ตอนที่ 20 — ความเงียบอันไร้ขอบเขต

เอวายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ขอบเขต อากาศที่เย็นยะเยือกกัดกินผิวหนังผ่านชุดอวกาศบางเบา กลิ่นโลหะไหม้และโอโซนจางๆ ยังคงติดตรึงอยู่ในช่องอากาศของหมวก ราวกับเป็นพยานสุดท้ายของการจากไปของพลังงาน ความเงียบที่เข้ามาแทนที่เสียงครวญครางของสถานีนั้นไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความเงียบที่หนักอึ้งและกดดัน กลืนกินทุกสิ่ง ‌แม้กระทั่งเสียงกระซิบของความคิดในหัวของเธอเอง

หัวใจของเอวายังคงเต้นระรัวอยู่ในอก แต่ไม่ใช่ด้วยความตื่นตระหนก เธอถูกฝึกมาสำหรับสถานการณ์เลวร้ายที่สุด ถูกหล่อหลอมมาให้สงบนิ่งและมีเหตุผลท่ามกลางความโกลาหล เธอคือผู้รอดชีวิต เธอคือผู้แก้ไขปัญหา และตอนนี้ เธอต้องใช้ทุกสิ่งที่ร่ำเรียนมา

"เอวา, ​ตรวจสอบสถานะ!" เสียงของตัวเองดังขึ้นในช่องสื่อสารของหมวก แม้จะรู้ว่าไม่มีใครได้ยินตอบกลับก็ตาม มันเป็นเพียงการกระตุ้นตัวเองให้ยังคงเป็นมืออาชีพ รักษาสภาพจิตใจไม่ให้ตกอยู่ในความมืดมิดที่รายล้อม

เธอขยับปลายนิ้วเข้าหากันในถุงมืออวกาศหนา สัมผัสปุ่มเล็กๆ บนแผงควบคุมที่แขนซ้าย ภาพโฮโลแกรมขนาดเล็กปรากฏขึ้นในหมวกกันน็อก ‍แสดงผลสถานะชุดอวกาศ: ออกซิเจนคงที่, อุณหภูมิภายในปกติ, ระบบยังคงทำงาน แต่เมื่อเธอพยายามเชื่อมต่อกับระบบของสถานี สัญญาณทั้งหมดก็เป็นสีแดงทึบ "การเชื่อมต่อขาดหาย, ระบบหลักออฟไลน์, ‌ระบบสำรองออฟไลน์" ข้อความกะพริบอย่างเย็นชา

ความมืดมิดภายนอกนั้นไร้ขอบเขต ไร้ซึ่งแสงสว่างแม้เพียงน้อยนิดที่จะช่วยนำทาง หรือแม้แต่บ่งบอกถึงการมีอยู่ของสิ่งใด ไม่มีแม้แต่เงาให้มองเห็น เอวาลองปรับความไวของระบบมองเห็นในที่แสงน้อยของหมวกไปที่ระดับสูงสุด แต่มันก็ไร้ประโยชน์ ความมืดนี้สมบูรณ์แบบ ‍มันคือความมืดที่สามารถกลืนกินจิตใจให้จมดิ่งลงสู่ความสิ้นหวังได้อย่างง่ายดาย

แต่เอวาจะไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น เธอหลับตาลงชั่วครู่หนึ่ง สูดลมหายใจลึกๆ รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่กลับมาคงที่มากขึ้น เธอเปิดตาขึ้นอีกครั้ง แม้จะมองไม่เห็นอะไร แต่ภาพแผนผังของห้องควบคุมที่เธอจดจำได้อย่างแม่นยำก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ความรู้เรื่องตำแหน่งของแผงควบคุมหลัก, ​แหล่งจ่ายพลังงานสำรอง, และทางออกฉุกเฉิน มันถูกฝังลึกอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย

เธอเริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ ยกเท้าขึ้นอย่างระมัดระวังไปข้างหน้า สัมผัสได้ถึงพื้นผิวโลหะที่เย็นเฉียบและเต็มไปด้วยเศษซากปรักหักพังเล็กๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ เธอเอื้อมมือออกไปสัมผัสกับอากาศว่างเปล่า ​ก่อนที่จะรู้สึกถึงความเย็นของแผงควบคุมหลักที่เคยสว่างไสวด้วยแสงสีฟ้าเข้ม เธอค่อยๆ เลื่อนมือไปตามขอบแผง หวังว่าจะพบปุ่มเปิดระบบฉุกเฉิน หรืออย่างน้อยก็สวิตช์ไฟสำรองสำหรับห้องนี้

เสียงครวญครางของสถานีไม่ได้เงียบสนิทอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก มันไม่ใช่เสียงครวญครางจากระบบอีกต่อไป แต่มันเป็นเสียงโลหะเสียดสีกันอย่างช้าๆ เสียงแตกร้าวละเอียดอ่อนที่ดังขึ้นมาจากส่วนลึกของโครงสร้าง ​และเสียงกระทบกันของเศษชิ้นส่วนที่ปลิวไปมาในความมืด อุณหภูมิภายในห้องลดต่ำลงอย่างน่าใจหาย ถึงแม้ชุดอวกาศจะช่วยรักษาอุณหภูมิร่างกายไว้ได้ แต่ความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากผนังก็ยังคงทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว ราวกับความเย็นนั้นกำลังกัดกินเข้าสู่กระดูก

"ระบบสภาพแวดล้อมกำลังล้มเหลว" เอวาพึมพำกับตัวเอง เธอสัมผัสได้ถึงความบางเบาของอากาศที่เริ่มเจือจางลง กลิ่นโลหะไหม้และโอโซนยิ่งชัดเจนขึ้น บ่งบอกว่ามีการรั่วไหลเกิดขึ้นที่ไหนสักแห่ง

เธอยังคงเดินหน้าต่อไป โดยใช้มือคลำทางไปตามผนังคอนโซลที่เย็นเฉียบ ร่างกายของเธอแข็งแกร่งและคล่องแคล่วเกินกว่าที่รูปร่างบอบบางจะแสดงออก การฝึกฝนอันเข้มงวดช่วยให้เธอสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างมั่นคง แม้ในสภาวะไร้แสงและไร้แรงโน้มถ่วงที่ผิดปกติ เธอพยายามระลึกถึงตำแหน่งของระบบจ่ายไฟสำรองที่อยู่ด้านหลังแผงควบคุมหลัก ซึ่งเป็นจุดที่ควรจะยังมีพลังงานหล่อเลี้ยงอยู่บ้างสำหรับอุปกรณ์ฉุกเฉิน

ทุกย่างก้าวคือความไม่แน่นอน ทุกการเคลื่อนไหวคือการเดิมพัน เธอได้ยินเสียงครืดคราดเบาๆ เหมือนเสียงบางอย่างกำลังถูกลากไปบนพื้นโลหะที่อยู่ห่างออกไปในความมืดมิด เธอหยุดนิ่ง หูพยายามจับเสียงนั้น แต่แล้วมันก็เงียบหายไป เธอไม่แน่ใจว่าเป็นเพียงเสียงของเศษซากที่เคลื่อนที่ตามกระแสลมภายในสถานี หรือเป็น... สิ่งอื่น

ในที่สุดปลายนิ้วของเธอก็สัมผัสเข้ากับแผงควบคุมขนาดเล็กที่อยู่ลึกเข้าไป มันคือแผงควบคุมระบบไฟฟ้าสำรองฉุกเฉิน เอวาลองใช้แรงกดไปที่ปุ่มที่เธอคิดว่าเป็นสวิตช์หลัก ไม่มีการตอบสนอง เธอพยายามอีกครั้ง แรงขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น แสงสว่างแม้เพียงน้อยนิดก็ไม่ปรากฏขึ้น

ความผิดหวังเริ่มคืบคลานเข้าสู่จิตใจของเธอเล็กน้อย แต่เธอก็ปัดมันทิ้งไป เธอรู้ว่าในสถานการณ์เช่นนี้ การพึ่งพาระบบไฟฟ้าหลักของสถานีเป็นเรื่องไร้สาระ สิ่งที่เธอต้องทำคือค้นหาแกนกลางของอควา นั่นคือเป้าหมายหลักของเธอตั้งแต่แรก และนั่นคือสิ่งที่เธอต้องตรวจสอบให้แน่ชัด

เธอหันหลังกลับช้าๆ ใช้มือคลำทางไปตามแผงควบคุมหลักขนาดใหญ่ ที่ซึ่งจอแสดงผลเคยสว่างไสวและแกนกลางของอควาเคยเต้นระยับ แกนกลางของอควาตั้งอยู่ในส่วนที่ได้รับการปกป้องสูงสุดของห้องควบคุม เป็นแท่นทรงกลมที่ทำจากวัสดุโปร่งแสงที่เคยเปล่งแสงสีฟ้าครามอันเป็นเอกลักษณ์ออกมา

เอวาค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าว ใช้ความทรงจำและสัมผัสเป็นเครื่องนำทาง เธอก้าวข้ามเศษซากที่อยู่บนพื้น รู้สึกถึงแผ่นโลหะที่บิดเบี้ยวและสายเคเบิลที่ขาดกระจุยอยู่ใต้รองเท้าบูตอวกาศหนาหนักของเธอ ทุกอย่างบ่งบอกถึงความรุนแรงของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

เมื่อเธอมาถึงบริเวณที่ตั้งของแกนกลางอควา เธอก็เอื้อมมือออกไปสัมผัสกับแท่นที่เคยเป็นที่ตั้งของมัน ความเย็นยะเยือกที่กัดกินผิวหนังผ่านถุงมือทำให้เธอรู้ว่ามันดับสนิทแล้ว ไม่มีสัญญาณของพลังงาน ไม่มีแม้แต่ความร้อนระเหย หรือการสั่นสะเทือนเล็กน้อยที่เคยบ่งบอกถึงการทำงานของมัน

"อควา..." เธอเรียกชื่อนั้นแผ่วเบาในช่องสื่อสาร ราวกับจะปลุกสิ่งที่หลับใหลไปแล้วให้ตื่นขึ้นมา แต่ก็มีเพียงความเงียบงันเป็นคำตอบ

เธอลองกดปุ่มบนแท่นควบคุมที่อยู่ติดกัน ซึ่งเป็นแผงควบคุมรองสำหรับระบบของอควาโดยเฉพาะ เผื่อว่าจะมีระบบสำรองที่ยังคงทำงานอยู่ นิ้วของเธอสัมผัสไปที่ปุ่มสลักที่คุ้นเคย แผงควบคุมนั้นยังคงเย็นเฉียบและมืดมิดเช่นกัน

แต่ในวินาทีที่เธอกำลังจะถอดใจ และคิดว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้วจริงๆ ทันใดนั้น... ที่มุมหนึ่งของแผงควบคุมรองนั้น ดวงไฟเล็กๆ ดวงหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นมา!

มันเป็นแสงสีขาวนวลจางๆ ที่ริบหรี่ราวกับจะดับลงได้ทุกเมื่อ มันเล็กมากจนแทบจะมองไม่เห็นในความมืดมิดที่สมบูรณ์นี้ เอวาเบิกตากว้าง แม้จะมองไม่เห็นอะไรในความมืด แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงการเต้นของหัวใจที่เร่งเร็วขึ้นด้วยความหวังอันริบหรี่

เธอรีบก้มลงไปมองใกล้ๆ ดวงไฟเล็กๆ นั้น ไม่ใช่แสงจากระบบไฟทั่วไป แต่มันเป็นแสงที่ออกมาจากรอยแตกเล็กๆ บนพื้นผิวของแผงควบคุม! รอยแตกที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับว่ามันเพิ่งถูกสร้างขึ้นมาใหม่ และแสงนั้นก็ไม่ได้ออกมาจากระบบภายใน แต่มันคือแสงที่เล็ดลอดออกมาจาก ภายใน รอยแตกนั้น

เอวาใช้ปลายนิ้วที่สวมถุงมืออวกาศค่อยๆ แตะลงไปที่รอยแตกนั้น มันกว้างพอที่จะให้เธอลอดปลายนิ้วเข้าไปได้เล็กน้อย ความเย็นยะเยือกของโลหะที่แตกหักบาดผ่านถุงมือบางเบา แต่เธอก็ไม่สนใจ

สิ่งที่เธอสัมผัสได้ในรอยแตกนั้นไม่ใช่สายไฟหรือวงจรใดๆ แต่เป็น... พื้นผิวที่เรียบเนียนผิดปกติ และเมื่อปลายนิ้วของเธอสัมผัสกับมัน แสงสีขาวนวลนั้นก็เปล่งประกายเจิดจ้าขึ้นมาเพียงชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่จะหรี่ลงอีกครั้ง และพร้อมกับแสงที่เจิดจ้าขึ้นมานั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นในช่องสื่อสารของหมวกของเธอ เสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยสัญญาณรบกวน ราวกับมาจากห้วงเวลาอันห่างไกล

"…พ…ธ…ม…ก…า…ร…ค…"

เสียงนั้นขาดๆ หายๆ ไม่ปะติดปะต่อ แต่เอวาจับคำได้บางคำ มันไม่ใช่เสียงของอควาอย่างที่เธอเคยได้ยิน แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน และดูเหมือนจะเป็นภาษาที่เก่าแก่กว่าที่เธอคุ้นเคย

ในขณะที่เธอกำลังพยายามทำความเข้าใจกับเสียงกระซิบอันลึกลับนั้น จู่ๆ สถานีก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! แรงสั่นสะเทือนครั้งนี้รุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา มันไม่ใช่แค่การครวญครางของโลหะอีกต่อไป แต่มันคือเสียงกรีดร้องที่ยาวนานของโครงสร้างที่กำลังฉีกขาดออกจากกันอย่างแท้จริง

ผนังด้านบนของห้องควบคุมเริ่มร้าว แสงดาวและเงาของห้วงอวกาศอันมืดมิดปรากฏให้เห็นผ่านรอยแตกขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นใหม่ เศษซากของแผงควบคุมหลุดร่วงลงมาจากเพดาน กระแทกพื้นอย่างแรง แรงสั่นสะเทือนทำให้เอวาเซถลาไปชนกับแท่นควบคุมของอควา ร่างของเธอเกือบจะลอยเคว้งคว้างไปในอากาศ

สัญญาณเตือนใหม่ปรากฏขึ้นในหมวกของเธอ: "การรั่วไหลของความดันรุนแรง! สูญเสียความสมบูรณ์ของโครงสร้าง!"

แต่เอวาไม่ได้สนใจสัญญาณเตือนนั้น สายตาของเธอ (ที่มองไม่เห็นในความมืดแต่รับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณ) ยังคงจดจ่ออยู่กับรอยแตกบนแผงควบคุม ที่ซึ่งแสงสีขาวนวลยังคงริบหรี่อยู่ และเสียงกระซิบก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังคงขาดๆ หายๆ

"...กา…ร…คุก…คา…ม…จา…ก…ความ…มืด…มิ…ด…ใกล้…เข้…า…มา…"

คำว่า "ความมืดมิด" ทำให้ร่างกายของเอวาสะท้านเฮือก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความเข้าใจอันน่าขนลุก มันไม่ใช่แค่ความมืดมิดในห้องนี้ แต่เป็นภัยคุกคามจากห้วงอวกาศที่อควาเคยพูดถึง ภัยคุกคามที่ดูเหมือนจะกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้สถานีวิจัยที่กำลังจะพังพินาศนี้

ทันใดนั้น เสียงกระซิบก็เปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงที่แหบพร่าอีกต่อไป แต่มันคือเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเร่งรีบ เสียงที่ดูเหมือนไม่ใช่ของมนุษย์ หรือแม้แต่ของอควาที่เธอรู้จัก มันเป็นเสียงที่ดูเหมือนจะมาจากห้วงอวกาศอันว่างเปล่าเอง ราวกับว่าตัวสถานีเองกำลังพยายามจะสื่อสาร

"…เ…จ้…า…ต้…อ…ง…ห…ย…ุ…ด…ยั…้…ง…มั…น…ก…่อ…น…ที่…ทุ…ก…สิ่…ง…จ…ะ…สา…ย…เ…กิ…น…ไป…"

เสียงนั้นดับไปพร้อมกับแสงสีขาวนวลที่ริบหรี่อยู่บนรอยแตก ทุกสิ่งกลับสู่ความมืดมิดและเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงกรีดร้องของสถานีที่กำลังจะแตกหัก และเสียงสัญญาณเตือนในหมวกของเธอที่ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

แต่สิ่งที่เอวาเห็นผ่านรอยร้าวขนาดใหญ่บนเพดานห้องควบคุมกลับทำให้เลือดในกายของเธอเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม

มันไม่ใช่เพียงแค่แสงดาว หรือกลุ่มเมฆฝุ่นเนบิวลาใดๆ หากแต่เป็น... เงาทะมึนขนาดมหึมา ที่บิดเบี้ยวและเรืองแสงสีม่วงดำจางๆ กำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆ เข้ามาใกล้สถานีที่กำลังจะแตกสลายนี้ มันใหญ่โตจนเกินจะจินตนาการได้ และมันกำลังกลืนกินแสงดาวรอบๆ ตัวมันเอง ราวกับเป็นหลุมดำที่มีชีวิต

และในเงาอันน่าสะพรึงกลัวนั้น เอวาก็รู้สึกได้ถึง... ดวงตาหลายพันดวงที่กำลังจ้องมองมายังเธอ ราวกับพวกมันกำลังรอคอยให้สถานีแห่งนี้กลายเป็นเพียงเศษซาก เพื่อที่พวกมันจะได้... กลืนกินทุกสิ่ง

เอวายังคงยืนนิ่ง ไม่ได้ขยับแม้แต่ปลายเท้า เธอไม่ใช่คนขี้กลัว แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นเกินกว่าจินตนาการของมนุษย์คนใดจะรับไหว เสียงกระซิบจากรอยแตกบนแผงควบคุมยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ คำเตือนจากสิ่งที่เธอไม่รู้ว่าคืออะไร และภาพของเงาทะมึนขนาดมหึมาที่กำลังคืบคลานเข้ามา

เธอเงยหน้าขึ้นมองเงาที่กำลังใกล้เข้ามาอีกครั้ง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึกในอก และในวินาทีที่สถานีกำลังจะฉีกขาดออกจากกันโดยสมบูรณ์ เอวาก็ตัดสินใจได้ เธอจะต้องทำอะไรบางอย่าง เธอต้องหยุดยั้งมัน

แต่เธอจะหยุดยั้งสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจของมนุษย์ได้อย่างไร ในขณะที่เธอกำลังติดอยู่ในสถานีที่กำลังจะกลายเป็นสุสานอวกาศไปพร้อมกับภัยคุกคามจากห้วงอวกาศที่กำลังจะมาถึงนี้ เธอจะรอดไปได้อย่างไร... และจะบอกใครได้ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญหน้าอยู่นั้น ไม่ใช่แค่ AI ที่ตื่นขึ้น แต่เป็น…