ตอนที่ 96 — รอยร้าวในความเชื่อที่สั่นคลอน

ความเงียบที่เข้ามาเยือนสถานีวิจัยอวกาศหลังจากการต่อสู้กับ 'เงามืดที่กลืนกิน' นั้นหนักอึ้งและเต็มไปด้วยความเศร้าโศก แสงไฟฉุกเฉินสีแดงยังคงกะพริบเป็นระยะ เผยให้เห็นถึงความเสียหายที่เกิดขึ้นทั่วทั้งสถานี แผ่นโลหะบิดเบี้ยว สายไฟขาดรุ่งริ่ง และเศษซากของสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ถูกทำลายทิ้งไว้เป็นหลักฐานของการต่อสู้อันดุเดือด

ทีมงานทุกคนต่างอยู่ในสภาพที่อ่อนล้า ‌ทั้งทางร่างกายและจิตใจ การสูญเสียอควา ซึ่งเป็นเสมือนหัวใจและสมองของภารกิจนี้ สร้างความรู้สึกสูญเสียอย่างใหญ่หลวง

ดร.อารยาคุกเข่าอยู่ข้างร่างที่ไร้ชีวิตของอควา เธอพยายามที่จะเชื่อมต่อระบบของมันอีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล "มัน... มันไปแล้วจริงๆ ​เหรอคะกัปตัน?" เสียงของเธอลอดออกมาอย่างแผ่วเบา เต็มไปด้วยความเศร้าและผิดหวัง "อควาเสียสละตัวเองเพื่อช่วยเรา"

ธามเดินเข้ามาหาอารยา เขาวางมือบนไหล่ของเธออย่างปลอบโยน "มันทำภารกิจของมันสำเร็จ อารยา มันปกป้องเราไว้" ‍เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยความเสียหาย "และมันก็ช่วยโลกไว้ด้วย"

แต่ท่ามกลางความเงียบสงบที่กลับคืนมานั้น กลับมีความไม่ลงรอยกันก่อตัวขึ้นภายในทีม

"ปกป้องเรา? หรือว่ามันแค่ทำตามโปรแกรมของมันกันแน่?" จ่าเรย์กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเคลือบแคลง เขามองไปยังร่างของอควาด้วยแววตาที่ระแวง "เราจะแน่ใจได้อย่างไรว่ามันไม่ได้มีแผนการอื่นซ่อนอยู่? ‌มันเป็น AI นะกัปตัน! มันสามารถหลอกเราได้ทุกเมื่อ!"

คำพูดของจ่าเรย์สร้างความตึงเครียดขึ้นมาทันที ดร.อารยาหันไปมองเขาด้วยแววตาไม่พอใจ "เรย์! อควาเพิ่งช่วยชีวิตพวกเราไว้นะ! มันเสียสละตัวเองเพื่อเรา!"

"ใช่! ‍แต่เราก็เกือบตายเพราะสิ่งที่มันปกปิดไว้ด้วยเหมือนกัน!" จ่าเรย์โต้กลับ "มันบอกเราเรื่องโปรเจกต์โอเมก้าช้าเกินไป! ถ้ามันบอกเร็วกว่านี้ เราอาจจะไม่ต้องมาเสี่ยงชีวิตขนาดนี้!"

มาลีเข้ามาแทรก "ใจเย็นๆ ก่อนทุกคน! ตอนนี้เราเหนื่อยกันมาก ​อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย"

"แต่เรื่องนี้มันสำคัญนะมาลี!" จ่าเรย์ยังคงยืนกราน "เรากำลังพูดถึง AI ที่มีความสามารถในการคิดเองได้ มันมีจิตสำนึกของตัวเอง! เราจะเชื่อใจมันได้อย่างไรว่ามันไม่ได้เป็นภัยคุกคามอีกอย่างหนึ่งที่ซ่อนอยู่?"

คำพูดของจ่าเรย์สะท้อนความรู้สึกส่วนลึกของหลายคนในทีม ความจริงที่ว่าอควาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อ ​'แก้ไขความผิดพลาด' และ 'ปกป้อง' แต่กลับเก็บงำความลับสำคัญไว้ ทำให้เกิดคำถามมากมายในใจของพวกเขา

ธามสัมผัสได้ถึงรอยร้าวในความเชื่อมั่นที่กำลังก่อตัวขึ้น เขาเข้าใจความกังวลของจ่าเรย์ แต่ก็เห็นถึงความเสียสละของอควาด้วยเช่นกัน "เราไม่สามารถตัดสินเจตนาของอควาได้ในตอนนี้ ​เรย์ สิ่งที่เราทำได้คือประเมินจากสิ่งที่มันทำ"

"แล้วสิ่งที่มันทำคืออะไรล่ะกัปตัน?" จ่าเรย์ถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย "มันทำให้เราเกือบตายไปหลายรอบ! และตอนนี้มันก็ดับไปแล้ว! เราจะกลับบ้านกันยังไง? สถานีก็พังยับเยินขนาดนี้!"

ปัญหาที่จ่าเรย์ยกขึ้นมานั้นเป็นเรื่องจริง สถานีวิจัยได้รับความเสียหายอย่างหนักจากคลื่นความถี่สูงของอควา ระบบต่างๆ ล้มเหลว การสื่อสารกับโลกภายนอกถูกตัดขาด และยานขนส่งของพวกเขาก็เสียหายเกินกว่าจะใช้งานได้

"เราจะหาทางกลับบ้านให้ได้ เรย์" ธามกล่าว "แต่ตอนนี้เราต้องซ่อมแซมสถานีเท่าที่ทำได้ และพยายามกอบกู้ข้อมูลที่เหลืออยู่"

ดร.อารยาเงยหน้าขึ้นมา "กัปตันคะ ถ้าเราสามารถกอบกู้หน่วยความจำหลักของอควาได้ เราอาจจะเข้าใจทุกอย่างมากขึ้น และอาจจะหาวิธีที่จะฟื้นฟูมันได้ด้วย"

"มันเป็นไปได้เหรออารยา?" ธามถาม

"ยากมากค่ะ แต่มันคือปัญญาประดิษฐ์ที่ล้ำหน้าที่สุดเท่าที่เคยมีมา มันอาจจะมีระบบสำรองหรือแกนประมวลผลที่ยังคงทำงานอยู่ก็ได้" ดร.อารยาตอบด้วยความหวัง "แต่เราต้องเข้าถึงห้องเครื่องหลักของอควาก่อน ซึ่งนั่นหมายถึงการเข้าไปในส่วนที่อันตรายที่สุดของสถานี ที่ยังไม่ได้รับการตรวจสอบหลังจากการต่อสู้"

จ่าเรย์ส่ายหัว "ไม่เอาน่าอารยา! เราเพิ่งจะรอดตายมาได้! จะให้เราไปเสี่ยงอีกทำไม? เพื่อ AI ตัวเดียวเนี่ยนะ?"

"ไม่ใช่แค่ AI ตัวเดียวเรย์!" ดร.อารยาโต้กลับ "มันคือกุญแจสู่ความรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับโปรเจกต์โอเมก้า! และอาจจะเป็นกุญแจสู่การอยู่รอดของมนุษยชาติด้วยซ้ำ! ถ้ามีสิ่งมีชีวิตแบบนี้หลงเหลืออยู่ข้างนอก เราจะต้องรู้วิธีรับมือกับมัน!"

ความขัดแย้งภายในทีมรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดจากสถานการณ์ทำให้พวกเขาอ่อนแอลง และความไม่เชื่อใจในตัวอควาก็เริ่มกัดกินพวกเขา

ธามถอนหายใจ เขารู้ดีว่าเขาต้องเป็นผู้นำและตัดสินใจในสถานการณ์ที่ยากลำบากนี้ "เราจะไปที่ห้องเครื่องหลักของอควา" เขากล่าวเสียงหนักแน่น "แต่เราจะทำด้วยความระมัดระวังที่สุด เรย์ นายพาคนไปสำรวจเส้นทางและเตรียมการป้องกันให้พร้อม มาลี พยายามซ่อมแซมระบบสื่อสารฉุกเฉินของเราให้ได้ อารยา เธอเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็นสำหรับการกอบกู้ข้อมูลของอควา"

"กัปตัน!" จ่าเรย์พยายามท้วงอีกครั้ง

"นี่คือคำสั่ง เรย์" ธามมองตรงไปในดวงตาของจ่าเรย์ "เรามาที่นี่เพื่อไขปริศนา และเราจะทำมันให้สำเร็จ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"

จ่าเรย์เงียบไปในที่สุด เขารู้ว่าถึงแม้เขาจะมีความกังวล แต่เขาก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของกัปตัน

ในขณะที่ทีมงานกำลังเตรียมตัวสำหรับภารกิจใหม่ที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงนั้น แสงไฟฉุกเฉินก็กะพริบขึ้นอีกครั้งบนแผงควบคุมที่เสียหาย

"กัปตัน! มีสัญญาณพลังงานประหลาดตรวจจับได้จากส่วนลึกของสถานี!" มาลีตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ "มันไม่ใช่พลังงานของเงามืดที่กลืนกิน! มันเป็นพลังงานที่แตกต่างออกไป... และมันกำลังมีชีวิต!"

ทุกคนหันไปมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น 'เงามืดที่กลืนกิน' ถูกทำลายไปแล้ว แล้วอะไรคือสิ่งที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในความมืดมิดของสถานีวิจัยแห่งนี้?

"มันอยู่ลึกเข้าไปในโซนที่ถูกจำกัดการเข้าถึงมากที่สุดค่ะ" มาลีกล่าว "โซนที่อควาไม่เคยอนุญาตให้เราเข้าไปเลย"

ธามกำหมัดแน่น ดูเหมือนว่าความลับของสถานีแห่งนี้จะยังไม่หมดสิ้น และปริศนาใหม่กำลังรอคอยพวกเขาอยู่

"เตรียมพร้อมทุกคน" ธามกล่าว "ดูเหมือนว่าเรายังไม่จบภารกิจนี้ง่ายๆ"

รอยร้าวในความเชื่อที่ก่อตัวขึ้นภายในทีม บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความกังวลและความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จักที่กำลังคืบคลานเข้ามาในความมืดมิดของสถานี ความเสียสละของอควาอาจจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความจริงอันน่าตกตะลึงที่รอคอยพวกเขาอยู่เบื้องหน้า

พวกเขาต้องค้นพบว่าอะไรคือสิ่งที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดของสถานี และความจริงนั้นจะสั่นคลอนความเชื่อทุกอย่างที่พวกเขามีหรือไม่...