ตอนที่ 14 — ระยะห่างที่เลือนหาย

กลิ่นหอมอ่อนละมุนของกุหลาบขาวจากกระถางที่วางอยู่บนโต๊ะไม้สัก ลอยอวลในอากาศพร้อมกับไออุ่นจากกายของกวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ขยับเข้ามาใกล้เพียงอีกก้าวเดียว แต่กลับรู้สึกราวกับระยะห่างระหว่างเราได้หดหายไปจนสิ้น ปลายเท้าของเราแทบจะแตะกัน พิมพ์ดาวเงยหน้ามองดวงตาจริงจังของเขาอีกครั้ง แววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยของกวินไม่ได้ปิดบังความรู้สึกที่เขามีต่อเธอเลยแม้แต่น้อย และนั่นทำให้หัวใจของเธอเต้นรัวแรงขึ้นอีกครั้ง ‌ไม่ใช่เพราะความประหลาดใจอย่างที่เคยเป็นในอดีต แต่เป็นความรู้สึกบางอย่างที่เธอเพิ่งยอมรับมันอย่างเต็มหัวใจในช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้ ความรู้สึกที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันและแนบแน่น

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ ดูเหมือนจะห้อมล้อมเขาไว้ด้วยรัศมีแห่งความอ่อนโยนและมั่นคง กวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันอีกต่อไปแล้ว แต่คือผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังส่งผ่านความรู้สึกอันลึกซึ้งมาให้เธออย่างเปิดเผย ​และพิมพ์ดาวก็รู้ดีว่าเธอสัมผัสถึงมันได้อย่างเต็มเปี่ยม ราวกับกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่วิ่งแล่นไปทั่วสรรพางค์กาย

มือของกวินยกขึ้นช้าๆ ราวกับจะขออนุญาต ด้วยท่วงท่าที่สุภาพอ่อนโยน ก่อนที่ปลายนิ้วอุ่นจะสัมผัสลงบนแก้มของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นทำให้พิมพ์ดาวสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจระคนประหม่า ‍แต่เธอกลับไม่สามารถขยับตัวหนีไปไหนได้เลย ราวกับมีแรงดึงดูดบางอย่างตรึงเธอเอาไว้กับที่ ให้เผชิญหน้ากับความรู้สึกที่กำลังถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“พิมพ์...” เสียงทุ้มของกวินเอ่ยขึ้นแผ่วเบาจนแทบเป็นกระซิบ ดวงตาของเขามองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ ราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่างจากส่วนลึกที่สุดในใจของเธอ “กวินรู้ว่าพิมพ์อาจจะยังไม่พร้อม... ไม่แน่ใจ... ‌แต่กวินอยากให้พิมพ์รู้ว่าความรู้สึกของกวินที่มีต่อพิมพ์ มันไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ มันอยู่ตรงนี้มานานแสนนานแล้ว” เขากดมือลงบนหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองอย่างช้าๆ เป็นการย้ำเตือนถึงความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมาตลอด

พิมพ์ดาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองเห็นความเจ็บปวดบางอย่างฉายชัดอยู่ในแววตาของกวิน ความเจ็บปวดที่เกิดจากการรอคอย ความไม่แน่ใจ ‍และความกลัวที่จะสูญเสีย ในความสัมพันธ์ที่ยืนยาวมาตลอดหลายปีนี้ พิมพ์ดาวไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่เธอต้องมาเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าคำว่า ‘เพื่อน’ ระหว่างเธอกับกวิน มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งงดงามและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน

“กวิน... พิมพ์...” เธอพยายามจะเอ่ยบางอย่างออกไป ​แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เหมือนมีอะไรมาบีบรัดหัวใจจนพูดไม่ออก ความรู้สึกมากมายปะปนกันไปหมด ทั้งความอบอุ่น ความผูกพัน ความห่วงใย และความรู้สึกผิดบางๆ ที่เธอไม่สามารถตอบสนองความรู้สึกที่บริสุทธิ์ของเขาได้อย่างเต็มที่ในทันที ​เพราะภายในใจของเธอนั้น ยังมีอีกเงาหนึ่งที่กำลังครอบงำอยู่ เงาที่ยังคงตรึงเธอไว้กับอดีตที่ยังไม่จางหาย

“พิมพ์จำได้ไหมว่ากวินบอกว่ากุหลาบขาวคืออะไร?” กวินถามขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนโยนลง แต่แววตายังคงจริงจังไม่เปลี่ยนแปลง “มันคือความรักที่บริสุทธิ์ ความรักที่จริงใจ ​ไม่เคยเปลี่ยนแปลง... และนั่นคือความรู้สึกที่กวินมีให้พิมพ์มาโดยตลอด ไม่เคยมีวันไหนที่มันเปลี่ยนไปเลย”

เขายื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาจับมือของพิมพ์ดาวที่วางอยู่ข้างลำตัวขึ้นมาบีบเบาๆ สัมผัสของเขาร้อนผ่าวส่งผ่านเข้ามาในกายของเธอ ราวกับจะส่งความอบอุ่นและความมั่นคงมาให้ “ตั้งแต่เด็กจนโต พิมพ์คือคนเดียวที่อยู่ในใจของกวินเสมอมา ไม่ว่าพิมพ์จะไปเจอใคร ไม่ว่าพิมพ์จะเจอกับอะไร กวินก็จะอยู่ตรงนี้เสมอ เป็นที่พึ่ง เป็นกำลังใจให้พิมพ์ได้เสมอ ไม่ว่าพิมพ์จะเลือกทางไหน กวินก็พร้อมจะยืนอยู่ข้างๆ พิมพ์เสมอ”

น้ำเสียงของเขามั่นคงและหนักแน่น ทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ความผูกพันที่หล่อหลอมมาตลอดชีวิต มันไม่ใช่แค่ความคุ้นเคย แต่มันคือรากฐานของความรักที่มั่นคงและเงียบสงบ ความรักที่ไม่หวือหวา ไม่เร่าร้อน แต่กลับซึมซับอยู่ในทุกอณูของชีวิตเธออย่างไม่รู้ตัว

ภาพความทรงจำต่างๆ ตั้งแต่สมัยเด็กๆ ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของพิมพ์ดาวราวกับม้วนฟิล์มที่ฉายย้อนกลับ กวินที่คอยปกป้องเธอจากเด็กผู้ชายที่แกล้ง กวินที่คอยอยู่เคียงข้างเธอในทุกช่วงเวลาที่สุขและทุกข์ กวินที่คอยปลอบโยนและเป็นไหล่ให้เธอซบในวันที่อ่อนแอ เขามักจะอยู่ตรงนั้นเสมอ ไม่เคยไปไหน ไม่เคยทิ้งเธอไปไหนเลยจริงๆ ไม่ว่าเธอจะหันไปทางไหน ก็มักจะเห็นแผ่นหลังกว้างๆ ของเขาอยู่ใกล้ๆ เสมอ

และช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมานี้เอง ที่พิมพ์ดาวเริ่มมองกวินในอีกมุมหนึ่ง มุมที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเพื่อน มุมที่เธอรู้สึกหวั่นไหวกับรอยยิ้มอบอุ่นของเขา สัมผัสที่อ่อนโยนของเขา และสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขา หัวใจของเธอที่เคยปิดกั้นตัวเองเอาไว้ เริ่มเปิดออกทีละน้อยให้กับความรู้สึกที่เติบโตขึ้นอย่างช้าๆ แต่หนักแน่นและจริงใจ

กวินเลื่อนมือที่ประคองแก้มของเธอลงมาจับมืออีกข้างของเธอไว้ ทำให้ตอนนี้มือของเขากำมือของเธอไว้ทั้งสองข้าง ดวงตาของเขามองสำรวจใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน ราวกับจะจดจำทุกรายละเอียดของเธอเอาไว้ในความทรงจำ เขาค่อยๆ ลูบไล้ปลายนิ้วหัวแม่มือบนหลังมือของเธออย่างแผ่วเบา เป็นการปลอบโยนและให้กำลังใจ

“พิมพ์... ให้โอกาสกวินได้ดูแลพิมพ์ ได้รักพิมพ์แบบที่กวินอยากจะรักมาตลอดได้ไหม” เสียงของเขากระซิบแผ่วเบา แต่คำถามนั้นกลับดังก้องอยู่ในหัวใจของพิมพ์ดาวอย่างชัดเจน มันเป็นคำถามที่เธอเคยกลัวที่จะได้ยินมาตลอด แต่ในตอนนี้ เมื่อมันถูกเอ่ยออกมา เธอกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว กลับกัน เธอรู้สึกถึงความโล่งใจบางอย่างที่ได้เผชิญหน้ากับความจริง

ความรู้สึกผิดที่เคยก่อตัวขึ้นในใจ ค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย เมื่อเธอตระหนักว่าความรู้สึกที่เธอกำลังมีต่อกวินนั้น ไม่ใช่แค่ความผูกพันหรือความสงสารอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือความรู้สึกที่พิเศษ ความรู้สึกที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไปแล้ว มันคือความรักที่ค่อยๆ ผลิบานในใจของเธออย่างเงียบๆ

พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน แต่ก็มีความหวังบางอย่างฉายชัดอยู่ในนั้นเช่นกัน เธอพยักหน้าเล็กน้อยอย่างไม่แน่ใจนัก แต่ก็เป็นสัญญาณที่ทำให้กวินยิ้มออกมาได้ รอยยิ้มที่ทำให้โลกทั้งใบของพิมพ์ดาวสว่างไสวขึ้นมาในทันที

รอยยิ้มของกวินในตอนนี้ ไม่ใช่รอยยิ้มอบอุ่นอย่างที่เธอเคยเห็น แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจ ความสุข และความรักที่เอ่อล้นออกมาจากดวงตาของเขา เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้พิมพ์ดาวอีกนิด จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับปลายจมูกของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินลงบนผิวของเธอ ทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั้งตัว หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก

หัวใจของพิมพ์ดาวเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เธอหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์ที่อ่อนโยนและอบอุ่นนี้ เธอไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ แต่ในวินาทีนี้ เธออยากจะหยุดเวลาเอาไว้ อยากจะให้ช่วงเวลาแห่งความสุขเล็กๆ นี้คงอยู่ตลอดไป เธอสัมผัสได้ถึงความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ริมฝีปากอุ่นของกวินค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ชิดกับริมฝีปากของเธอ ช้าๆ เนิ่นนาน ราวกับจะให้โอกาสเธอได้ตัดสินใจครั้งสุดท้าย พิมพ์ดาวสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของกุหลาบที่โชยมากับลมหายใจของเขา กลิ่นหอมที่ปลอบประโลมและทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนอยู่แค่สองเรา

ความรู้สึกทั้งหมดที่เธอมีต่อกวิน ความทรงจำทั้งหมดที่พวกเขามีร่วมกัน ความรักที่บริสุทธิ์ที่เขามอบให้เธอมาตลอดชีวิต มันกำลังจะถูกเชื่อมโยงกันในจูบแรกของพวกเขา... จูบที่จะเป็นจุดเริ่มต้นของบทใหม่ในชีวิตของเธอ บทที่เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะได้พบเจอ

แต่ในวินาทีที่ริมฝีปากของกวินกำลังจะแตะลงบนริมฝีปากของพิมพ์ดาว เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงเรียกเข้าที่ดังสนั่นขึ้นมาในความเงียบ ทำให้ทั้งสองคนสะดุ้งเล็กน้อย และผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกดึงกลับมาจากห้วงฝัน

พิมพ์ดาวลืมตาขึ้นมาอย่างตกใจ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความเขินอายปนประหม่า เธอรีบก้มหน้าลงมองโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือที่สั่นระริกของเธอ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้น ชื่อที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอีกครั้งอย่างรุนแรง และความรู้สึกที่กำลังจะก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ก็ถูกทำลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี

“นที”

ชื่อนั้นราวกับคมมีดที่กรีดแทงเข้ามาในห้วงอารมณ์ที่อ่อนหวานของเธอ ทำให้ความรู้สึกทั้งหมดที่กำลังจะก่อตัวขึ้นกับกวินต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน พิมพ์ดาวเงยหน้าขึ้นมองกวินช้าๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความรู้สึกผิด เธอเห็นแววตาของกวินที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากความสุขและความหวัง กลายเป็นความผิดหวังปนความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ความผิดหวังที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉย

เสียงโทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่อง ราวกับจะเร่งเร้าให้เธอตัดสินใจ พิมพ์ดาวรู้สึกราวกับตัวเองกำลังยืนอยู่ตรงกลางระหว่างกวินและนที โดยมีโทรศัพท์เครื่องนี้เป็นตัวเชื่อมโยง และเธอกำลังจะต้องเลือก... เลือกที่จะรับสาย และเลือกที่จะเผชิญหน้ากับอีกเงาหนึ่งของหัวใจที่กำลังรอคอยเธออยู่ หรือจะปล่อยให้เสียงเรียกเข้านี้เงียบไป แล้วจมดิ่งลงไปในความรู้สึกที่กวินเพิ่งมอบให้เธอเมื่อครู่ ความรู้สึกที่เธอเพิ่งจะยอมรับมัน

มือของพิมพ์ดาวสั่นเทาขณะที่เธอมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับมองหน้าของกวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ตัดไป เหลือไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งและบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนถูกบีบรัดด้วยความรู้สึกผิดและสับสน

แต่แล้ว... ไม่นานนัก โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง เสียงเรียกเข้าดังขึ้นอย่างไม่ลดละ ราวกับต้องการจะบอกให้พิมพ์ดาวรู้ว่า อีกฝ่ายจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ จนกว่าเธอจะรับสาย... และในเสียงเรียกเข้าครั้งที่สองนี้เอง ที่พิมพ์ดาวรู้ดีว่าเธอไม่อาจหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเงาอีกเงาหนึ่งในใจของเธอได้อีกต่อไปแล้ว