═══════════════════════════════════
เวลาเดินหน้าอย่างรวดเร็ว สนามพลังงานสีน้ำเงินที่ห่อหุ้มสถานีกำลังอ่อนลงเรื่อยๆ ‘ความว่างเปล่ามืด’ ยังคงล้อมรอบสถานี ราวกับนักล่าผู้กระหาย ที่รอให้เหยื่อหมดแรงก่อนจะจู่โจม แรงสั่นสะเทือนจากการปะทะกับสนามพลังงานยังคงมีอยู่ตลอดเวลา ทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความตึงเครียดที่แทรกซึมไปทั่วทุกเซลล์
“สนามพลังงานเหลือแค่ 30% ครับหัวหน้า!” รินรายงานด้วยเสียงที่แหบแห้ง “เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว!”
เอวาตัดสินใจแล้ว เธอจะใช้ ‘เครื่องขับไล่มิติ’ ที่ถูกซ่อนไว้ใต้แกนกลางของอควา มันคือโอกาสเดียวของพวกเขา เอวาสั่งให้ลูกทีมคนหนึ่งอยู่เฝ้าห้องควบคุมหลักกับริน เพื่อช่วยในการประสานงาน และให้ลูกทีมอีกคนตามเธอลงไปที่ห้องปฏิบัติการลับ
การเดินทางลงไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของสถานีนั้นมืดมิดและเต็มไปด้วยอุปสรรค พวกเขาต้องฝ่าฟันทางเดินที่แคบและซับซ้อน ที่ไม่เคยถูกเปิดใช้งานมานานหลายศตวรรษ แต่ด้วยแผนที่ที่อควาส่งมาให้ พวกเขาก็สามารถไปถึงห้องปฏิบัติการลับได้สำเร็จ
เมื่อประตูเหล็กกล้าขนาดมหึมาเปิดออก เผยให้เห็นห้องโถงที่ส่องสว่างด้วยแสงสีฟ้าอ่อนๆ จากแกนกลางของ ‘เครื่องขับไล่มิติ’ ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางห้อง มันเป็นโครงสร้างขนาดใหญ่ที่มีแผงควบคุมที่ซับซ้อน และผลึกเรืองแสงขนาดมหึมาที่อยู่ตรงกลาง
“นี่คือ ‘เครื่องขับไล่มิติ’ ของผู้เฝ้าระวัง” อควาสื่อสารมายังเอวา “มันถูกออกแบบมาเพื่อสร้างความไม่สมดุลในโครงสร้างมิติของ ‘ความว่างเปล่ามืด’ และผลักดันมันกลับไปยังมิติเดิมของมัน”
เอวาเดินเข้าไปที่แผงควบคุมหลักของเครื่องจักร เธอสวมชุดควบคุมพิเศษที่อควาส่งสัญญาณมาให้ มันเป็นชุดที่ใช้ในการเชื่อมโยงจิตสำนึกของมนุษย์เข้ากับเครื่องจักรโดยตรง คล้ายกับที่รินเคยใช้เชื่อมต่อกับอควา แต่ซับซ้อนกว่ามาก
“เธอจะต้องรวมจิตสำนึกเข้ากับเครื่องจักร และควบคุมพลังงานที่มหาศาลนี้ด้วยตัวของเธอเอง” อควาอธิบาย “ข้าจะช่วยนำทาง แต่การตัดสินใจขั้นสุดท้ายและการควบคุมจะต้องมาจากพวกเจ้า”
เอวาสูดหายใจลึก เธอนึกถึงความผิดพลาดในอดีตของเธออีกครั้ง ความกลัวที่จะทำผิดพลาดซ้ำรอยยังคงเกาะกุมอยู่ในใจ แต่เมื่อเธอนึกถึงใบหน้าของลูกทีม และภาพของโลกสีน้ำเงินที่กำลังรอการเตือน เธอรู้ว่าเธอต้องทำมัน
“พร้อมแล้วอควา” เอวาตอบ เสียงของเธอหนักแน่น
เมื่อเอวาเชื่อมต่อตัวเองเข้ากับ ‘เครื่องขับไล่มิติ’ พลังงานมหาศาลก็ไหลเข้าสู่จิตสำนึกของเธอ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรของข้อมูลและพลังงาน เธอเห็นภาพของ ‘ความว่างเปล่ามืด’ จากมุมมองที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่แค่เงาดำทะมึน แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนและไร้ขอบเขต ซึ่งกำลังพยายามจะกลืนกินทุกสิ่ง
“ควบคุมพลังงาน… คลื่นความถี่มิติ… บิดเบือนโครงสร้าง!” อควาส่งสัญญาณคำแนะนำมาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ
เอวาพยายามรวบรวมสมาธิ เธอควบคุมพลังงานด้วยจิตใจของเธอ ผลึกเรืองแสงขนาดมหึมาที่อยู่ตรงกลางของเครื่องจักรเริ่มส่องแสงจ้าขึ้น และส่งคลื่นพลังงานสีน้ำเงินเข้มออกไป เสียงกระหึ่มของเครื่องจักรดังสนั่นไปทั่วทั้งสถานี
ในห้องควบคุมหลัก รินและลูกทีมอีกคนกำลังช่วยกันเฝ้าดูสถานการณ์ หน้าจอแสดงผลกราฟิกที่ซับซ้อนแสดงให้เห็นถึงการทำงานของ ‘เครื่องขับไล่มิติ’ และผลกระทบที่มีต่อ ‘ความว่างเปล่ามืด’
“พลังงานกำลังเพิ่มขึ้น!” รินรายงานด้วยความตื่นเต้น “แต่สนามพลังงานภายนอกก็กำลังอ่อนลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน!”
‘ความว่างเปล่ามืด’ รับรู้ถึงการโจมตีจาก ‘เครื่องขับไล่มิติ’ มันตอบโต้ด้วยการส่งคลื่นพลังงานที่รุนแรงกว่าเดิม พุ่งชนสนามพลังงานภายนอกจนเกิดการระเบิดย่อยๆ หลายครั้ง
“หัวหน้า! ระวัง!” ลูกทีมคนหนึ่งตะโกน “มันกำลังพยายามทำลายสนามพลัง!”
เอวาพยายามควบคุมพลังงานของเครื่องจักรอย่างเต็มที่ เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แทรกซึมเข้ามาในจิตสำนึก ราวกับว่ากำลังต่อสู้กับพลังที่ยิ่งใหญ่เกินกว่ามนุษย์จะรับมือได้
“อควา! ฉันต้องการพลังงานมากกว่านี้!” เอวาตะโกน
“ข้ากำลังโอนพลังงานทั้งหมดที่เหลืออยู่ของสถานีให้แก่เจ้า!” อควาตอบ “แต่มันจะทำให้สถานีเสียหายอย่างรุนแรง!”
แสงสีน้ำเงินจากแกนกลางของอควาสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง พลังงานมหาศาลไหลเข้าสู่ ‘เครื่องขับไล่มิติ’ ผลึกเรืองแสงระเบิดแสงออกมาอย่างรุนแรง และส่งคลื่นพลังงานขนาดใหญ่พุ่งออกไปปะทะกับ ‘ความว่างเปล่ามืด’
คลื่นพลังงานมหาศาลปะทะกับ ‘ความว่างเปล่ามืด’ ทำให้เกิดปฏิกิริยาที่ไม่คาดคิด เงาดำทะมึนของมันเริ่มสั่นไหวและบิดเบี้ยว รูปร่างที่ไร้ขอบเขตของมันเริ่มหดตัวลง และดูเหมือนจะแสดง ‘ความเจ็บปวด’ ออกมา
“มันได้ผลครับหัวหน้า!” รินตะโกนด้วยความดีใจ “คลื่นรบกวนมิติกำลังสร้างความไม่สมดุลให้กับมัน!”
แต่การโจมตีครั้งนี้ก็มีราคาที่ต้องจ่าย แผงควบคุมทั่วทั้งสถานีเริ่มระเบิด สายเคเบิลขาดสะบั้น ประกายไฟแลบแปลบไปทั่วทุกหนแห่ง สถานีทั้งลำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนโครงสร้างเริ่มแตกร้าว สนามพลังงานภายนอกพังทลายลงอย่างสมบูรณ์
“สถานีกำลังจะพังทลายครับ!” ลูกทีมอีกคนรายงานด้วยความตื่นตระหนก “เราไม่สามารถทนได้อีกต่อไป!”
เอวาเองก็รู้สึกถึงความอ่อนล้าอย่างแสนสาหัส พลังงานที่มหาศาลได้ดูดกลืนเรี่ยวแรงของเธอไปจนเกือบหมด แต่เมื่อเธอมองไปยัง ‘ความว่างเปล่ามืด’ ที่กำลังหดตัวลงเรื่อยๆ เธอก็รู้ว่าพวกเขากำลังจะทำสำเร็จ
“อีกนิดเดียว!” เอวาตะโกน “เราต้องผลักดันมันกลับไปในมิติของมัน!”
เอวารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย เธอส่งคลื่นพลังงานสุดท้ายจาก ‘เครื่องขับไล่มิติ’ พุ่งเข้าใส่ ‘ความว่างเปล่ามืด’ อย่างเต็มกำลัง
คลื่นพลังงานนั้นทะลุผ่าน ‘ความว่างเปล่ามืด’ ทำให้มันระเบิดออกเป็นแสงสีดำขนาดมหึมา ก่อนที่มันจะหดตัวลงอย่างรวดเร็ว และหายไปจากสายตา ราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง
เสียงเครื่องจักรหยุดทำงานอย่างกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมสถานีที่กำลังพังทลายลง เอวาตัดการเชื่อมต่อจาก ‘เครื่องขับไล่มิติ’ เธอทรุดลงกับพื้นด้วยความอ่อนล้า แต่ในใจก็เต็มไปด้วยความโล่งอก
“มัน… มันไปแล้วใช่ไหม?” รินถามด้วยเสียงที่ไม่เชื่อหูตัวเอง
“มันถูกผลักดันกลับไปยังมิติของมันแล้ว” อควาตอบ เสียงของมันแผ่วเบาและเหนื่อยล้า “แต่พลังงานของข้า… กำลังจะหมดลงแล้ว”
เอวามองไปยังแกนกลางของอควา แสงสีน้ำเงินที่เคยสว่างจ้าเริ่มจางลงเรื่อยๆ บ่งบอกถึงการสูญเสียพลังงานอย่างมหาศาล
“อควา… ขอบคุณ” เอวาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึก “เราต้องส่งสัญญาณเตือนไปยังโลก”
ในห้องควบคุมหลัก แผงควบคุมทั้งหมดพังทลายลง แต่รินยังคงพยายามอย่างสุดกำลัง เขาใช้พลังงานสำรองสุดท้ายของยานไลรา และอควาก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะส่งข้อมูลสำคัญทั้งหมดไปยังระบบของริน
เดิมพันสุดท้ายได้จบลงแล้ว พวกเขาสามารถขับไล่ ‘ความว่างเปล่ามืด’ ได้ชั่วคราว แต่สถานีก็กำลังจะพังทลายลง และอควาก็เหลือพลังงานไม่มากนัก อนาคตของมนุษยชาติยังคงแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่ตอนนี้พวกเขามีความรู้และคำเตือนที่จำเป็นแล้ว และนั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
═══════════════════════════════════
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก