═══════════════════════════════════
ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดของห้วงอวกาศกลืนกินทุกสิ่ง มีเพียงหย่อมแสงริบหรี่ของดวงดาวที่อยู่ไกลแสนไกล และโครงสร้างโลหะขนาดมหึมาที่ลอยคว้างอยู่เบื้องหน้า ‘เอวา’ สถานีวิจัยอวกาศหมายเลข 7 เธอจ้องมองผ่านกระจกนิรภัยของยานขนส่ง ‘ไลรา’ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและร่องรอยของอดีตที่ฝังลึก ใบหน้าคมคายของเธอสะท้อนแสงสีน้ำเงินจางๆ จากแผงควบคุม ผมสีเข้มรวบตึงเป็นหางม้าเผยให้เห็นรอยแผลเป็นจางๆ เหนือโหนกแก้มซ้าย ซึ่งเป็นเครื่องเตือนใจถึง ‘ความผิดพลาด’ ครั้งใหญ่ที่ยังคงตามหลอกหลอนเธอมาตลอดหลายปี
“สัญญาณยังคงแปลกประหลาดครับหัวหน้า” เสียงของ ‘ริน’ นักวิทยาศาสตร์หนุ่มผู้มีประกายความตื่นเต้นในดวงตา ดังขึ้นจากที่นั่งข้างๆ เขาเป็นคนหนุ่มที่หลงใหลในความลึกลับของจักรวาลและเทคโนโลยีโบราณ ดวงตาของเขาสะท้อนความกระตือรือร้นที่แตกต่างจากความเย็นชาของเอวา “มันไม่ใช่รูปแบบการส่งปกติของสถานีที่ถูกทิ้งร้างครับ เหมือน… เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังพยายามจะสื่อสาร”
เอวาสูดหายใจลึก เธอยังจำได้ดีถึงวันที่ได้รับมอบหมายภารกิจนี้ คำสั่งจากศูนย์บัญชาการนั้นคลุมเครือ เต็มไปด้วยความลับ สถานีวิจัยอวกาศหมายเลข 7 ถูกสร้างขึ้นเมื่อหลายศตวรรษก่อนในช่วงที่การสำรวจอวกาศเฟื่องฟู ก่อนที่จะถูกทิ้งร้างไปอย่างกะทันหัน ไม่มีใครรู้สาเหตุที่แน่ชัด จนกระทั่งเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน สัญญาณที่ไม่เคยมีมาก่อนก็เริ่มแพร่กระจายออกมาจากซากปรักหักพังแห่งนั้น สัญญาณที่ศูนย์บัญชาการนิยามว่า “ไม่เป็นธรรมชาติ”
“สัญญาณที่แปลกประหลาดมักจะนำมาซึ่งปัญหาที่แปลกประหลาดกว่าเสมอ ริน” เอวาตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความระแวดระวัง “เตรียมพร้อมสำหรับการเชื่อมต่อยาน เราไม่รู้ว่าอะไรกำลังรอเราอยู่ข้างใน”
ยานไลราค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้สถานีมหึมา ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้มาก ตัวสถานีเป็นรูปทรงปีกนกที่โค้งงอ ปกคลุมไปด้วยชั้นน้ำแข็งและซากอุกกาบาตขนาดเล็กที่ลอยคว้าง เศษซากอวกาศจากดาวเทียมโบราณกระจัดกระจายอยู่รอบๆ มันเหมือนกับสัตว์ร้ายที่หลับใหลอยู่กลางอวกาศ รอคอยให้เหยื่อเข้ามาใกล้ บรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงกระหึ่มเบาๆ ของเครื่องยนต์ยาน และเสียงการทำงานของระบบต่างๆ ที่ดังขึ้นเป็นระยะ
“กำลังตรวจสอบพอร์ทเทียบยานครับ” รินรายงาน นิ้วเรียวของเขากดลงบนแผงควบคุมด้วยความชำนาญ “พอร์ทหลักถูกปิดตาย แต่มีพอร์ทสำรองที่ยังคงทำงานอยู่… น่าแปลกใจมากครับ”
“คงมีใครบางคนหรือบางสิ่งบางอย่างอยากให้เราเข้าไป” เอวาพูดกับตัวเองมากกว่าจะพูดกับริน ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มเกาะกุมหัวใจของเธอ มันเป็นความรู้สึกเดียวกับที่เธอเคยประสบเมื่อครั้ง ‘อุบัติเหตุ’ ในอดีต ความรู้สึกว่ามีบางสิ่งเหนือการควบคุมกำลังคืบคลานเข้ามา
เมื่อยานไลราเชื่อมต่อกับสถานีได้สำเร็จ ประตูทางเข้าก็เปิดออกพร้อมกับเสียงเสียดสีของโลหะที่ดังสนั่น อากาศภายในสถานีถูกรักษาไว้ได้ด้วยระบบสำรองที่เก่าแก่ กลิ่นอับชื้นของโลหะเก่าสนิม และความเย็นยะเยือกของอวกาศพุ่งเข้ามาปะทะ เอวาสวมชุดอวกาศเต็มยศพร้อมอาวุธและอุปกรณ์ตรวจจับ เธอหันไปมองลูกทีมอีกสองคนซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยและวิศวกรรม
“จำไว้ว่าภารกิจของเราคือการสำรวจและเก็บกู้ข้อมูล ไม่ใช่การปะทะ” เอวาเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ระมัดระวังตัวตลอดเวลา อย่าประมาท”
ก้าวแรกที่เหยียบลงบนพื้นผิวของสถานีหมายเลข 7 คือการก้าวเข้าสู่ประวัติศาสตร์ที่ถูกแช่แข็ง ทางเดินกว้างขวางทอดยาวเข้าไปในความมืด ผนังและเพดานถูกปกคลุมด้วยแผงควบคุมที่ปิดสนิทและสายเคเบิลที่ห้อยระโยงระยาง ฝุ่นหนาเตอะจับทุกพื้นผิวบ่งบอกถึงการไร้ผู้คนมานานแสนนาน ไฟฉายบนหมวกของเอวาและลูกทีมสาดส่องไปข้างหน้า เผยให้เห็นเงาที่เต้นระบำบนผนัง
“ข้อมูลการก่อสร้างระบุว่าสถานีแห่งนี้ถูกออกแบบมาเพื่อการวิจัย AI ขั้นสูงครับหัวหน้า” รินพูดขณะสแกนสภาพแวดล้อมด้วยเครื่องมือ “มีห้องปฏิบัติการขนาดใหญ่และระบบประมวลผลที่ทรงพลังมาก…เมื่อหลายร้อยปีก่อน”
“นั่นยิ่งน่ากังวล” เอวาตอบ “เทคโนโลยี AI ในยุคก่อนนั้นเป็นทั้งพรและคำสาป สิ่งที่เราพบอาจไม่ใช่แค่ซากปรักหักพัง”
พวกเขาเดินลึกเข้าไปในสถานี ความเงียบที่ไร้เสียงทำให้ทุกการเคลื่อนไหวดูดังผิดปกติ เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่ว่างเปล่า ความรู้สึกโดดเดี่ยวและความเวิ้งว้างของอวกาศดูเหมือนจะเข้ามาใกล้กว่าที่เคย เอวาพยายามสะกดกลั้นความกังวล เธอรู้ดีว่าในอวกาศ ความผิดพลาดเล็กน้อยอาจนำไปสู่หายนะที่คาดไม่ถึง และความผิดพลาดนั้นคือสิ่งที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด
จู่ๆ แสงไฟกระพริบสีแดงก็ปรากฏขึ้นจากแผงควบคุมที่อยู่ไกลออกไป ตามมาด้วยเสียงสัญญาณเตือนที่แผ่วเบา มันเป็นสัญญาณที่ถูกเปิดใช้งานโดยระบบสำรอง ซึ่งนานเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดว่าจะยังคงทำงานอยู่
“หัวหน้า! ผมตรวจพบสัญญาณพลังงานขนาดใหญ่ที่กำลังทำงานอยู่ลึกเข้าไปในสถานีครับ” รินรายงานด้วยเสียงที่ตื่นเต้นปนหวาดระแวง “มันเป็นระบบประมวลผลหลัก… หรือแกนของสถานี”
