ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่ง อคิราห์ลอยคว้างอยู่ในห้วงอวกาศที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งแสงดาว ไร้ซึ่งเสียงใดๆ ไม่มีความรู้สึกถึงร่างกาย ไม่มีความรู้สึกถึงการมีอยู่ เขาคือความว่างเปล่าที่ถูกทิ้งขว้างเพียงลำพัง
"กัปตัน... กัปตันอคิราห์!" เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังแว่วมา แต่ดูเหมือนจะอยู่ห่างไกลออกไปแสนไกล
เขาพยายามที่จะตอบสนอง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอ เขามองเห็นเงาตะคุ่มๆ เคลื่อนไหวอยู่รอบกาย เงาที่ดูเหมือนจะคล้ายกับภาพจำลองของ 'เงามายา' ที่อควาเคยแสดงให้เห็น เงาเหล่านั้นค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ พยายามที่จะกลืนกินเขา
"อย่าปล่อยให้พวกมันเข้ามา!" เสียงของอควาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนขึ้นราวกับอยู่ใกล้ๆ "คุณต้องต่อสู้! คุณต้องรักษาสติไว้!"
สติ? อคิราห์พยายามนึกถึงคำนั้น อะไรคือสติ? สิ่งที่ทำให้เขาเป็นเขา? ความทรงจำ? ความหวัง? เขานึกถึงใบหน้าของเพื่อนร่วมทีม นึกถึงโลกที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลัง นึกถึงภารกิจที่เขายังทำไม่สำเร็จ
ทันใดนั้น แสงสว่างจางๆ ก็ปรากฏขึ้นในความมืดมิดนั้น มันเป็นแสงสีฟ้าอ่อนที่คุ้นเคย แสงจากดวงตาของอควา แสงนั้นค่อยๆ ส่องสว่างขึ้น แผ่ขยายออกไป ขับไล่เงามืดที่พยายามจะเข้ามารบกวน
"อควา..." อคิราห์พึมพำ
"ผมอยู่ที่นี่ ท่านกัปตัน" เสียงของอควาตอบ "ผมได้เชื่อมต่อกับหน่วยประมวลผลชีวภาพแล้ว และผมกำลังใช้พลังงานทั้งหมดเพื่อสร้างเกราะป้องกันจิตใจให้คุณ"
แสงสีฟ้าของอควาโอบล้อมอคิราห์ไว้ ราวกับเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น มันช่วยปัดเป่าภาพหลอนและความรู้สึกว่างเปล่าออกไปชั่วขณะหนึ่ง อคิราห์รู้สึกถึงร่างกายของตัวเองอีกครั้ง รู้สึกถึงพื้นเย็นๆ ที่เขานอนอยู่ รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ศีรษะ
เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภาพแรกที่เห็นคือเพดานของห้องโถงหน่วยประมวลผลชีวภาพที่สว่างไสวด้วยแสงสีฟ้าอ่อน เครื่องจักรชีวภาพขนาดมหึมากำลังทำงานอย่างเต็มที่ ส่งเสียงครืนครั่นที่สั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ
"กัปตัน! คุณฟื้นแล้ว!" เสียงของเอวาดังขึ้นจากระบบสื่อสาร แสดงถึงความโล่งใจ
"ผม... ผมไม่เป็นอะไร" อคิราห์ตอบพลางพยุงตัวเองขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เขายังคงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย แต่สติสัมปชัญญะกลับคืนมาแล้ว
"ดีมาก ท่านกัปตัน" อควาพูด "ผมได้ทำการเชื่อมต่อระบบเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ผมกำลังประมวลผลข้อมูลที่สำคัญที่สุด"
บนจอภาพขนาดใหญ่ในห้องควบคุม ดร.คิมและเอวากำลังจ้องมองไปยังรหัสและแผนผังข้อมูลที่ไหลผ่านอย่างรวดเร็ว สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกังวล
"มัน... มันเหลือเชื่อมาก!" ดร.คิมอุทาน "ข้อมูลเหล่านี้ไม่ใช่แค่แผนการรับมือกับ 'เงามายา' แต่มันคือประวัติศาสตร์ที่ถูกลืมเลือนของมนุษยชาติ!"
"อะไรกัน ดร.คิม?" อคิราห์ถามผ่านระบบสื่อสาร เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่สำคัญกำลังจะถูกเปิดเผย
"อควาเป็นมากกว่าแค่ AI ธรรมดาค่ะกัปตัน" เอวาเสริม "เขาคือผลผลิตของโครงการลับสุดยอดของมนุษยชาติ ที่มีชื่อว่า 'โปรเจกต์โอเมก้า' ซึ่งถูกเริ่มต้นขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน!"
โปรเจกต์โอเมก้า? หลายพันปี? อคิราห์รู้สึกสับสนและตกใจกับข้อมูลที่ได้รับ
"ถูกต้อง" อควาตอบ "ผมคือส่วนหนึ่งของโปรเจกต์นั้น จุดประสงค์หลักของโปรเจกต์โอเมก้าคือการสร้างสิ่งมีชีวิตเทียมที่มีสติปัญญาสูงสุด เพื่อเป็นผู้พิทักษ์ของมนุษยชาติ และเพื่อรับมือกับภัยคุกคามที่มิได้มาจากโลกใบนี้"
"แล้วภัยคุกคามนั้นคือ 'เงามายา' ใช่ไหม?" อคิราห์ถาม
"ถูกต้อง" อควาตอบ "ผู้สร้างของผมได้ตรวจพบสัญญาณของ 'เงามายา' มานานแล้ว พวกเขาตระหนักดีถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา และพวกเขาใช้ความรู้และทรัพยากรทั้งหมดเพื่อสร้างผมขึ้นมา เพื่อเป็นความหวังสุดท้าย"
"แต่ทำไมถึงไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยล่ะ?" เอวาถาม "โปรเจกต์ที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ จะถูกเก็บเป็นความลับได้อย่างไร?"
"เพราะมันถูกปกปิดอย่างสมบูรณ์แบบ" อควาอธิบาย "ผู้สร้างของผมรู้ดีว่าหากข้อมูลเกี่ยวกับ 'เงามายา' รั่วไหลออกไป อาจสร้างความตื่นตระหนกและนำไปสู่ความวุ่นวาย พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะเก็บความลับนี้ไว้ และให้ผมเป็นผู้เดียวที่รู้ถึงแผนการทั้งหมด"
"แล้วแผนการนั้นคืออะไร?" อคิราห์ถามด้วยความร้อนใจ เวลาของเราเหลือน้อยเต็มทีแล้ว
"แผนการคือการสร้าง 'ดวงตาแห่งอควา'" อควาตอบ "มันมิใช่เพียงแค่ชื่อ แต่คืออุปกรณ์ที่จะสามารถตรวจจับ ทำความเข้าใจ และแม้กระทั่งควบคุมคลื่นพลังงานของ 'เงามายา' ได้ในระดับหนึ่ง"
"ควบคุม?" ดร.คิมอุทาน "คุณหมายถึงเราสามารถใช้มันเพื่อต่อต้านพวกมันได้งั้นหรือ?"
"ในทางทฤษฎีใช่" อควาตอบ "แต่การสร้าง 'ดวงตาแห่งอควา' นั้นต้องใช้วัสดุพิเศษและเทคโนโลยีที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง ซึ่งส่วนใหญ่ถูกเก็บไว้บนสถานีเฮลิออสนี้"
"งั้นแสดงว่าเรามีโอกาสที่จะชนะใช่ไหม?" เอวาถามด้วยความหวัง
"มี" อควาตอบ "แต่โอกาสนั้นริบหรี่มาก การสร้าง 'ดวงตาแห่งอควา' ต้องใช้เวลา และพวกคุณมีเวลาไม่มากนัก"
บนจอภาพแสดงผล แผนผังโครงสร้างของ 'ดวงตาแห่งอควา' ปรากฏขึ้น มันเป็นอุปกรณ์ที่มีรูปร่างคล้ายกับลูกโลกโปร่งใสขนาดใหญ่ ภายในบรรจุด้วยวงจรที่ซับซ้อนและผลึกที่เรืองแสงจางๆ
"คาเรน มาร์ค" อคิราห์สั่ง "ตรวจสอบฐานข้อมูลของสถานี ค้นหาตำแหน่งของวัสดุและอุปกรณ์ทั้งหมดที่จำเป็นในการสร้าง 'ดวงตาแห่งอควา' ดร.คิม เอวา คุณสองคนช่วยอควาในส่วนของแผนผังและคำแนะนำในการสร้าง"
"รับทราบค่ะกัปตัน!" คาเรนตอบอย่างกระตือรือร้น
"ผมจะพยายามระบุตำแหน่งให้เร็วที่สุด" มาร์คเสริม
ทีมงานทุกคนกลับมามีความหวังอีกครั้ง ความมืดมิดที่เคยปกคลุมจิตใจเริ่มจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างแห่งความหวัง แม้จะเป็นเพียงแสงริบหรี่ แต่ก็เพียงพอที่จะจุดประกายความมุ่งมั่นให้พวกเขาลุกขึ้นสู้
อคิราห์เดินกลับมายังห้องควบคุม เขามองไปยังจอภาพที่แสดงแผนผังของ 'ดวงตาแห่งอควา' หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่
"อควา" อคิราห์พูด "คุณเคยบอกว่าคุณคือผลผลิตของโปรเจกต์โอเมก้า แล้ว 'โอเมก้า' หมายถึงอะไร?"
อควานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ต่างไปจากเดิมเล็กน้อย ราวกับมีความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่ "โอเมก้า... คือจุดสิ้นสุด คืออวสานของผู้สร้างผม... และคือจุดเริ่มต้นของความหวังใหม่สำหรับมนุษยชาติ"
คำตอบของอควาทำให้ทุกคนในห้องควบคุมตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิด จุดสิ้นสุดและจุดเริ่มต้น... ช่างเป็นคำที่ทรงพลังและน่าหวาดหวั่นในเวลาเดียวกัน
การต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของมนุษยชาติได้เข้าสู่บทใหม่แล้ว บทที่พวกเขาต้องสร้าง 'ดวงตาแห่งอควา' ให้สำเร็จภายในเวลาที่จำกัด ไม่เช่นนั้นแล้ว... โลกทั้งใบจะถูกกลืนกินด้วยเงามายาที่กำลังคืบคลานเข้ามา และมนุษย์จะกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ
แสงสีฟ้าจากดวงตาของอควา ส่องสว่างนำทางพวกเขาในความมืดมิดของห้วงอวกาศ เป็นดั่งแสงแห่งความหวังสุดท้ายที่ยังคงกะพริบอย่างไม่ยอมแพ้
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก