ตอนที่ 12 — ชีวิตใหม่ในอ้อมกอดรัก

แสงแดดยามเช้าทอดลำแสงสีทองอ่อนโยนอาบไล้ผ้าม่านพลิ้วไหวในห้องนอนที่อบอุ่น รุ้งพราวยิ้มเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนที่รัดรอบเอวเธอจากด้านหลัง กลิ่นกายอบอุ่นของอนันต์ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและเป็นที่รักอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดชีวิตนี้ หลายเดือนที่ผ่านมา ชีวิตของเธอกับอนันต์เปรียบดั่งบทเพลงที่บรรเลงด้วยทำนองแห่งความสุขและความเข้าใจ สายสัมพันธ์ที่ผูกมัดหัวใจของทั้งสองแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเก่า อดีตที่เคยเป็นเงามืดได้ถูกคลี่คลายกลายเป็นบทเรียนอันล้ำค่าที่หล่อหลอมให้ความรักของพวกเขาแข็งแกร่งและบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น

“อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบที่ข้างหู ‌ก่อนจะกดจูบเบาๆ ที่ไหล่เปลือยเปล่าของเธอ รุ้งพราวพลิกตัวกลับไปหาอนันต์ ซบใบหน้าลงบนแผงอกกว้าง สูดดมกลิ่นกายที่คุ้นเคยอย่างอิ่มเอมใจ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” เธอตอบเสียงอู้อี้ รู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สอดประสานกันอย่างลงตัว

“วันนี้มีอะไรพิเศษหรือเปล่าครับ เห็นตื่นเช้าเป็นพิเศษ” ​อนันต์ลูบไล้เส้นผมของเธออย่างอ่อนโยน เขารู้ว่ารุ้งพราวเป็นคนกระตือรือร้น แต่เช้าวันนี้ดูเหมือนเธอจะมีพลังงานมากกว่าปกติ

รุ้งพราวเงยหน้าขึ้นมองดวงตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยความรัก “ก็ไม่เชิงพิเศษหรอกค่ะ แต่รุ้งอยากจะจัดการห้องเก็บของที่คอนโดเก่าให้เรียบร้อยเสียที ช่วงนี้งานออกแบบโครงการใหม่เริ่มเข้าที่แล้ว เลยพอมีเวลาว่างบ้าง”

อนันต์ยิ้ม “ให้ผมไปช่วยไหมครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ‍คุณอนันต์เองก็มีประชุมสำคัญไม่ใช่เหรอคะ เรื่องโครงสร้างโรงแรมริมทะเลนั่นน่ะ” เธอพูดถึงโครงการอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ที่อนันต์กำลังผลักดันอยู่ ซึ่งเป็นโปรเจกต์ที่น่าตื่นเต้นและท้าทายมากสำหรับบริษัทของเขา

“ผมเลื่อนได้ครับ ถ้าคุณอยากให้ไปช่วย” เขาเสนออย่างจริงใจ

“ไม่ค่ะ แค่คุณอยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว” รุ้งพราวส่ายหน้าเบาๆ ‌อนันต์โอบกอดเธอแน่นขึ้น รู้สึกถึงความสุขที่เอ่อล้นในอก เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเขาจะกลับมามีแสงสว่างและเต็มเปี่ยมไปด้วยความหมายได้ถึงเพียงนี้

หลังจากจิบกาแฟและอาหารเช้าเบาๆ ที่เตรียมไว้ด้วยกัน รุ้งพราวก็แยกตัวไปเตรียมพร้อมสำหรับการผจญภัยส่วนตัวของเธอ การจัดการกับข้าวของที่สะสมมานานหลายปีไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอกลับรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้สะสางอดีตเล็กๆ น้อยๆ ‍เพื่อเปิดพื้นที่ให้สำหรับอนาคตที่กำลังจะมาถึงกับอนันต์

บริษัทสถาปนิกของรุ้งพราวเติบโตอย่างต่อเนื่อง โครงการใหม่ๆ หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย แต่ละชิ้นงานสะท้อนถึงวิสัยทัศน์ที่ก้าวหน้าและความละเอียดอ่อนในการออกแบบของเธอ เธอได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่าความสามารถของเธอนั้นแท้จริงและน่าทึ่งเพียงใด โครงการล่าสุดที่เธอเพิ่งได้รับมอบหมายคือการออกแบบศูนย์วัฒนธรรมแห่งใหม่ในใจกลางเมือง ซึ่งเป็นความฝันของเธอมาตั้งแต่สมัยเรียน การได้ทำงานที่รักและมีอนันต์เป็นกำลังใจอยู่ข้างๆ ​ทำให้ชีวิตของเธอสมบูรณ์แบบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

วันนี้เมื่ออนันต์ออกไปทำงาน รุ้งพราวขับรถไปยังคอนโดเก่าของเธอ ที่นั่นยังคงเก็บข้าวของส่วนตัวบางส่วนที่ยังไม่ได้ขนย้ายมาที่บ้านใหม่ของเธอและอนันต์ คอนโดห้องเล็กๆ แห่งนี้เป็นเสมือนรังรักและป้อมปราการของเธอในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต มันเป็นที่ที่เธอใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวหลังความสูญเสียในอดีต แต่ก็เป็นที่ที่เธอได้เริ่มสร้างชีวิตใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อก้าวเข้าไปในห้อง ความรู้สึกเก่าๆ ​ก็หวนกลับมาเล็กน้อย แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเจ็บปวด หากแต่เป็นความรู้สึกของความทรงจำที่อยู่ห่างไกลออกไป รุ้งพราวเริ่มจัดเรียงข้าวของอย่างเป็นระบบ เธอตั้งใจที่จะเก็บเฉพาะของที่มีความหมายและจำเป็นจริงๆ ส่วนที่เหลือก็จะบริจาคหรือทิ้งไป

เธอเริ่มจากตู้เสื้อผ้าเก่า ซึ่งเต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่ไม่ได้ใส่มานานแล้ว ตามมาด้วยชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยหนังสือวิชาการและนวนิยายที่เธอเคยอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าในคืนที่เปลี่ยวเหงา ​เธอหยิบหนังสือเล่มโปรดบางเล่มออกมาปัดฝุ่น ก่อนจะวางลงในตะกร้าสำหรับขนย้าย

จากนั้นเธอก็ย้ายมาที่มุมห้อง ซึ่งเป็นที่ตั้งของกล่องกระดาษหลายใบ กล่องเหล่านี้ถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา ไม่เคยถูกเปิดออกเลยนับตั้งแต่เธอย้ายเข้ามาอยู่กับอนันต์ รุ้งพราวจำได้ว่ากล่องเหล่านี้บรรจุข้าวของส่วนตัวจากสมัยเรียนมหาวิทยาลัยและช่วงเริ่มต้นของการทำงาน เธอเคยคิดจะทิ้งมันไปหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยทำได้ลง เพราะมันเป็นเหมือนไทม์แคปซูลที่เก็บความทรงจำบางส่วนที่เธอพยายามจะลืม

เธอหยิบกล่องใบหนึ่งขึ้นมา ซึ่งเป็นกล่องที่หนักที่สุด เธอเดาว่ามันคงเต็มไปด้วยตำราเรียนและสมุดสเก็ตช์เก่าๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย รุ้งพราวค่อยๆ ฉีกเทปกาวที่ปิดผนึกไว้อย่างระมัดระวัง แล้วเปิดฝากล่องออก

ด้านในมีตำราเล่มหนาๆ วางทับกันอยู่ เธอหยิบมันออกมาทีละเล่ม แล้วนำไปวางเรียงบนพื้นข้างๆ กล่อง ใต้ตำราเหล่านั้น เธอพบสมุดสเก็ตช์ภาพเก่าๆ หลายเล่ม แต่ละเล่มเต็มไปด้วยภาพร่างอาคารและลายเส้นความคิดสร้างสรรค์ที่ยังไม่ได้รับการขัดเกลาในสมัยที่เธอยังเป็นนักศึกษา เธอพลิกดูหน้ากระดาษเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มหวนรำลึกถึงความฝันอันสดใสในวัยเยาว์

ลึกลงไปอีก เธอพบอัลบั้มรูปเล่มเล็กๆ ที่หุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม รุ้งพราวยิ้มให้กับตัวเอง เธอจำได้ว่านี่คืออัลบั้มที่เธอทำขึ้นเองเพื่อเก็บรูปถ่ายจากกิจกรรมต่างๆ สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอค่อยๆ เปิดหน้าแรกออก ภาพแรกเป็นภาพของเธอกับเพื่อนสนิทที่ยิ้มกว้างในวันรับน้อง ถัดมาเป็นภาพกิจกรรมชมรม ภาพทริปเที่ยวต่างจังหวัด และภาพเพื่อนฝูงที่ดูสนุกสนานและไร้กังวล

เธอพลิกหน้าไปเรื่อยๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความคิดถึงความทรงจำเก่าๆ ที่แสนสดใส แม้ว่าบางช่วงเวลาจะมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ แต่โดยรวมแล้วมันก็เป็นช่วงเวลาที่สวยงาม

จนกระทั่งเธอพลิกไปถึงหน้าหนึ่ง ซึ่งเป็นภาพถ่ายหมู่ขนาดใหญ่ ภาพนั้นเป็นภาพงานเลี้ยงส่งรุ่นพี่ที่จัดขึ้นที่ลานกิจกรรมของมหาวิทยาลัย รุ้งพราวอยู่ในภาพนั้นด้วย เธอสวมชุดเดรสสีขาว ยืนยิ้มอยู่กับกลุ่มเพื่อนๆ ที่สนิทกัน ภาพนั้นดูเหมือนภาพความทรงจำที่สวยงามธรรมดาทั่วไป จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดกับใบหน้าหนึ่งที่มุมภาพ

ใบหน้านั้น... ใบหน้าคุ้นเคยที่เธอมองเห็นมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ไม่ผิดแน่ นั่นคือ ทิวา น้องสาวของอนันต์

หัวใจของรุ้งพราวหล่นวูบราวกับถูกแรงดึงดูดที่ไม่รู้จักฉุดลงไปก้นเหว มือของเธอสั่นเทาจนแทบจะจับอัลบั้มไว้ไม่อยู่ เธอจ้องมองภาพนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา ทิวาในภาพดูยังสาวมาก อาจจะอยู่ในวัยใกล้เคียงกับเธอในตอนนั้น เธอสวมชุดกระโปรงสีแดงสดใส ยืนอยู่ห่างจากกลุ่มเพื่อนของรุ้งพราวเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้รุ้งพราวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่างคือท่าทางของทิวาในภาพ

ทิวากำลังยืนคุยกับใครบางคน... และคนๆ นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ภูผา อดีตคู่หมั้นของรุ้งพราว คนที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยในอุบัติเหตุครั้งนั้น ซึ่งเป็นบาดแผลใหญ่ที่สุดในชีวิตของเธอ

ภูผาในภาพกำลังก้มหน้าคุยกับทิวาอย่างใกล้ชิด ใบหน้าของทิวาดูจริงจังและกังวล ขณะที่ภูผากำลังเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมงานหรือคนรู้จักธรรมดา แสงไฟสลัวๆ ของงานเลี้ยงทำให้ภาพดูไม่ชัดเจนนัก แต่ท่าทางของทั้งสองคนนั้นบ่งบอกอะไรบางอย่างที่รุ้งพราวไม่เคยรู้มาก่อน

ความทรงจำเก่าๆ ที่ถูกเก็บกดไว้พรั่งพรูเข้ามาในหัวของรุ้งพราวอย่างรุนแรง เธอจำได้ว่างานเลี้ยงครั้งนั้นเป็นงานที่เธอไปกับภูผา เธอจำได้ว่าภูผาขอตัวไปคุยกับใครบางคนช่วงสั้นๆ เธอยังจำได้ถึงความรู้สึกไม่สบายใจเล็กๆ น้อยๆ ในตอนนั้น แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพราะคิดว่าเป็นเรื่องงานหรือเพื่อนร่วมรุ่น

แต่ตอนนี้... ภาพตรงหน้ากำลังบอกเล่าเรื่องราวที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ทิวา... น้องสาวของอนันต์... มีความสัมพันธ์อะไรกับภูผา? ทำไมอนันต์ถึงไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้? หรือว่าเขาไม่รู้? แล้วถ้าเขารู้... ทำไมเขาถึงปิดบัง?

คำถามมากมายถาโถมเข้าใส่สมองของรุ้งพราว ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบตรงกลางอก ความสุขและความอบอุ่นที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมากับอนันต์กำลังถูกคุกคามด้วยเงาจากอดีตที่ร้ายกาจกว่าที่เธอเคยจินตนาการ ภาพของทิวากับภูผาในอัลบั้มนั้นประหนึ่งหลักฐานที่ฟ้องร้องความจริงอันโหดร้ายที่ถูกซ่อนเร้นมาตลอด

รุ้งพราวหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ แต่ภาพนั้นยังคงติดตา ไม่ว่าเธอจะพยายามปฏิเสธเพียงใด ความจริงก็คือทิวากับภูผารู้จักกัน และดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกว่าคนรู้จักทั่วไป

เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น จ้องมองไปที่ภาพนั้นอีกครั้ง พยายามหาคำอธิบาย พยายามหาเหตุผล แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและความสับสน เธอหยิบรูปนั้นขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างแน่นหนาจนข้อนิ้วซีดขาว

ประตูคอนโดที่เคยเป็นรังรักของเธอกำลังเปิดออก เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังเข้ามาในห้องนั้น... เสียงฝีเท้าของอนันต์

รุ้งพราวมองไปยังประตูที่เปิดออก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดหวั่น เธอหันกลับมามองภาพในมืออีกครั้ง แล้วมองไปยังประตูที่อนันต์กำลังก้าวเข้ามา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ความผิดหวัง และความเจ็บปวดที่เพิ่งถูกปลุกขึ้นมาใหม่จากอดีตอันมืดมิด

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอคิดว่าเข้าใจ กำลังจะถูกเขียนใหม่ ความสุขที่เธอสร้างขึ้นมากับอนันต์ กำลังถูกคุกคามด้วยความจริงที่อาจทำลายทุกสิ่งลงได้

เธอจะถามอนันต์ได้อย่างไร? เธอจะรับมือกับความจริงที่อาจเปิดเผยออกมาได้อย่างไร? และความจริงนั้นจะเปลี่ยนความรักของพวกเขาไปตลอดกาลหรือไม่?

รุ้งพราวบีบภาพในมือแน่น หัวใจเต้นรัวระส่ำราวกับจะหลุดออกจากอก เธอรู้สึกเหมือนยืนอยู่บนปากเหว ความสัมพันธ์ที่งดงามของเธอกับอนันต์กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดสะบั้นลงได้ทุกเมื่อ… เมื่ออนันต์เดินเข้ามาในห้องและเห็นภาพในมือของเธอ