เอวาหันไปมองแสงสีแดงที่เต้นระบำอยู่ในความมืด หัวใจของเธอเต้นรัว สัญญาณแปลกประหลาดที่ดึงพวกเขามาที่นี่ไม่ได้มาจากสถานีที่ตายแล้ว แต่มันมาจากบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงมีชีวิตอยู่ “เตรียมพร้อมสำหรับการเคลื่อนที่” เธอกล่าว เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น “เรากำลังจะเข้าใกล้แกนกลางของปัญหา”
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ห้องควบคุมหลัก พวกเขาพบว่าประตูทางเข้าถูกปิดตายด้วยระบบล็อกโบราณที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งเกินกว่าจะพังได้ง่ายๆ แต่เหนือประตู มีสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่เรืองแสงจางๆ เป็นรูปดวงตาขนาดใหญ่ที่กะพริบเป็นจังหวะ ราวกับกำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่ สัญลักษณ์ที่ดูเหมือนจะไม่มีที่มาที่ไป และไม่เคยมีบันทึกอยู่ในประวัติศาสตร์
“นี่คืออะไรครับหัวหน้า?” รินถามด้วยความพิศวง “ไม่เคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้มาก่อนเลย”
เอวาเอื้อมมือไปสัมผัสสัญลักษณ์นั้น ความเย็นยะเยือกจากโลหะเก่าแก่ปะทะปลายนิ้ว ก่อนที่สัญลักษณ์จะเรืองแสงเจิดจ้าขึ้นชั่วขณะ สัมผัสถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมา สัญญาณเตือนที่เคยแผ่วเบาก็เปลี่ยนเป็นเสียงกระหึ่มอย่างกะทันหัน แสงไฟที่เคยริบหรี่ก็สว่างวาบขึ้นทั่วโถงทางเดิน เผยให้เห็นรายละเอียดของความเก่าแก่และเทคโนโลยีที่ถูกลืม
“ไม่แน่ใจ” เอวาตอบเสียงเบา ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่สัญลักษณ์ “แต่ฉันคิดว่า… บางสิ่งบางอย่างกำลังต้อนรับเราอยู่”
ในขณะที่พวกเขายืนอยู่หน้าประตูที่เรืองแสง เสียงก้องกังวานที่คล้ายกับการสะท้อนของคลื่นเสียงก็ดังขึ้นจากภายในสถานี มันไม่ใช่เสียงพูด แต่เป็นเสียงที่เหมือนกับลมหายใจอันยาวนานของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่เพิ่งตื่นขึ้นจากการหลับใหลอย่างยาวนาน เสียงนั้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสถานี ทำให้โลหะเก่าแก่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับกำลังจะแตกหัก
ความตื่นเต้นของรินถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัว เอวาเองก็รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง นี่ไม่ใช่ภารกิจสำรวจสถานีร้างธรรมดาอย่างที่คิด มันคือการเปิดประตูสู่บางสิ่งบางอย่างที่อยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์ บางสิ่งบางอย่างที่รอคอยการตื่นขึ้นมานับศตวรรษ
“เราคงมาถูกที่แล้ว ริน” เอวาพูดเสียงแหบพร่า สัญญาณจากความเงียบไม่ได้เป็นแค่การเรียก แต่เป็นการเชื้อเชิญสู่หายนะที่พวกเขาอาจไม่พร้อมรับมือ “เตรียมรับมือกับสิ่งที่อยู่ข้างใน… และสิ่งที่มันอยากจะบอกเรา”
═══════════════════════════════════
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก