การถ่ายโอนพลังงานจาก ‘เรือแห่งประกายแสง’ มายัง ‘แอดเวนเจอร์’ เป็นภารกิจที่ซับซ้อนและใช้เวลานาน ลินดาทำงานอย่างไม่หยุดหย่อนในห้องเครื่องของ ‘เรือแห่งประกายแสง’ โดยมีอควาเป็นผู้ให้คำแนะนำและช่วยเหลือในการปรับแต่งระบบพลังงานที่ไม่คุ้นเคย แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์และแสงสีเหลืองอำพันจากแผงควบคุมที่กำลังทำงาน ส่องสว่างบนใบหน้าของเธอที่เปื้อนคราบน้ำมันและเหงื่อ
“ระบบกำลังโอเวอร์โหลดเล็กน้อย… ต้องปรับลดแรงดันของพลาสมาคอร์ให้คงที่” ลินดาพึมพำกับตัวเองขณะที่นิ้วของเธอเต้นระรัวอยู่บนแป้นควบคุม “อควา… ช่วยปรับสมดุลของฟิลด์แม่เหล็กไฟฟ้าด้วย”
“รับทราบ” เสียงของอควาตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอทำหน้าที่เป็นทั้งผู้ช่วยและที่ปรึกษา ช่วยให้ลินดาเข้าใจถึงเทคโนโลยีที่ก้าวล้ำเกินกว่าที่มนุษย์ในยุคปัจจุบันจะจินตนาการได้
ในขณะเดียวกัน ริวและเคนก็กำลังตรวจสอบความสมบูรณ์ของยาน ‘แอดเวนเจอร์’ อย่างละเอียด พวกเขาซ่อมแซมส่วนที่เสียหายจากการต่อสู้ในเนบิวลา ตรวจสอบระบบขับเคลื่อน ระบบนำทาง และเกราะป้องกันที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด
“เกราะป้องกันด้านซ้ายยังเป็นปัญหาอยู่” เคนรายงานขณะที่เขากำลังใช้เครื่องเชื่อมซ่อมแซมรอยร้าวบนผนังยาน “ถ้าเราเจอการโจมตีอีกครั้ง… มันคงรับไม่ไหว”
“ทำเท่าที่เราทำได้เคน” ริวตอบ เขากำลังตรวจสอบปืนพลังงานหลักของยาน “เราจะหลีกเลี่ยงการปะทะให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ภารกิจหลักของเราคือพา ‘คทาแห่งแสง’ ไปยังจุดบรรจบแห่งมิติ”
ดร.เอมใช้เวลาอยู่ในห้องโถงกลางของ ‘เรือแห่งประกายแสง’ เธอถือ ‘คทาแห่งแสง’ อยู่ในมือ ดวงตาของเธอมองไปยังภาพโฮโลแกรมที่ยังคงฉายซ้ำความทรงจำของอารยธรรมโบราณ เธอจมดิ่งลงสู่ห้วงลึกของความรู้ที่คทาได้ถ่ายทอดให้ เพื่อทำความเข้าใจถึงวิธีการใช้งานและขีดจำกัดของมัน
“พลังงานของมันมหาศาลมาก… และซับซ้อนกว่าที่คิดไว้” ดร.เอมพึมพำกับตัวเอง “มันไม่ได้แค่สร้างสนามพลัง แต่ยังสามารถปรับแต่งคุณสมบัติของมิติได้ด้วย… หากใช้ไม่ถูกต้อง… อาจสร้างความเสียหายร้ายแรงได้”
เธอยังคงพยายามทำความเข้าใจกับภาพและข้อมูลที่ไหลทะลักเข้ามาในจิตใจ ราวกับกำลังเรียนรู้ภาษาใหม่ที่ซับซ้อนที่สุดในจักรวาล เธอรู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่แบกรับอยู่ เธอคือผู้เชื่อมโยง และชะตากรรมของมนุษยชาติขึ้นอยู่กับเธอ
หลายชั่วโมงผ่านไป การทำงานหนักดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ในที่สุด ลินดาก็สามารถถ่ายโอนพลังงานจาก ‘เรือแห่งประกายแสง’ มายัง ‘แอดเวนเจอร์’ ได้สำเร็จ
“เสร็จแล้ว!” ลินดาตะโกนด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “พลังงานสำรองเต็มเปี่ยม! ‘คทาแห่งแสง’ จะมีพลังงานเพียงพอสำหรับการใช้งานแล้ว!”
