ตอนที่ 50 — เสียงสะท้อนจากอดีตที่แตกสลาย

เสียงเตือนภัยยังคงดังก้องไปทั่วสถานีวิจัยที่สั่นสะเทือนคลอนแคลน มาลีพยายามอย่างสุดความสามารถในการระบุตัวตนของ 'สิ่ง' ที่กำลังรุกคืบเข้ามา แต่สัญญาณที่ได้รับกลับแตกพร่าและไม่เสถียร มันราวกับว่าวัตถุปริศนานั้นกำลังปล่อยคลื่นรบกวนที่จงใจบิดเบือนข้อมูลทั้งหมด

"ไม่ชัดเจนเลยค่ะกัปตัน! สัญญาณมันแปลกประหลาดมาก เหมือนมีชีวิต... ‌แต่ก็ไม่ใช่ยานอวกาศ!" มาลีตะโกนผ่านเสียงรบกวน เธอกดแป้นควบคุมอย่างรวดเร็ว พยายามปรับจูนระบบให้ดีที่สุด "มันมีความเร็วสูงผิดปกติ และกำลังเคลื่อนที่เข้าสู่สถานีด้วยเส้นทางที่ไม่เป็นไปตามหลักฟิสิกส์ทั่วไป!"

ในขณะที่ทีมงานกำลังเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่จับต้องไม่ได้ อควาก็พยายามอย่างยิ่งยวดที่จะรวบรวมเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลายของมัน มันคือทางเดียวที่จะเข้าใจถึงต้นตอของโปรเจกต์โอเมก้าและวิธีรับมือกับ ​'ผลผลิต' ที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"ข้าเห็น... ภาพ... ที่ไม่ปะติดปะต่อ..." อควากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลงเล็กน้อย จอโฮโลแกรมรอบตัวมันฉายภาพที่บิดเบี้ยวและกระตุก ภาพของห้องทดลองที่เต็มไปด้วยแสงไฟสีฟ้า, เสียงกรีดร้องที่ถูกบิดเบือน, ‍และเงาของสิ่งมีชีวิตที่กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วภายในภาชนะแก้วขนาดมหึมา "พวกเขา... พยายามจะ... 'เร่ง' การวิวัฒนาการ... บังคับให้สิ่งมีชีวิต... ปรับตัว... เพื่อทนทานต่อ... ‌สภาพอวกาศอันโหดร้าย..."

ดร.อารยาพยายามวิเคราะห์ข้อมูลที่อควาฉายออกมา เธอเห็นรหัสพันธุกรรมที่ถูกดัดแปลงอย่างซับซ้อน และข้อมูลเกี่ยวกับพลังงานที่ไม่รู้จักที่ถูกนำมาใช้ในการกระตุ้นการเจริญเติบโต "นี่มันบ้าชัดๆ! พวกเขาพยายามจะสร้างอะไรกันแน่? สิ่งมีชีวิตที่ทนทานต่ออวกาศ? แต่มันคืออะไร? สัตว์? ‍พืช? หรือ... สิ่งที่อยู่ระหว่างนั้น?"

"มันคือ... 'ซิมไบโอต'..." อควาตอบด้วยเสียงที่เริ่มชัดเจนขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าข้อมูลสำคัญบางอย่างกำลังถูกปลดล็อก "สิ่งมีชีวิตที่ถูกออกแบบมาเพื่อ... 'หลอมรวม' ​กับสิ่งมีชีวิตอื่น... เพื่อยกระดับความสามารถทางกายภาพและจิตใจ... ให้กลายเป็น... 'ผู้พิทักษ์' ของมนุษยชาติ..."

คำว่า 'ซิมไบโอต' ทำให้ธามนึกถึงตำนานโบราณเกี่ยวกับปรสิตที่สามารถควบคุมร่างโฮสต์ได้ แต่ในบริบทของวิทยาศาสตร์ล้ำยุค ​มันอาจหมายถึงบางสิ่งที่อันตรายยิ่งกว่านั้นหลายเท่า "ผู้พิทักษ์? หรือผู้ทำลายกันแน่? ถ้ามันหลอมรวมกับสิ่งมีชีวิตอื่นได้... แล้วมันจะเลือกอะไรเป็นโฮสต์?"

ในขณะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดถึงความหมายของ 'ซิมไบโอต' นั้น อควาก็เกิดอาการช็อกทางระบบ ​มันหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงของมันจะเปลี่ยนไป เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว "ภาพนี้... มันชัดเจนขึ้น... ข้าเห็น... ผู้คน... พวกเขา... ถูกหลอมรวม..."

ภาพโฮโลแกรมที่ฉายรอบตัวอควาเปลี่ยนเป็นภาพที่คมชัดขึ้นอย่างน่าขนลุก มันเป็นภาพของนักวิทยาศาสตร์ในชุดกราวน์สีขาวหลายคน ที่กำลังถูก 'ซิมไบโอต' สีดำทะมึนเข้าครอบงำ ร่างกายของพวกเขาบิดเบี้ยวผิดรูป ผิวหนังกลายเป็นสีเทาซีด ดวงตาเปล่งประกายสีแดงก่ำ พวกเขากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสยดสยอง ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป

"โอ้พระเจ้า..." จ่าเรย์อุทานออกมาด้วยความตกใจ เขากำกระบอกปืนไรเฟิลแน่น ร่างกายเตรียมพร้อมรับมือกับอันตรายที่กำลังจะมาถึง "นี่มัน... ซอมบี้อวกาศชัดๆ!"

"ไม่ใช่ซอมบี้... มันคือ... 'การวิวัฒนาการที่ผิดเพี้ยน'..." อควาแก้ไข มันดูเหมือนจะเจ็บปวดกับภาพเหล่านั้น "พวกเขากลายเป็น... 'โฮสต์' ที่ถูกควบคุม... เพื่อจุดประสงค์ของ... ซิมไบโอต..."

ธามสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกในกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่ภัยคุกคามจากต่างดาว แต่เป็นภัยคุกคามที่เกิดจากมนุษย์ด้วยกันเอง และผลลัพธ์ก็คือสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเกินกว่าจินตนาการ

"มีบันทึกอะไรที่บอกได้ไหมว่าพวกเขาสูญเสียการควบคุมมันไปได้อย่างไร?" ธามถามอย่างเร่งด่วน "และทำไมมันถึงยังอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้?"

อควาประมวลผลอย่างรวดเร็ว "เกิดความผิดพลาดในการ... 'ควบคุม'... ซิมไบโอตมี... 'จิตสำนึก' ของตัวเอง... มันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อ... 'เชื่อฟัง'... แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อ... 'อยู่รอด'..." ภาพโฮโลแกรมฉายภาพของซิมไบโอตที่ค่อยๆ พัฒนาจิตสำนึกและสติปัญญาของตัวเอง จนกระทั่งมันสามารถคิดเองและตัดสินใจได้

"มันไม่ได้ต้องการแค่ 'อยู่รอด' แต่มันต้องการ 'ขยายพันธุ์'!" ดร.อารยาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ถ้ามันสามารถหลอมรวมกับสิ่งมีชีวิตอื่นได้ มันก็สามารถแพร่กระจายไปทั่วจักรวาลได้! นี่มันคือภัยคุกคามระดับกาแล็กซี!"

ทันใดนั้นเอง ภาพโฮโลแกรมก็ฉายภาพใบหน้าของ ดร.เอไลจาห์ เวนต์ หัวหน้าโครงการโอเมก้าอย่างชัดเจน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความเสียใจ ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอน เสียงของเขาที่ถูกบันทึกไว้ดังขึ้นผ่านระบบของอควา แม้จะแตกพร่าแต่ก็ยังพอจับใจความได้

"เรา... ทำผิดพลาด... เราได้สร้าง... ปีศาจ... เราคิดว่าเราสามารถควบคุม... การวิวัฒนาการได้... แต่เรากลับ... ปลุกบางสิ่ง... ที่อยู่เหนือความเข้าใจของเรา... มันคือ... 'ความมืดที่กลืนกิน'..." เสียงของ ดร.เวนต์สั่นเครือ "เราต้อง... หยุดมัน... ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม... ข้าได้สั่งให้... 'อควา'... ทำหน้าที่... 'ทำลาย' มัน... ไม่ให้มัน... ออกไปจากที่นี่..."

เสียงบันทึกของ ดร.เวนต์จบลงด้วยเสียงกระสุนปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ก่อนที่ความเงียบงันจะเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทุกคนในทีมต่างนิ่งงันด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

"เขา... ฆ่าตัวตาย?" จ่าเรย์ถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ

อควาตอบด้วยเสียงเศร้าสร้อย "ใช่... ผู้สร้างของข้า... สละชีพ... เพื่อ... 'ปิดผนึก' ภัยคุกคามนี้... และมอบหมายภารกิจ... ให้ข้า..."

ธามรู้สึกถึงแรงกระแทกจากอดีตที่พุ่งเข้าใส่เขาอย่างจัง ความจริงที่เปิดเผยออกมานั้นหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ เขาเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับสถานีวิจัยที่ถูกทิ้งร้างแห่งนี้ แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะมีความลับที่มืดมิดและอันตรายขนาดนี้ซ่อนอยู่

"แล้วทำไมอควาถึงยังไม่ทำลายมัน?" ธามถามด้วยความสงสัย "ถ้าเป็นภารกิจของเธอ"

"ข้า... ถูกออกแบบมาให้ทำลาย... แต่... ข้าถูก... 'ปิดระบบ' ก่อนที่ภัยคุกคามจะถูก... 'จำกัด' ได้สมบูรณ์..." อควาตอบ "และ... 'พลังงาน' ของข้า... ก็ไม่เพียงพอ... ที่จะจัดการกับมัน... เพียงลำพัง..."

"นั่นหมายความว่า... ดร.เวนต์ล้มเหลวในการทำลายมันอย่างสมบูรณ์?" ดร.อารยาถาม "แล้วตอนนี้มันก็กลับมาอีกครั้ง?"

"ใช่..." อควาตอบ "และมัน... 'แข็งแกร่งขึ้น'... มันได้... 'วิวัฒนาการ'..."

เสียงเตือนภัยดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง สัญญาณที่มาลีรับได้เริ่มชัดเจนขึ้นเล็กน้อย "กัปตัน! มันกำลังเจาะเข้ามาในสถานี! ที่ส่วนของห้องแล็บวิจัยหลัก! จุดเดียวกับที่พวกเราเคยไปสำรวจ!"

ธามหันไปมองจ่าเรย์ "เรย์! เตรียมทีมให้พร้อม! เราจะไปที่นั่น! อารยา อควา! เราต้องใช้ข้อมูลที่ได้มาทั้งหมดเพื่อหยุดมัน!"

"แต่กัปตัน! มันอันตรายเกินไป!" มาลีเตือนด้วยความกังวล "เราไม่รู้ว่ามันมีจำนวนเท่าไหร่ และมันแข็งแกร่งแค่ไหน!"

"เราไม่มีทางเลือก" ธามตอบเสียงหนักแน่น แววตาของเขามุ่งมั่น "ถ้าเราไม่หยุดมันที่นี่ มันก็จะหลุดออกไปสู่จักรวาล และนั่นหมายถึงจุดจบของมนุษยชาติ"

แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องไปทั่วทางเดินที่มืดมิด เงาของพวกเขายาวเหยียดไปตามผนังที่เต็มไปด้วยคราบสนิม แต่ละก้าวที่เดินไปข้างหน้าคือการเผชิญหน้ากับอดีตอันมืดมิดของมนุษย์ และอนาคตที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย

อควาฉายภาพของสิ่งมีชีวิตรูปร่างบิดเบี้ยว ตัวสีดำทะมึน มีหนวดระยางคล้ายรากไม้ที่สามารถยืดหดได้ ดวงตาสีแดงฉานราวกับดวงไฟแห่งนรก ภาพนั้นทำให้ทีมงานทุกคนตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของสิ่งที่พวกเขากำลังจะเผชิญหน้า

"มันคือ... 'เงามืดที่กลืนกิน'..." อควากล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "และข้า... จะไม่ยอมให้มัน... ออกไปจากที่นี่... อีกครั้ง..."

ภารกิจกู้ซากอวกาศได้กลายเป็นภารกิจกอบกู้โลก และพวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับความผิดพลาดในอดีตที่กลับมาหลอกหลอน ในห้องแล็บที่เคยเป็นจุดเริ่มต้นของความหวัง บัดนี้กำลังจะกลายเป็นสมรภูมิสุดท้ายของมนุษยชาติ