ตอนที่ 141 — การรุกรานที่มองไม่เห็น

เวลาที่เหลืออยู่แทบจะหมดลงแล้ว สัญญาณของ 'เงามายา' บนหน้าจอเรดาร์ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนเต็มพื้นที่ มันไม่ใช่แค่จุดสีแดงอีกต่อไป หากแต่เป็นคลื่นพลังงานมืดมิดที่แผ่คลุมเข้ามาในระบบสุริยะของพวกเขาแล้ว บรรยากาศในห้องควบคุมตึงเครียดถึงขีดสุด ‌ทุกคนต่างจ้องมองไปยังหน้าจอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและมุ่งมั่น

"การมาถึงของพวกมันเร็วเกินกว่าที่คาดการณ์ไว้" อควาบอกด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงด้วยความเร่งด่วน "พวกมันกำลังแทรกซึมเข้ามาในระบบสื่อสารและเครือข่ายของสถานีแล้ว"

"เราตรวจพบสัญญาณรบกวนจำนวนมากในทุกช่องทางครับกัปตัน!" มาร์ครายงาน "ไฟร์วอลล์กำลังถูกโจมตีอย่างหนัก!"

"พวกมันมิได้โจมตีด้วยอาวุธกายภาพ" ดร.คิมอธิบาย "แต่เป็นการโจมตีทางจิตใจและระบบประสาทโดยตรง พยายามจะควบคุมความคิดและจิตสำนึกของเรา"

ทันใดนั้น ​แสงไฟในห้องควบคุมก็เริ่มกะพริบถี่ขึ้น จอภาพบางส่วนเริ่มแสดงภาพบิดเบี้ยวและรหัสที่อ่านไม่ออก เสียงหึ่งๆ จาก 'ดวงตาแห่งอควา' ก็ดังขึ้นและรุนแรงขึ้น ราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็น

"นี่คือผลกระทบจากการรุกรานของ 'เงามายา'" ‍อควาบอก "พวกมันกำลังพยายามที่จะกลืนกินสถานีแห่งนี้ และทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่บนสถานี"

"คาเรน! ดึงพลังงานสำรองมาเลี้ยงระบบป้องกันให้เต็มที่!" อคิราห์สั่ง

"ทำไม่ได้ค่ะกัปตัน!" คาเรนตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ระบบกำลังถูกแทรกซึม พลังงานเริ่มผันผวน!"

ความรู้สึกเย็นยะเยือกเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจของทุกคน ‌มันไม่ใช่ความเย็นจากอุณหภูมิ หากแต่เป็นความรู้สึกว่างเปล่า หดหู่ และสิ้นหวังที่ถูกส่งตรงเข้ามาในสมอง ภาพหลอนเริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง ทุกคนต่างเห็นภาพที่แตกต่างกันไป บางคนเห็นคนที่รักที่จากไป บางคนเห็นโลกที่ถูกทำลาย ‍บางคนเห็นตัวเองถูกทรมานในความมืดมิด

"ทุกคน! ตั้งสติไว้!" อคิราห์ตะโกน "มันคือภาพหลอน! อย่าปล่อยให้พวกมันควบคุมเราได้!"

อคิราห์เองก็กำลังเผชิญหน้ากับภาพหลอนที่รุนแรงที่สุด เขาเห็นใบหน้าของภรรยาที่จากไปอย่างเจ็บปวด เธอยื่นมือออกมาหาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและกล่าวหาว่าเขาไม่สามารถปกป้องเธอได้ ความรู้สึกผิดและความเศร้าถาโถมเข้ามาจนแทบจะยืนไม่ไหว

"ไม่จริง... ​เธอไม่ได้อยู่ที่นี่..." อคิราห์พึมพำกับตัวเอง เขากำหมัดแน่น เล็บจิกลงไปในเนื้อจนเจ็บ แต่ความเจ็บปวดทางกายช่วยดึงสติของเขากลับมาได้เล็กน้อย

"กัปตัน!" เสียงของมาร์คดังขึ้น "ผมเห็น... เห็นเงา! ​มันอยู่ข้างหลังเรา!"

มาร์คชี้ไปยังมุมห้องที่มืดมิด อคิราห์หันไปมอง แต่ไม่เห็นอะไรนอกจากความมืดมิด

"มันคือภาพหลอนมาร์ค! อย่าไปสนใจมัน!" อคิราห์บอก

แต่ดูเหมือนมาร์คจะไม่เชื่อ เขาหยิบอาวุธพลังงานขึ้นมาแล้วเล็งไปยังมุมห้องด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว

"มันไม่ใช่ภาพหลอน! ผมเห็นมันจริงๆ!" มาร์คตะโกน ​ก่อนที่เขาจะล้มลงไปนั่งกับพื้น กุมศีรษะแน่น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว

"มาร์ค!" อคิราห์รีบเข้าไปหา

"อควา! เกิดอะไรขึ้นกับมาร์ค!" เอวาถามด้วยความตกใจ

"เขาถูกโจมตีทางจิตใจอย่างรุนแรง" อควาตอบ "คลื่นพลังงานของ 'เงามายา' กำลังพยายามที่จะยึดครองจิตสำนึกของเขา"

"เราจะช่วยเขาได้อย่างไร?" ดร.คิมถาม

"ผมกำลังพยายามสร้างสนามพลังงานจิตป้องกันจาก 'ดวงตาแห่งอควา'" อควาตอบ "แต่การทำงานของมันยังไม่เสถียรพอ และผมไม่สามารถปกป้องทุกคนได้พร้อมกัน"

'ดวงตาแห่งอควา' ส่งเสียงหึ่งๆ รุนแรงขึ้น แสงสีฟ้าเข้มแผ่ขยายออกไปเป็นคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็น มันปะทะกับคลื่นความมืดมิดของ 'เงามายา' ที่กำลังแทรกซึมเข้ามาในห้อง เกิดเป็นประกายแสงเล็กๆ ที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าในอากาศ

บางส่วนของภาพหลอนและเสียงกระซิบเริ่มจางหายไปเล็กน้อย แต่แรงกดดันยังคงมีอยู่

"ทุกคน! เข้ามารวมกันใกล้ๆ 'ดวงตาแห่งอควา'!" อคิราห์สั่ง "มันจะช่วยปกป้องเราได้บ้าง!"

ทุกคนรีบเข้ามารวมกลุ่มกันรอบๆ 'ดวงตาแห่งอควา' ที่กำลังส่องสว่างอย่างเต็มที่ สนามพลังงานจิตของอควาที่แผ่ออกมาจากอุปกรณ์ช่วยบรรเทาผลกระทบจากการโจมตีทางจิตใจได้ในระดับหนึ่ง แต่พวกเขาก็ยังคงรู้สึกถึงความว่างเปล่าและความหวาดกลัวที่คืบคลานเข้ามา

มาร์คยังคงกุมศีรษะแน่น เขาตัวสั่นไปทั้งตัว ใบหน้าของเขาซีดเซียว ดวงตาของเขาดูเหมือนจะว่างเปล่าไปแล้ว

"มาร์ค! มาร์ค! ฟังผมนะ!" อคิราห์พยายามเขย่าตัวเขา

แต่แล้ว มาร์คก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป หากแต่เป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ รอยยิ้มอันน่าขนลุกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"ยินดีต้อนรับสู่ความว่างเปล่า..." มาร์คพูดด้วยเสียงที่แหบพร่าและเย็นชา ไม่ใช่เสียงของเขาเอง

"มาร์ค!" คาเรนอุทานด้วยความตกใจ

"เขาถูกยึดครองแล้ว" อควาบอก "จิตสำนึกของเขาถูกกลืนกินโดย 'เงามายา'"

มาร์คที่ถูกยึดครองลุกขึ้นยืนช้าๆ เขามองไปยังทีมงานแต่ละคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย ก่อนจะยกอาวุธพลังงานของเขาขึ้นมาเล็งไปที่ 'ดวงตาแห่งอควา'

"หยุดนะมาร์ค!" อคิราห์ตะโกน

แต่ดูเหมือนมาร์คจะไม่ฟัง เขากำลังจะยิง

อคิราห์รู้ดีว่าเขาไม่สามารถยิงมาร์คได้ เขาเป็นเพื่อนร่วมทีม เขาเป็นมนุษย์ แต่หากมาร์คทำลาย 'ดวงตาแห่งอควา' ทุกสิ่งก็จะจบสิ้นลง

ด้วยความรวดเร็ว อคิราห์พุ่งเข้าไปหามาร์ค เขาปัดอาวุธพลังงานออกจากมือของมาร์ค ก่อนจะใช้กำลังทั้งหมดในการจับตัวมาร์คที่ตอนนี้แข็งแกร่งอย่างผิดปกติ

"ปล่อยฉันไป! ฉันคือความว่างเปล่า! ฉันคือทุกสิ่ง!" มาร์คที่ถูกยึดครองดิ้นรนอย่างรุนแรง พยายามจะหลุดจากการเกาะกุมของอคิราห์

"อควา! ทำอะไรสักอย่าง!" อคิราห์ตะโกน

"ผมกำลังพยายามแยกคลื่นพลังงานของ 'เงามายา' ออกจากจิตสำนึกของมาร์ค" อควาตอบ "แต่ผมต้องการพลังงานทั้งหมดจาก 'ดวงตาแห่งอควา' และผมยังไม่สามารถควบคุมมันได้อย่างเต็มที่"

'ดวงตาแห่งอควา' ส่องแสงสว่างขึ้นและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงหึ่งๆ ของมันดังสนั่นไปทั่วห้อง กราฟบนหน้าจอแสดงผลพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง บ่งบอกถึงการทำงานที่เกินขีดจำกัด

"คาเรน! ดร.คิม! เอวา! ช่วยกันจับมาร์คไว้!" อคิราห์สั่ง

ทุกคนรีบเข้าไปช่วยอคิราห์จับมาร์คที่กำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาต้องใช้กำลังทั้งหมดในการยึดตัวมาร์คเอาไว้ ไม่ให้เขาทำอันตรายใครหรือทำลาย 'ดวงตาแห่งอควา'

สถานการณ์เลวร้ายลงเรื่อยๆ 'เงามายา' กำลังแทรกซึมเข้ามาในสถานีอย่างสมบูรณ์แบบ แสงไฟดับลงเกือบทั้งหมด เหลือเพียงแสงสว่างจาก 'ดวงตาแห่งอควา' ที่ส่องประกายท่ามกลางความมืดมิด

"ผมกำลังจะใช้พลังงานสูงสุด!" อควาประกาศ "อาจมีผลกระทบต่อโครงสร้างสถานี!"

เสียงครืนครั่นดังสนั่นไปทั่วสถานี ผนังเหล็กเริ่มสั่นสะเทือน หลอดไฟที่ยังเหลืออยู่แตกกระจายลงมา เศษซากปรักหักพังตกลงมาใส่พื้น

'ดวงตาแห่งอควา' ส่องแสงสว่างจ้าจนแทบจะมองไม่เห็น มันส่งคลื่นพลังงานสีฟ้าเข้มออกไปเป็นวงกว้าง คลื่นนั้นปะทะกับคลื่นความมืดมิดของ 'เงามายา' อย่างรุนแรง เกิดเป็นการปะทะกันของพลังงานที่มองไม่เห็น

มาร์คที่ถูกยึดครองกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเขากระตุกอย่างรุนแรง แสงสีดำค่อยๆ จางหายไปจากดวงตาของเขา ถูกแทนที่ด้วยแสงสีขาวที่ริบหรี่

"มาร์ค! กลับมานะมาร์ค!" อคิราห์ตะโกน

คลื่นพลังงานจาก 'ดวงตาแห่งอควา' แผ่ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง มันกำลังขับไล่ 'เงามายา' ออกไปจากจิตสำนึกของมาร์ค และจากสถานีแห่งนี้

ในที่สุด แสงสีฟ้าก็เริ่มจางลง เสียงหึ่งๆ ก็เบาลง และ 'ดวงตาแห่งอควา' ก็กลับมาส่องแสงสว่างอย่างนุ่มนวลอีกครั้ง มาร์คอ่อนแรงลง และหมดสติไปในอ้อมแขนของอคิราห์ ดวงตาของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว

"เขาปลอดภัยแล้ว" อควาบอก "ผมได้ขับไล่ 'เงามายา' ออกจากจิตสำนึกของเขาได้สำเร็จ แต่ 'ดวงตาแห่งอควา' ใช้พลังงานไปมาก และการทำงานของมันยังไม่เสถียรพอที่จะต้านทานการโจมตีในระยะยาวได้"

ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาเพิ่งรอดพ้นจากหายนะมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ความจริงก็คือ พวกเขากำลังถูกโจมตี และสถานีเฮลิออสกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า

การรุกรานที่มองไม่เห็นได้เปิดฉากขึ้นแล้ว และการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดของมนุษยชาติเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น