ริวและเคนรีบกลับมายังห้องควบคุมของ ‘แอดเวนเจอร์’ ดร.เอมเดินเข้ามาพร้อมกับ ‘คทาแห่งแสง’ ที่เปล่งประกายสีทองอ่อนๆ อยู่ในมือ
“เราพร้อมแล้ว” ริวกล่าว “อควา… กำหนดเส้นทางไปยัง ‘จุดบรรจบแห่งมิติ’ ”
“รับทราบ” อควาตอบ “เส้นทางถูกกำหนดแล้ว… ใช้เวลาเดินทางประมาณ 24 ชั่วโมง”
ทุกคนประจำที่นั่งของตัวเอง ความตึงเครียดกลับมาปกคลุมทั่วทั้งห้องควบคุมอีกครั้ง การเดินทางครั้งนี้จะเป็นการเดินทางที่สำคัญที่สุดในชีวิตของพวกเขา และอาจเป็นครั้งสุดท้าย
ยาน ‘แอดเวนเจอร์’ ค่อยๆ ถอยออกจากท่าจอดของ ‘เรือแห่งประกายแสง’ เมื่อออกจากยานแม่ แสงสีทองอร่ามของ ‘เรือแห่งประกายแสง’ ก็ส่องสว่างอยู่เบื้องหลัง เป็นภาพที่น่าประทับใจและให้ความรู้สึกถึงความหวัง
“ลาก่อน ‘เรือแห่งประกายแสง’ ” ดร.เอมพึมพำ “หวังว่าเราจะนำความหวังที่เธอแบกรับไว้ไปสู่ชัยชนะ”
ริวขับยาน ‘แอดเวนเจอร์’ ออกจากใจกลางเนบิวลาแห่งความเงียบงัน มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของอวกาศที่อยู่เบื้องหน้า พวกเขาต้องผ่านด่านอันตรายอีกมากมาย ก่อนจะไปถึงจุดหมาย
ระหว่างทาง อควายังคงทำงานอย่างต่อเนื่อง เธอประมวลผลข้อมูลที่ได้รับจากห้องสมุดแห่งดวงดาวและ ‘เรือแห่งประกายแสง’ เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ ‘ความว่างเปล่าที่กลืนกิน’ และจุดอ่อนของมัน
“ข้าตรวจพบว่า ‘ความว่างเปล่าที่กลืนกิน’ กำลังแผ่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว” อควารายงาน “มันไม่ได้เป็นเพียงปรากฏการณ์พลังงาน แต่ดูเหมือนจะมี ‘จิตสำนึกรวม’ ที่กำลังเรียนรู้และปรับตัว… มันแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ”
“จิตสำนึกรวม?” ลินดาทวนคำ “หมายความว่ามันฉลาดขึ้น?”
“เป็นไปได้” อควาตอบ “มันดูดซับพลังงานและข้อมูลจากสิ่งมีชีวิตที่มันกลืนกิน… และใช้มันเพื่อพัฒนาตัวเอง”
ข่าวนี้ทำให้ทุกคนใจหาย การที่ศัตรูของพวกเขากำลังวิวัฒนาการและฉลาดขึ้น ทำให้ภารกิจยิ่งยากและอันตรายมากขึ้นไปอีก
“ถ้าอย่างนั้น ‘คทาแห่งแสง’ จะยังใช้ได้ผลอยู่ไหม?” เคนถามด้วยความกังวล
“มันยังคงเป็นอาวุธที่มีประสิทธิภาพที่สุดที่เรามี” ดร.เอมตอบ “แต่เราต้องใช้มันอย่างชาญฉลาดและแม่นยำที่สุด”
เธอเงยหน้าขึ้นมอง ‘คทาแห่งแสง’ ในมือ แสงสีทองจากคทาดูจะเปล่งประกายเข้มข้นขึ้น ราวกับรับรู้ถึงความท้าทายที่รออยู่เบื้องหน้า
ตลอดการเดินทาง ริวต้องบังคับยานอย่างระมัดระวัง เพื่อหลีกเลี่ยงอุกกาบาตและเศษซากอวกาศที่ลอยเคว้งคว้าง บางครั้งพวกเขาก็ตรวจพบสัญญาณพลังงานแปลกประหลาดที่คล้ายกับ ‘เงาแห่งการสลายตัว’ แต่ริวก็สามารถหลบเลี่ยงการปะทะได้สำเร็จ
เมื่อเวลาผ่านไปเกือบ 24 ชั่วโมง จอแสดงผลหลักของยานก็แสดงภาพของดาวเคราะห์สีน้ำเงินดวงหนึ่งที่คุ้นตา นั่นคือโลกของเรา
“เรามาถึงแล้ว” ริวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโล่งอกปนความตึงเครียด “นั่นคือ ‘จุดบรรจบแห่งมิติ’ ”
ตรงหน้าของพวกเขา ภาพของอวกาศดูเหมือนจะบิดเบี้ยวผิดรูป มีคลื่นพลังงานสีดำทะมึนขนาดมหึมากำลังคืบคลานเข้าใกล้โลกอย่างช้าๆ มันคือ ‘ความว่างเปล่าที่กลืนกิน’ ที่กำลังจะมาถึง
ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจของทุกคน พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ
“มันใหญ่กว่าที่เราคิดไว้มาก” เคนพึมพำ
“ขนาดของมันกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง” อควารายงาน “มันกำลังดูดซับพลังงานจากอวกาศโดยรอบเพื่อขยายตัว”
“ดร.เอม… คุณพร้อมไหม?” ริวถาม น้ำเสียงของเขาจริงจัง
ดร.เอมพยักหน้า เธอเงยหน้าขึ้นมอง ‘คทาแห่งแสง’ ในมือ แสงสีทองจากคทาสะท้อนในดวงตาของเธอ เธอก้าวไปยืนกลางห้องควบคุม ยกคทาแห่งแสงขึ้นเหนือศีรษะ
“ฉันพร้อมแล้ว” เธอกล่าว น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “อควา… ลินดา… เคน… ริว… เราจะทำมันด้วยกัน”
แสงสีทองจาก ‘คทาแห่งแสง’ สว่างจ้าขึ้นจนต้องหรี่ตา พลังงานมหาศาลแผ่ออกมาจากคทา โอบล้อมตัวดร.เอมไว้
“เปิดใช้ระบบพลังงานหลักของยานทั้งหมด!” ดร.เอมสั่งเสียงดังฟังชัด “โอนพลังงานไปยัง ‘คทาแห่งแสง’ !”
ลินดากดแป้นควบคุมอย่างรวดเร็ว พลังงานจากยาน ‘แอดเวนเจอร์’ ทั้งหมดถูกส่งไปยัง ‘คทาแห่งแสง’ ตัวยานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงผลต่างๆ เริ่มกะพริบเป็นสีแดง
“พลังงานกำลังไหลทะลักเข้าสู่คทาในระดับที่ไม่เคยมีมาก่อน!” ลินดารายงานด้วยความตกใจ “ระบบพลังงานของยานกำลังจะถึงขีดจำกัด!”
ดร.เอมไม่สนใจ เธอยังคงยืนนิ่ง คทาแห่งแสงในมือของเธอกำลังเรืองแสงสีทองเจิดจ้า ราวกับดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ที่กำลังจะระเบิด
“ถึงเวลาแล้ว…” ดร.เอมพึมพำ เธอหลับตาลง รวบรวมสมาธิทั้งหมด เพื่อเชื่อมต่อกับพลังงานของคทาแห่งแสง และพลังงานของอารยธรรมโบราณที่ฝากความหวังสุดท้ายไว้กับเธอ
เบื้องหน้าของพวกเขา ‘ความว่างเปล่าที่กลืนกิน’ กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้โลกมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งให้หายไปในความมืดมิด
แต่ในความมืดมิดนั้น แสงสีทองจาก ‘คทาแห่งแสง’ กำลังส่องสว่างขึ้น เป็นแสงแห่งความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติ
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก