ตอนที่ 20 — ยอดตึกระฟ้า วิสัยทัศน์สิบปีสู่ความจริง

บนยอดตึกระฟ้าของ Echo Tower ที่สูงเสียดฟ้าจนปลายยอดจรดก้อนเมฆ ภวินท์ยังคงยืนหยัด นัยน์ตาคมกริบกวาดมองมหานครเบื้องล่างที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวนับล้านที่กระจัดกระจายอยู่บนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำยามรัตติกาล ภาพของเมืองที่ปรับเปลี่ยนไปตามทิศทางที่เขาวางไว้เมื่อสิบปีที่แล้ว บัดนี้ได้กลายเป็นความจริงที่เกินกว่าใครจะจินตนาการถึง ‌ตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้าผุดขึ้นราวกับดอกเห็ดสะท้อนแสงนีออนหลากสีสัน ระบบขนส่งมวลชนอัจฉริยะไร้คนขับเคลื่อนที่ไปมาอย่างเงียบเชียบและมีระเบียบ ร้านค้า ร้านอาหาร และแหล่งบันเทิงอันหรูหราที่รายล้อมไปด้วยสวนลอยฟ้าและทะเลสาบจำลอง ต่างเปิดให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง ​ดึงดูดผู้คนจากทั่วทุกมุมโลกให้หลั่งไหลมาสัมผัสอารยธรรมที่ก้าวล้ำไปหลายทศวรรษ

นี่คืออาณาจักรของเขา อาณาจักรที่สร้างขึ้นจากความว่างเปล่า จากความฝันอันบ้าคลั่งที่ใครหลายคนเคยหัวเราะเยาะ แต่ภวินท์ไม่เคยหวั่นไหว เขามีเพียงมันสมองอันเป็นเลิศ วิสัยทัศน์ที่มองทะลุอนาคต และความมุ่งมั่นที่ไม่เคยสั่นคลอน เมืองนี้ไม่ใช่แค่ตึกรามบ้านช่อง ‍แต่คือหัวใจของนวัตกรรม เป็นศูนย์กลางของเทคโนโลยีที่ขับเคลื่อนโลกไปข้างหน้า ทุกเส้นใยของเครือข่ายอัจฉริยะที่เชื่อมโยงเมืองเข้าไว้ด้วยกัน คือผลพวงจากหยาดเหงื่อแรงกาย และการต่อสู้ที่ดุเดือดนับครั้งไม่ถ้วน

ความสำเร็จที่เห็นตรงหน้าไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ มันปูด้วยก้อนกรวดแห่งความผิดหวัง หนามแหลมคมแห่งการหักหลัง และหลุมพรางแห่งการแข่งขันที่ไร้ซึ่งความปรานี ‌ภวินท์จำได้ดีถึงค่ำคืนที่ต้องนอนเพียงไม่กี่ชั่วโมง วันที่ต้องเผชิญหน้ากับการล้มละลาย วันที่ถูกพันธมิตรที่ไว้ใจแทงข้างหลัง วันที่ต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาดเพื่อแลกกับการสูญเสียบางสิ่งไปตลอดกาล ทุกบาดแผลเหล่านั้นหล่อหลอมให้เขากลายเป็นภวินท์ในวันนี้ ชายผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด พร้อมกับความรู้สึกโดดเดี่ยวที่กัดกินอยู่ลึกๆ ในใจ

เขาหันหลังให้ภาพมหานครเบื้องล่าง ‍เดินไปยังมุมหนึ่งของเพนต์เฮาส์ส่วนตัวซึ่งเป็นห้องทำงานที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยเทคโนโลยีสูงสุด หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงขนาดใหญ่ลอยอยู่กลางอากาศ แสดงข้อมูลกราฟและตัวเลขที่ซับซ้อนของตลาดหุ้นทั่วโลก รวมถึงรายงานความเคลื่อนไหวของบริษัทในเครือ Echo Corp. ที่แผ่ขยายไปทั่วโลกตั้งแต่พลังงานสะอาด เทคโนโลยีชีวภาพ ​หุ่นยนต์ AI ไปจนถึงการสำรวจอวกาศ ภวินท์แตะปลายนิ้วลงบนอากาศ ภาพเหล่านั้นก็เลื่อนไหลเปลี่ยนไปตามคำสั่งโดยไร้เสียงสัมผัสใดๆ

“ดูเหมือนวันนี้จะไม่มีเรื่องน่าตื่นเต้นอะไร” เขารำพึงกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาไม่ได้ผ่อนคลายอย่างที่ปากพูด ทุกวินาทีคือการต่อสู้ ​การนิ่งเฉยคือการรอคอยช่วงเวลาที่เหมาะสม ไม่ใช่การพักผ่อน

ทันใดนั้น เสียงเตือนเบาๆ ก็ดังขึ้นจากนาฬิกาข้อมืออัจฉริยะของเขา สัญญาณสีแดงกะพริบถี่ๆ บ่งบอกถึงการสื่อสารระดับสูงสุดจาก "นาวิน" หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการและมือขวาที่ภวินท์ไว้ใจที่สุดตั้งแต่สมัยที่ ​Echo Corp. ยังเป็นเพียงสตาร์ทอัพเล็กๆ

“มีอะไรนาวิน?” ภวินท์รับสาย หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นภาพของนาวินที่ใบหน้าเคร่งเครียด ดวงตาฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด

“คุณภวินท์... มีเรื่องด่วนครับ ตลาดหุ้นกำลังปั่นป่วนอย่างหนักเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา” นาวินรายงานด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคง แต่ก็สัมผัสได้ถึงความร้อนรน

“ปั่นป่วนยังไง?” ภวินท์ถาม คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

“มีการเทขายหุ้น Aether Energy ของเราในปริมาณมหาศาลครับ แต่ไม่ใช่แค่นั้น สิ่งที่น่ากังวลคือมันเป็นการโจมตีแบบประสานงานกันอย่างเป็นระบบ และมีเป้าหมายชัดเจนที่จะลดมูลค่าหุ้นของเราอย่างรวดเร็ว” นาวินอธิบาย

Aether Energy คือหัวใจสำคัญของ Echo Corp. ในปัจจุบัน เป็นบริษัทพลังงานสะอาดที่พัฒนาเทคโนโลยีการผลิตพลังงานจากอากาศและแสงอาทิตย์ในรูปแบบใหม่ ซึ่งกำลังจะปฏิวัติอุตสาหกรรมพลังงานโลก การที่ถูกโจมตีแบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

“ใครอยู่เบื้องหลัง?” ภวินท์ถามเสียงเข้ม แววตาคมกริบฉายแววอันตราย

“เรากำลังสืบอยู่ครับ แต่ข้อมูลเบื้องต้นชี้ไปที่บริษัท Titanium Industries”

ภวินท์เงียบไปชั่วครู่ ชื่อ Titanium Industries ไม่ใช่ชื่อแปลกใหม่สำหรับเขา นี่คือคู่แข่งเก่าแก่ที่พยายามจะแซงหน้า Echo Corp. มาโดยตลอดตั้งแต่ยุคแรกๆ แต่ไม่เคยประสบความสำเร็จ แต่ก็ไม่เคยยอมแพ้เช่นกัน

“Titanium Industries... พวกมันกล้ามาก” ภวินท์พึมพำ “มาคราวนี้คงไม่ใช่แค่ต้องการแข่งขันในตลาดสินะ”

“ใช่ครับคุณภวินท์ ครั้งนี้แตกต่างออกไป พวกเขากำลังใช้กลยุทธ์ที่ก้าวร้าวและซับซ้อนกว่าที่เคยเป็นมา การเทขายหุ้นของเรานั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่ง ในขณะเดียวกันก็มีข่าวลือด้านลบเกี่ยวกับ Aether Energy ถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่องในแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียและสำนักข่าวออนไลน์ที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของพวกเขา ซึ่งดูเหมือนจะถูกเตรียมการมาอย่างดี และที่แย่กว่านั้นคือ... เราพบว่ามีการเคลื่อนไหวของกลุ่มแฮกเกอร์ปริศนาที่พยายามเจาะระบบฐานข้อมูลวิจัยของ Aether Energy ในช่วงเวลาเดียวกัน” นาวินกล่าว รายงานที่น่าตกใจหลั่งไหลออกมาไม่หยุด

ภวินท์หลับตาลงชั่วครู่ เขาไม่ได้ตกใจ แต่รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามา นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางธุรกิจ แต่มันคือสงครามที่สมบูรณ์แบบ ทั้งในตลาดหุ้น การควบคุมข้อมูลข่าวสาร และการจารกรรมทางเทคโนโลยี

“เรียกทีมวิเคราะห์การเงินและทีมรักษาความปลอดภัยมาประชุมด่วนที่ห้องประชุมใหญ่ ไม่เกินสิบนาที” ภวินท์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด แววตาที่เคยฉายความรู้สึกโดดเดี่ยวบัดนี้กลับมาเต็มไปด้วยประกายของนักรบผู้พร้อมจะเผชิญหน้ากับศัตรู

เมื่อมาถึงห้องประชุมใหญ่ที่ทันสมัย ผนังห้องทั้งสี่ด้านเป็นหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงข้อมูลสลับซับซ้อน ทีมงานมือฉมังของภวินท์กว่าสิบชีวิตต่างนั่งประจำที่ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ทุกคนเป็นบุคลากรชั้นยอดที่ถูกคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันจากทั่วโลก

“นาวิน รายงานสถานการณ์ล่าสุด” ภวินท์เอ่ยขึ้นทันทีที่เขานั่งลงบนเก้าอี้กัปตันที่ปลายโต๊ะ

นาวินเปิดหน้าจอโฮโลแกรม แสดงกราฟหุ้นของ Aether Energy ที่ดิ่งลงอย่างรุนแรง “หุ้นของเราลดลงไปแล้ว 15% ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง และยังคงมีแรงเทขายต่อเนื่อง นอกจากนี้ ข่าวลือที่ Titanium Industries ปล่อยออกมาเริ่มแพร่กระจายอย่างรวดเร็วในวงกว้าง ทำให้เกิดความตื่นตระหนกในหมู่นักลงทุนรายย่อย”

“อมรา สถานการณ์การโจมตีทางไซเบอร์เป็นอย่างไรบ้าง?” ภวินท์หันไปถาม "อมรา" หัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยไซเบอร์ หญิงสาวผู้มีแววตาเฉลียวฉลาดภายใต้กรอบแว่นที่ทันสมัย เธอเป็นอัจฉริยะด้านการเข้ารหัสและการป้องกันข้อมูลที่ไม่มีใครเทียบได้

อมราเลื่อนภาพแผนผังเครือข่ายความปลอดภัยของ Echo Corp. ขึ้นมาบนจอ “เราตรวจจับการโจมตีจากหลายทิศทางอย่างต่อเนื่องค่ะคุณภวินท์ แต่ที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือกลุ่มแฮกเกอร์ที่ใช้เทคนิคขั้นสูง พยายามเจาะระบบเข้าถึงโปรเจกต์ Aether Core ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของเทคโนโลยี Aether Energy หากพวกมันได้ข้อมูลนั้นไป... จะส่งผลร้ายแรงต่อเรา”

“ป้องกันไว้ให้ได้ทุกวิถีทาง อมรา” ภวินท์สั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “อย่าให้ข้อมูลสำคัญแม้แต่ไบต์เดียวหลุดรอดไปได้”

“รับทราบค่ะคุณภวินท์ ทีมของเรากำลังพยายามอย่างเต็มที่ แต่การโจมตีครั้งนี้ไม่ใช่ฝีมือของแฮกเกอร์ทั่วไป พวกเขามีความรู้ความเข้าใจในโครงสร้างระบบของเราเป็นอย่างดี เหมือนกับว่า... พวกเขารู้จุดอ่อนที่เรามองไม่เห็น” อมราเสริม ดวงตาของเธอฉายแววกังวลที่เพิ่มขึ้น

คำพูดของอมราทำให้ภวินท์ฉุกคิด บางทีนี่อาจไม่ใช่แค่การโจมตีจาก Titanium Industries เพียงลำพัง แต่มีใครบางคนอยู่เบื้องหลัง หรือเป็น ‘เงา’ ในอดีตที่กลับมาหลอกหลอน

“เตรียมแถลงการณ์ตอบโต้ข่าวลือ และเตรียมแผนซื้อหุ้นคืนเพื่อพยุงราคาหุ้นไว้ และให้ทีมกฎหมายเตรียมฟ้องร้อง Titanium Industries ในข้อหาปั่นป่วนตลาดและเผยแพร่ข้อมูลเท็จ” ภวินท์ออกคำสั่งกับทีมงานด้านการเงินและกฎหมาย “แต่ก่อนอื่น... อมรา ผมอยากให้คุณตรวจสอบการโจมตีนี้อย่างละเอียด ผมต้องการรู้ว่าใครคือตัวบงการที่แท้จริงเบื้องหลัง Titanium Industries มันต้องไม่ใช่แค่การแข่งขันทางธุรกิจธรรมดา”

“รับทราบค่ะคุณภวินท์” อมราตอบ พลางพิมพ์คำสั่งลงบนหน้าจอโฮโลแกรมของเธออย่างรวดเร็ว

ตลอดหลายชั่วโมงต่อมา ห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียด ข้อมูลใหม่ๆ หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด ภวินท์นั่งนิ่ง สายตาจับจ้องหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงการต่อสู้ในโลกดิจิทัลและตลาดหุ้น เขาสั่งการด้วยความเยือกเย็น แต่ความคิดของเขากำลังโลดแล่น ประมวลผลข้อมูลนับล้านอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางแก้

“เราพบสิ่งผิดปกติอีกอย่างค่ะคุณภวินท์” อมราพูดขึ้น เสียงของเธอฟังดูเครียดกว่าเดิมมาก

ภวินท์หันไปมองอมรา ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด “อะไร?”

“ระบบรักษาความปลอดภัยดั้งเดิมของเรา... ระบบที่ถูกออกแบบมาเพื่อแยกออกจากเครือข่ายหลักและใช้สำหรับการจัดเก็บข้อมูลเก่าๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์ปัจจุบัน... ระบบนั้นถูกเจาะค่ะ”

ภวินท์ขมวดคิ้ว ระบบที่อมราพูดถึงคือระบบที่เขาออกแบบเองเมื่อสิบกว่าปีก่อน มันเป็นระบบที่ซับซ้อนและเชื่อถือได้สูง ถูกสร้างขึ้นเพื่อเก็บข้อมูลที่ไม่สำคัญมากนัก แต่ถูกแยกขาดจากเครือข่ายหลักอย่างสมบูรณ์โดยมีช่องโหว่เพียงหนึ่งเดียวที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเองเพื่อใช้ในการเข้าถึงในกรณีฉุกเฉิน ซึ่งช่องโหว่นั้นมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้

“เป็นไปไม่ได้ ระบบนั้นถูกออกแบบมาให้เป็น Air-gapped อย่างสมบูรณ์ ไม่มีทางเชื่อมต่อกับภายนอกได้เว้นแต่...” ภวินท์หยุดพูด เขาตระหนักได้ทันทีว่าความผิดพลาดครั้งใหญ่กำลังเกิดขึ้น

“เว้นแต่คนวงในจะรู้ช่องทาง หรือเป็นคนที่เคยสร้างระบบนั้นขึ้นมาเองค่ะ” อมราพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราพบร่องรอยของเวิร์มตัวหนึ่งที่ฝังตัวอยู่ในระบบนั้นมานานแล้ว มันถูกออกแบบมาให้ปลุกตัวเองขึ้นมาทำงานเมื่อมีสัญญาณเฉพาะ และตอนนี้มันกำลังเริ่มทำงานแล้วค่ะคุณภวินท์”

“เวิร์มตัวนั้นมีเป้าหมายอะไร?” ภวินท์ถาม เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย

“มันไม่ใช่เวิร์มที่ออกแบบมาเพื่อขโมยข้อมูลค่ะคุณภวินท์ แต่มันคือ... เว็บเบดที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายล้างโดยเฉพาะ มันกำลังแพร่กระจายและทำลายโครงสร้างพื้นฐานของระบบเก่าอย่างเป็นระบบ และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... ตอนนี้มันเริ่มส่งสัญญาณพยายามเชื่อมต่อไปยังระบบควบคุมกลางของโครงสร้างพื้นฐานเมือง Neo-Bangkok แล้วค่ะ”

ทุกคนในห้องประชุมถึงกับตกตะลึงกับข้อมูลที่ได้รับ หากระบบควบคุมกลางของ Neo-Bangkok ถูกทำลาย ผลลัพธ์ที่ตามมาคือความโกลาหล รถไฟไร้คนขับจะชนกัน ระบบพลังงานจะล่ม โรงพยาบาลจะขาดแคลนพลังงาน และเมืองทั้งเมืองที่ภวินท์สร้างมาด้วยมือจะกลายเป็นอัมพาตในพริบตาเดียว

“เวลาที่เรามีเหลือเท่าไหร่?” ภวินท์ถามเสียงต่ำ สายตาของเขาจับจ้องที่อมราอย่างไม่กะพริบ

“ไม่เกิน 24 ชั่วโมงค่ะคุณภวินท์ เวิร์มตัวนี้ถูกตั้งเวลาไว้ให้ทำงานเต็มที่ภายในวันพรุ่งนี้ และที่สำคัญ... เราพบรหัสลับที่ถูกฝังอยู่ในตัวเวิร์ม ซึ่งเป็นอัลกอริทึมการเข้ารหัสที่ไม่เคยถูกเปิดเผยที่ไหนมาก่อน มีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้จักมัน”

อมราเลื่อนหน้าจอโฮโลแกรมให้แสดงรหัสลับที่ซับซ้อนนั้น ภวินท์มองภาพรหัสที่คุ้นตาอย่างไม่เชื่อสายตา นี่คือลายเซ็นดิจิทัลเฉพาะตัวของบุคคลที่เขารู้จักดีที่สุดในโลกของรหัส ผู้ที่เคยเป็นทั้งอาจารย์และเพื่อนร่วมงานในสมัยที่เขายังเป็นนักศึกษา... และเป็นคนที่ทรยศเขาอย่างเลือดเย็นเมื่อหลายปีก่อน

“มันเป็นไปไม่ได้...” ภวินท์พึมพำกับตัวเอง ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงกว่าที่เคย ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป “...รหัสนี้... รหัสของ ‘ศาสตราจารย์เมธา’”

ศาสตราจารย์เมธา บุรุษผู้เป็นต้นแบบและเป็นปรมาจารย์ด้าน AI และระบบเครือข่ายที่เคยเป็นเหมือนพ่อคนที่สองของภวินท์ ทว่าเขาได้หายสาบสูญไปหลังจากพยายามขโมยผลงานวิจัยสำคัญของภวินท์ และถูกสันนิษฐานว่าเสียชีวิตไปแล้วจากอุบัติเหตุลึกลับเมื่อหลายปีก่อน

ภวินท์ยืนนิ่ง สายตาจับจ้องที่รหัสปริศนาบนจอโฮโลแกรม... มันเป็นไปไม่ได้... หรือว่า ‘เขายังมีชีวิตอยู่’ และกำลังจะกลับมาทวงคืนทุกสิ่งในแบบที่โหดร้ายที่สุด?