ตอนที่ 20 — โลกหยุดนิ่งไปแล้ว

เธอพยายามดึงสติกลับมา หายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ปอดได้รับออกซิเจนมากพอ แต่ลมหายใจกลับติดขัดราวกับมีก้อนอะไรบางอย่างมาจุกอยู่ที่ลำคอจนยากจะกลืนกิน เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะสำลักอากาศที่อยู่รอบตัว เปลือกตาหนักอึ้ง แต่ดวงตากลับเบิกกว้างไม่ยอมกะพริบราวกับกลัวว่าหากหลับตาลง ภาพของกวินตรงหน้าจะเลือนหายไป ‌และเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง โลกทั้งใบอาจจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป

โลกทั้งใบของเธอหยุดนิ่งไปแล้วอย่างแท้จริง เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยคำว่า "รัก" ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท เหมือนกำลังสั่นสะเทือนทุกอณูในร่างกายให้พร้อมที่จะแตกสลายไปได้ทุกเมื่อ หัวใจของเธอเต้นรัวระส่ำจนเจ็บปวด เหมือนกำลังจะหลุดออกมาจากอก ​ใบหน้าของกวินยังคงชัดเจนในสายตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงสะท้อนภาพของเธอไว้ ราวกับกระจกที่สะท้อนความรู้สึกทั้งหมดของเขาออกมาอย่างหมดจด มันเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ความอ่อนโยน และความเปราะบางที่ทำให้พิมพ์ดาวรู้สึกราวกับมีมีดนับพันเล่มกรีดลงไปที่หัวใจ

เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง วันที่กวิน เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ ‍ผู้ที่เป็นดั่งเสาหลักในชีวิต เป็นคนที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ จะเอ่ยคำว่ารักกับเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเช่นนี้ กวินคือกวินเสมอมา เป็นคนที่เธอเห็นเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง เป็นเหมือนสายลมที่พัดผ่านไปอย่างอ่อนโยน เป็นเหมือนแสงแดดยามเช้าที่ไม่เคยร้อนแรงจนเกินไป ‌แต่ในวันนี้ สายลมนั้นกลับพัดแรงจนเธอแทบยืนไม่ไหว แสงแดดนั้นกลับร้อนระอุจนเธอรู้สึกแสบไปทั่วทั้งร่างกาย

ภาพความทรงจำนับพันภาพพรั่งพรูเข้ามาในห้วงความคิดของเธอราวกับน้ำป่าไหลหลาก ย้อนกลับไปตั้งแต่วัยเด็กที่เธอมักจะวิ่งเล่นซุกซนกับกวินในสวนหลังบ้าน ภาพวัยรุ่นที่พวกเขาต่างแบ่งปันความฝันและเป้าหมายในอนาคต ภาพวันที่กวินคอยปลอบโยนเธอในยามที่เสียใจ ภาพรอยยิ้มที่เขาใช้ปลอบประโลมในวันที่เธอท้อแท้ ทุกรอยยิ้ม ‍ทุกคำพูด ทุกการกระทำที่เธอเคยมองว่าเป็นเพียง "มิตรภาพ" บัดนี้กลับถูกตีความใหม่ทั้งหมด ราวกับมีเลนส์อีกบานมาซ้อนทับภาพเก่าๆ ให้เห็นมิติที่ไม่เคยมองเห็น

ความห่วงใยที่กวินมีให้เธอเสมอมา เธอเคยมองว่านั่นคือความผูกพันแบบพี่น้อง แบบเพื่อนสนิท ​แต่วินาทีนี้ เธออดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามว่า “ตลอดมา เขาคิดกับเราเกินกว่าเพื่อนมานานเท่าไหร่แล้ว?” คำถามนี้กัดกินหัวใจเธออย่างรุนแรง ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ หากเขาต้องแบกรับความรู้สึกนี้มานานแค่ไหนแล้ว โดยที่เธอไม่เคยรับรู้ ​ไม่เคยแม้แต่จะเอะใจเลยสักนิดเดียว

ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศรอบตัวพวกเขาทั้งสองคนอย่างหนาแน่น ความเงียบที่หนักอึ้งราวกับกำลังกดทับหัวใจของพิมพ์ดาวให้จมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความสับสน กวินยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่ขยับเขยื้อนไปไหน ดวงตาคู่คมยังคงจ้องมองเธอด้วยความหวังที่ริบหรี่ แต่ก็มีประกายความเข้าใจและอดทนเจือจางอยู่ด้วย เขาไม่ได้เร่งรัด เธอรับรู้ได้ถึงความเคารพในการตัดสินใจของเธอ ​แต่การที่ไม่เร่งรัดนี่เองที่ยิ่งทำให้เธอรู้สึกกดดันมากยิ่งขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว

เธอพยายามจะอ้าปากเปล่งเสียงออกมา พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นคำถาม คำปฏิเสธ คำยอมรับ หรือแม้แต่คำขอเวลา แต่ลำคอของเธอกลับแห้งผากราวกับทะเลทราย เสียงที่อยากจะเปล่งออกมามันติดอยู่ที่ปลายลิ้น มันไม่ยอมหลุดรอดออกมาจากลำคอ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมน้ำ แต่กลับไม่มีใครยื่นมือมาช่วย เธอต้องช่วยตัวเอง ต้องหาทางขึ้นจากผิวน้ำนี้ให้ได้

แต่จะพูดอะไร? จะตอบอย่างไร?

หัวใจของเธอแบ่งเป็นสองซีก ซีกหนึ่งเต็มไปด้วยความผูกพันอันแสนอบอุ่นกับกวิน ความทรงจำดีๆ ที่ไม่อาจลบเลือน ความรู้สึกที่เหมือนมีเขาอยู่ข้างๆ เสมอมาเป็นเรื่องที่ปลอบประโลมใจ แต่อีกซีกหนึ่งนั้นกลับเต็มไปด้วยภาพของนที ชายหนุ่มลึกลับผู้เข้ามาในชีวิตเธออย่างไม่คาดฝัน ด้วยเสน่ห์อันร้อนแรง ดึงดูดใจจนเธอรู้สึกราวกับถูกไฟแผดเผา ความเร่าร้อนที่ปลุกเร้าหัวใจให้เต้นแรงในแบบที่กวินไม่เคยทำได้ ความรู้สึกที่เธอมีต่อนทีนั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มันคือความตื่นเต้น ความท้าทาย ความปรารถนาที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

กวินคือความมั่นคง เป็นดั่งบ้านที่เธอสามารถกลับไปพักพิงได้เสมอ เป็นความรักที่บริสุทธิ์และอ่อนโยนที่ประคบประหงมเธอมาตลอดชีวิต แต่นทีคือเปลวไฟที่โหมกระหน่ำ ทำให้เธอรู้สึกมีชีวิตชีวาในอีกรูปแบบหนึ่ง เป็นความรักที่เร่าร้อนและดึงดูดใจจนยากจะต้านทาน เธอจะเลือกทางไหน? จะเลือกความมั่นคงที่คุ้นเคย หรือจะเลือกเปลวไฟที่เผาผลาญหัวใจ?

"พิมพ์..." เสียงของกวินเอ่ยออกมาอีกครั้ง แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ก็เพียงพอที่จะดึงสติของเธอให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน ดวงตาของเขายังคงจ้องมองเธอด้วยความอ่อนโยน แต่แววตาแห่งความผิดหวังเริ่มฉายชัดขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นเธอเงียบงัน มันบาดลึกเข้าไปในใจของพิมพ์ดาวอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

เธอรู้ว่าไม่ควรปล่อยให้กวินต้องรอคำตอบนานไปกว่านี้ ความเงียบนี้กำลังทำร้ายเขา และทำร้ายเธอเองด้วย เธอต้องพูดอะไรบางอย่างออกมา ไม่ว่ามันจะยากแค่ไหนก็ตาม

"กวิน..." เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือจนเธอเองแทบไม่ได้ยินมัน ลำคอของเธอยังคงตีบตัน แต่เธอก็พยายามอย่างสุดกำลังที่จะดันคำพูดออกมาจากอก "ฉัน... ฉันไม่รู้..."

เธอรู้ว่ามันไม่ใช่คำตอบที่ชัดเจน แต่มันคือทั้งหมดที่เธอรู้สึกในเวลานี้ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะตอบอย่างไร เธอไม่รู้ว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อกวินนั้นคืออะไรกันแน่ มันคือความรักแบบคู่รัก หรือเป็นเพียงความผูกพันอันแน่นแฟ้นแบบเพื่อนสนิทที่ก่อร่างสร้างตัวมานานจนแยกไม่ออก

แววตาของกวินเจ็บปวดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำตอบที่แสนคลุมเครือนั้น รอยยิ้มบางๆ ที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของเขาเลือนหายไป กลายเป็นความเศร้าสร้อยที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่ แต่เขาก็ยังคงพยักหน้าเล็กน้อยราวกับเข้าใจ

"ไม่เป็นไรพิมพ์" เขากล่าวเสียงแผ่ว "ฉันเข้าใจ..."

คำว่า "ฉันเข้าใจ" ของกวินยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้นไปอีก เขากำลังเข้าใจในความสับสนของเธอ กำลังเข้าใจในความเจ็บปวดที่เธอไม่สามารถตอบสนองความรู้สึกของเขาได้ในทันที เขากำลังยอมรับความจริงที่ว่าหัวใจของเธอไม่ได้มอบให้กับเขาอย่างเต็มเปี่ยม มันเป็นความเสียสละที่เธอรู้สึกว่าเธอไม่คู่ควร

เธออยากจะยื่นมือออกไปสัมผัสใบหน้าของเขา อยากจะบอกเขาว่าอย่าเศร้าเสียใจเลย แต่อ้อมแขนของเธอกลับแข็งทื่อ ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ราวกับถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น มันคือโซ่ตรวนแห่งความสับสน ความกลัว และความรู้สึกผิดที่รุมเร้าเข้ามาในจิตใจของเธอ

"ฉันขอเวลาหน่อยได้ไหมกวิน" เธอเอ่ยเสียงเบาหวิวอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงสั่นเครือ "ฉัน... ฉันต้องใช้เวลาทำความเข้าใจกับความรู้สึกของตัวเอง"

กวินพยักหน้าอีกครั้ง คราวนี้เขายิ้มให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่ฝืนทนอย่างเห็นได้ชัด แต่มันก็ยังคงเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่เขามีให้เธอเสมอมา "ได้สิพิมพ์ ฉันจะรอ..."

คำว่า "ฉันจะรอ" ดังก้องอยู่ในหัวใจของเธอ มันไม่ใช่แค่คำพูด แต่มันคือคำสัญญา คำสัญญาที่เต็มไปด้วยความหวังและความเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน กวินจะรอเธอ รอคำตอบจากหัวใจที่กำลังสับสนของเธอ และเธอไม่รู้เลยว่าการรอคอยนั้นจะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่ และคำตอบที่เขาจะได้รับนั้นจะเป็นไปตามที่เขาปรารถนาหรือไม่

พิมพ์ดาวรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนหน้าผาสูงชันเบื้องหน้า คือเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง และเธอกำลังจะก้าวลงไปในความมืดมิดนั้น เธอต้องตัดสินใจเลือกทางเดิน แต่หนทางไหนคือหนทางที่ถูกต้องกันแน่? หนทางที่เธอจะไม่มีวันเสียใจภายหลัง?

ดวงตาของเธอกะพริบถี่ๆ พยายามจะสลัดความสับสนเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ภาพของนทีก็ยิ่งฉายชัดเข้ามาในห้วงความคิด ความรู้สึกเร่าร้อนที่เขาเคยจุดประกายในตัวเธอ ความรู้สึกผิดต่อกวินทวีความรุนแรงขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมได้

ขณะที่เธอกำลังยืนจมดิ่งอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นครืดขึ้นมาในกระเป๋า ส่งเสียงเรียกที่ดังพอจะฉุดเธอให้หลุดออกจากภวังค์แห่งความสับสนนั้น เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ดวงตาของเธอกวาดมองชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ และทันทีที่เห็นชื่อนั้น หัวใจของเธอก็พลันบีบรัดแน่น...

"นที..." เสียงของเธอหลุดออกมาเบาๆ ราวกับกระซิบชื่อนั้นกับตัวเอง ไม่ได้ตั้งใจจะให้กวินได้ยิน แต่เขากลับได้ยินมันอย่างชัดเจน แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความหวังและอ่อนโยนของกวินพลันแข็งกร้าวขึ้นมาในทันที รอยยิ้มที่ฝืนทนเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างสิ้นเชิง แทนที่ด้วยประกายความเจ็บปวดและความไม่พอใจที่ยากจะปกปิด

เขามองมาที่พิมพ์ดาว สลับกับหน้าจอโทรศัพท์ของเธอที่ยังคงสว่างวาบอยู่ด้วยชื่อของนที ราวกับต้องการจะย้ำเตือนว่าในขณะที่เขากำลังสารภาพความรู้สึกทั้งหมดที่มี หัวใจของเธอกลับมีชายอีกคนเข้ามาเกี่ยวข้อง และกำลังเรียกร้องความสนใจจากเธอในวินาทีที่สำคัญที่สุดนี้

พิมพ์ดาวรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัว อากาศรอบกายพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป จะรับสายหรือไม่รับ? จะอธิบายเรื่องนี้กับกวินอย่างไร? เธอไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าหลังจากนี้ ความสัมพันธ์ของเธอกับกวินจะดำเนินไปในทิศทางใด และเธอจะจัดการกับความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจของตัวเองได้อย่างไร เมื่อเงาทั้งสองกำลังทาบทับเข้ามาในชีวิตของเธอพร้อมๆ กันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้...