การดึงพลังงานจาก ‘ดวงดาวที่มีจิตสำนึก’ เป็นกระบวนการที่ละเอียดอ่อนและอันตรายอย่างยิ่ง ภายใต้คำแนะนำของอควา ทีมวิศวกรของยาน ‘โฮปไครซัน’ ได้สร้างระบบถ่ายโอนพลังงานขนาดใหญ่ขึ้นมา เพื่อเชื่อมต่อกับแกนกลางของดวงดาวทั้งสาม
เอลล่าเป็นผู้ควบคุมกระบวนการนี้ด้วยตัวเอง เธอสวม ‘อุปกรณ์เชื่อมโยงจิตวิญญาณ’ ตลอดเวลา เพื่อรับรู้ถึงการไหลเวียนของพลังงานและควบคุมมันไม่ให้เกิดความผิดพลาด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ และแววตาของเธอมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ระบบถ่ายโอนพลังงานกำลังทำงานด้วยความเสถียร 80%” วิศวกรคนหนึ่งรายงาน “พลังงานกำลังไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง”
“ดีมาก” เอลล่าตอบ “ระมัดระวังอย่าให้เกินขีดจำกัดของดวงดาว… เราไม่ต้องการทำลายมัน”
อควาเฝ้าติดตามสถานการณ์อย่างใกล้ชิด เธอประมวลผลข้อมูลที่ไหลเข้ามาจากดวงดาวอย่างไม่หยุดหย่อน
“คลื่นพลังงานชีวภาพจากดวงดาวทั้งสามกำลังผสานรวมกัน” อควาแจ้ง “พลังงานที่ได้มีศักยภาพที่จะสร้าง ‘คลื่นพลังงานทำลายล้าง’ ได้แล้ว”
ความสำเร็จในการดึงพลังงานสร้างความโล่งอกให้กับทุกคน แต่ความกังวลใหม่ก็ผุดขึ้นมาทันที
“เราจะนำพลังงานนี้ไปใช้ยังไง?” นายพลคานถามผ่านระบบสื่อสารระยะไกลจากอควาโดม “การสร้าง ‘คลื่นพลังงานทำลายล้าง’ มีความเสี่ยงสูงมาก… อควาได้เตือนแล้วว่ามันอาจทำลายดวงดาวใกล้เคียงได้”
“เรากำลังหาวิธีควบคุมมันอยู่ค่ะท่านนายพล” เอลล่าตอบ “อควากำลังประมวลผลข้อมูลเพิ่มเติมจากบันทึกโบราณ”
อควาเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบ “ข้าได้ถอดรหัสข้อมูลสำคัญเพิ่มเติมแล้ว… อารยธรรมโบราณได้คิดค้นวิธีที่จะ ‘จำกัดขอบเขต’ ของคลื่นพลังงานทำลายล้างไว้แล้ว… แต่ต้องใช้พลังงานจาก ‘คทาแห่งแสง’ ในการสร้าง ‘ม่านพลังงานจำกัดขอบเขต’ ”
“ม่านพลังงานจำกัดขอบเขต?” เอลล่าทวนคำ
“ใช่” อควาอธิบาย “มันจะทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันไม่ให้คลื่นพลังงานทำลายล้างแผ่ขยายออกไปเกินกว่าเป้าหมาย… แต่การสร้างม่านพลังงานนี้… ต้องใช้พลังงานเกือบทั้งหมดของ ‘คทาแห่งแสง’ ”
ข่าวนี้ทำให้ทุกคนใจหายอีกครั้ง หาก ‘คทาแห่งแสง’ ต้องใช้พลังงานทั้งหมดเพื่อสร้างม่านป้องกัน แล้วใครจะควบคุมคลื่นพลังงานทำลายล้าง? และหากเกิดข้อผิดพลาดขึ้น พวกเขาจะไม่มี ‘คทาแห่งแสง’ เหลืออยู่เพื่อปกป้องโลกอีกต่อไป
“หมายความว่าเราต้องเลือกระหว่างการปกป้องดวงดาวอื่นกับการปกป้องโลกของเราเองอย่างสิ้นเชิงหรือ?” วิศวกรคนหนึ่งถามด้วยความตื่นตระหนก
“ไม่เชิง” เอลล่ากล่าว “ถ้าเราสามารถสร้างม่านพลังงานได้… เราจะสามารถใช้คลื่นพลังงานทำลายล้างได้อย่างปลอดภัย… แต่ถ้าเราพลาด… เราอาจจะไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกแล้ว”
การตัดสินใจที่ยากลำบากที่สุดในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติมาถึงแล้ว พวกเขาจะต้องเสี่ยงทุกอย่าง เพื่อทำลายภัยคุกคามให้สิ้นซาก แต่ความเสี่ยงนั้นก็มาพร้อมกับราคาที่สูงลิบ
เอลล่าปรึกษากับนายพลคานและผู้เชี่ยวชาญคนอื่นๆ ผ่านระบบสื่อสาร ข้อถกเถียงดำเนินไปอย่างดุเดือด บางคนเสนอให้ใช้ ‘คทาแห่งแสง’ ในการขับไล่ ‘ความว่างเปล่า’ ออกไปอีกครั้ง แม้จะรู้ว่ามันอาจจะกลับมาอีกในอนาคต บางคนเชื่อว่าพวกเขาต้องกำจัดมันให้สิ้นซาก เพื่อความปลอดภัยของมนุษยชาติอย่างถาวร
“ฉันคิดว่าเราไม่มีทางเลือกอื่น” เอลล่ากล่าวในที่สุด “‘ความว่างเปล่าที่กลืนกิน’ แข็งแกร่งขึ้นมาก และมันจะกลับมาอีกแน่นอน… เราต้องกำจัดมันให้สิ้นซาก”
นายพลคานเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบ “ฉันเชื่อในการตัดสินใจของเธอ เอลล่า… แต่เธอต้องแน่ใจว่ามันจะปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“ฉันจะทำทุกอย่างที่ทำได้ค่ะท่านนายพล” เอลล่าตอบ
ทีมงานเตรียมพร้อมสำหรับการกลับไปยัง ‘จุดบรรจบแห่งมิติ’ ซึ่งเป็นพิกัดที่ ‘ความว่างเปล่าที่กลืนกิน’ กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้โลกอีกครั้ง พวกเขาบรรจุพลังงานชีวภาพมหาศาลที่ดึงมาจากดวงดาวทั้งสามลงในภาชนะเก็บพลังงานพิเศษ และเตรียม ‘คทาแห่งแสง’ ให้พร้อมสำหรับการใช้งาน
ระหว่างการเดินทาง เอลล่าใช้เวลาส่วนใหญ่ในการทำสมาธิ เพื่อเชื่อมโยงจิตใจกับ ‘คทาแห่งแสง’ และทำความเข้าใจถึงวิธีการสร้าง ‘ม่านพลังงานจำกัดขอบเขต’ เธอรู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่แบกรับอยู่ เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของมนุษยชาติไปตลอดกาล
“อควา… เธอคิดว่าฉันจะทำได้ไหม?” เอลล่าถามด้วยความไม่แน่ใจ
“ข้าเชื่อในตัวท่าน เอลล่า” อควาตอบ “ท่านมีจิตใจที่บริสุทธิ์และมุ่งมั่น… เหมือนกับผู้สร้างของข้า… และเหมือนกับดร.เอม”
คำพูดของอควาให้กำลังใจเอลล่าได้มาก เธอรู้ดีว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพัง เธอมีอควา และมีจิตวิญญาณของบรรพบุรุษที่คอยนำทาง
เมื่อยาน ‘โฮปไครซัน’ เดินทางมาถึง ‘จุดบรรจบแห่งมิติ’ ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง ‘ความว่างเปล่าที่กลืนกิน’ ขยายตัวใหญ่ขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ มันบดบังดวงดาวในบริเวณใกล้เคียง และกำลังคืบคลานเข้าใกล้โลกอย่างช้าๆ ราวกับปีศาจจากห้วงลึกของจักรวาล
“มันใหญ่กว่าที่เราคาดการณ์ไว้มาก!” วิศวกรคนหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ
“พลังงานของมันกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว” อควารายงาน “เราต้องลงมือเดี๋ยวนี้!”
เอลล่าเดินไปยืนกลางห้องควบคุม ถือ ‘คทาแห่งแสง’ ไว้ในมือ แสงสีทองจากคทาดูจะเปล่งประกายเข้มข้นขึ้น ราวกับรับรู้ถึงความท้าทายที่รออยู่เบื้องหน้า
“ทุกคน! เตรียมพร้อม!” เอลล่าสั่งเสียงดังฟังชัด “เราจะสร้าง ‘ม่านพลังงานจำกัดขอบเขต’ ก่อน จากนั้นจึงจะปล่อย ‘คลื่นพลังงานทำลายล้าง’ ”
“แต่ถ้า ‘ม่านพลังงาน’ ไม่สำเร็จล่ะ?” นักบินคนหนึ่งถามด้วยความกังวล
“มันต้องสำเร็จ!” เอลล่าตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมุ่งมั่น “เราไม่มีทางเลือกอื่น!”
เธอหลับตาลง รวบรวมสมาธิทั้งหมด เพื่อเชื่อมต่อกับพลังของ ‘คทาแห่งแสง’ และพลังของ ‘ดวงดาวที่มีจิตสำนึก’ ที่อยู่ในภาชนะเก็บพลังงาน เธอรู้สึกถึงกระแสพลังงานมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่จิตใจ
แสงสีทองจาก ‘คทาแห่งแสง’ สว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง พลังงานมหาศาลพวยพุ่งออกจากปลายคทาเป็นลำแสงสีทองขนาดใหญ่ พุ่งตรงไปยัง ‘ความว่างเปล่าที่กลืนกิน’
คราวนี้ ลำแสงสีทองไม่ได้สร้างสนามพลังมิติเพื่อผลักดัน แต่กลับสร้างม่านพลังงานโปร่งแสงสีทองขนาดมหึมาขึ้นมา ม่านนั้นค่อยๆ ขยายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว โอบล้อม ‘ความว่างเปล่าที่กลืนกิน’ เอาไว้ทั้งหมด
“ม่านพลังงานกำลังก่อตัวขึ้น!” อควาแจ้ง “มันกำลังจำกัดขอบเขตของ ‘ความว่างเปล่า’ ไว้ได้แล้ว!”
ทุกคนถอนหายใจเฮือกด้วยความโล่งอก แต่ภารกิจยังไม่สิ้นสุด ตอนนี้ถึงเวลาที่จะปล่อย ‘คลื่นพลังงานทำลายล้าง’
เอลล่ามองไปยัง ‘ความว่างเปล่าที่กลืนกิน’ ที่ถูกจำกัดขอบเขตไว้ด้วยม่านพลังงานสีทอง เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติไปตลอดกาล
“อควา… เตรียมพร้อมสำหรับ ‘คลื่นพลังงานทำลายล้าง’ ” เอลล่าสั่งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว “เราจะยุติภัยคุกคามนี้ให้สิ้นซาก!”
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก