามสร้างกำแพงป้องกันตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง

อนันต์ไม่ตอบโต้ เขาเพียงยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก "บางทีนะครับ...แต่บางครั้ง คนเราก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักกันมานานเพื่อที่จะเข้าใจกัน" เขายื่นนามบัตรให้เธอ "ผมหวังว่าเราจะได้คุยกันอีกนะครับคุณรุ้งพราว ไม่ใช่แค่เรื่องงาน"

รุ้งพราวรับนามบัตรมาถือไว้ในมือ อักษรสีทองบนพื้นสีดำดูเรียบหรู แต่ชื่อ "อนันต์ วิริยะกุล" กลับสั่นไหวในสายตาของเธอ ความรู้สึกที่ปะปนกันระหว่างความคุ้นเคยที่น่าประหลาดใจกับความลึกลับที่ชวนให้สงสัย กำลังก่อตัวขึ้นในใจของเธออย่างรุนแรง

ขณะที่อนันต์เดินออกไปจากห้องประชุม ทิ้งให้รุ้งพราวนั่งอยู่เพียงลำพัง เธอยกมือขึ้นกุมหน้าอก หัวใจยังคงเต้นรัวไม่หยุด การปรากฏตัวของชายหนุ่มผู้นี้ เหมือนกับก้อนกรวดที่ถูกโยนลงไปในผิวน้ำที่นิ่งสงบมานานแสนนาน สร้างแรงกระเพื่อมเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ แผ่ขยายออกไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด

ในความเงียบงันที่กลับมาอีกครั้ง รุ้งพราวรู้ว่าชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว การเผชิญหน้ากับอนันต์ในวันนี้ ไม่ใช่แค่การพบปะลูกค้าธรรมดา แต่มันคือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่างที่เธอไม่อาจคาดเดาได้ บางสิ่งบางอย่างที่ดูเหมือนจะผูกโยงกับอดีตที่เธอพยายามจะลืมเลือน และมันกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เธอเรื่อย ๆ เหมือนกับเงาที่ไม่มีวันหายไป

รุ้งพราวมองนามบัตรในมืออีกครั้ง ดวงตาของอนันต์ที่ดูเหมือนจะซ่อนความเจ็บปวดบางอย่างไว้ และรอยยิ้มที่ดูมีเสน่ห์แต่ก็แฝงไว้ด้วยความลึกลับ...กำลังวนเวียนอยู่ในความคิดของเธอ เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือหวาดกลัวต่อการมาถึงของชายคนนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ ๆ คือ อนันต์ได้เข้ามาสร้างแรงกระเพื่อมที่รุนแรงในใจของเธอแล้ว และมันคงยากที่จะสงบลงได้ง่าย ๆ