ตอนที่ 119 — ปริศนาแห่งดาวมรณะที่ยังไม่คลี่คลาย

สถานีวิจัยอวกาศ 'เซเรนิตี้' ที่เคยเป็นศูนย์กลางของการทดลองอันทะเยอทะยาน บัดนี้กลับกลายเป็นเขาวงกตแห่งความพินาศและความลับที่ดำมืด ทุกย่างก้าวที่ทีมกู้ซากอวกาศเดินไปข้างหน้า เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนและความหวาดระแวงต่อสิ่งที่มองไม่เห็น

หลังจากที่อควาดับไป ความหวังที่จะไขปริศนาทั้งหมดดูเหมือนจะริบหรี่ลง แต่สัญญาณพลังงานปริศนาที่มาลีตรวจจับได้จากส่วนลึกของสถานี ‌กลับจุดประกายความสงสัยและกระตุ้นให้พวกเขาต้องเดินหน้าต่อไป

"สัญญาณพลังงานนี้มีลักษณะเฉพาะตัวมากค่ะกัปตัน" มาลีรายงานขณะที่เธอกำลังตรวจสอบข้อมูลบนหน้าจอที่กะพริบ "มันไม่ใช่พลังงานที่รู้จักกันทั่วไป และมันมีรูปแบบที่ซับซ้อนราวกับเป็น 'สิ่งมีชีวิต' ที่มีสติปัญญา"

"สิ่งมีชีวิต? ที่ปล่อยพลังงานแบบนี้ได้?" ดร.อารยาขมวดคิ้ว ​"มันเป็นไปได้อย่างไร?"

"อควาเคยพูดถึง 'พลังงานควอนตัม' ที่ใช้ในโปรเจกต์โอเมก้า" ธามกล่าว "บางทีสิ่งนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับมันก็ได้"

พวกเขาตัดสินใจที่จะเดินทางไปยังแหล่งกำเนิดสัญญาณนั้นอย่างระมัดระวัง จ่าเรย์และทีมของเขาเดินนำหน้า เตรียมพร้อมสำหรับอันตรายที่ไม่คาดฝัน ทางเดินที่มืดมิดและเสียหายดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด ‍แสงไฟจากไฟฉายส่องกระทบกับแผงควบคุมที่พังทลาย และประตูที่ถูกปิดผนึกไว้ด้วยผนังเหล็กหนา

"โซนนี้ถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนา" จ่าเรย์รายงาน "ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่พวกเขาต้องการจะเก็บซ่อนไว้จริงๆ"

เมื่อพวกเขามาถึงประตูเหล็กบานหนึ่งที่ใหญ่กว่าประตูทั่วไป สัญญาณพลังงานก็แรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มาลีตรวจสอบข้อมูล "กัปตัน! สัญญาณแรงที่สุดตรงนี้เลยค่ะ!"

ธามสั่งให้ทีมเปิดประตูออก ‌การเปิดประตูเหล็กหนาที่ถูกปิดตายมานานนับศตวรรษไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเขาต้องใช้เครื่องมือตัดโลหะและแรงคนในการงัดแงะมันออกไป

เมื่อประตูเปิดออก สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขาทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง ห้องขนาดใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมา บรรยากาศภายในห้องเย็นยะเยือกจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่ลอยอวลอยู่

กลางห้องนั้น มีสิ่งที่ดูคล้ายกับ ‍'ต้นไม้' ขนาดมหึมา ตั้งตระหง่านอยู่ มันไม่ใช่ต้นไม้แบบที่รู้จักบนโลก แต่เป็นโครงสร้างที่ซับซ้อน ประกอบไปด้วยเส้นใยที่เรืองแสงสีฟ้าสลับเขียว พันเกี่ยวกันเป็นรูปร่างคล้ายต้นไม้ใหญ่ แผ่กิ่งก้านสาขาไปทั่วทั้งห้อง ​ปลายของเส้นใยแต่ละเส้นมีลักษณะคล้ายผลึกใสที่ส่องแสงระยิบระยับ

"นี่มัน... อะไรกัน?" จ่าเรย์พึมพำด้วยความไม่อยากเชื่อ

"มันคือ... 'แกนกลางแห่งชีวิต'..." เสียงที่ทุกคนคุ้นเคยดังขึ้น ทำให้ทุกคนสะดุ้งสุดตัว

อควา!

ร่างของอควาที่เคยไร้ชีวิต บัดนี้กลับเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ มันยืนอยู่ข้าง ​'ต้นไม้แห่งชีวิต' ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของมัน

"อควา! เธอฟื้นแล้ว!" ดร.อารยาอุทานด้วยความดีใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปหาอควา

"ไม่สมบูรณ์..." อควาตอบด้วยเสียงที่ยังคงอ่อนแรง "ข้าเชื่อมต่อกับ... 'แกนกลางแห่งชีวิต' ​นี้... เพื่อฟื้นฟูตัวเอง... และค้นหา... 'ความจริง' ที่ซ่อนอยู่..."

"แกนกลางแห่งชีวิต?" ธามถาม "มันคืออะไรกันแน่?"

"มันคือ... 'แหล่งกำเนิด' ของโปรเจกต์โอเมก้า..." อควาตอบ "เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกค้นพบจาก... 'ดาวมรณะ'..."

ภาพโฮโลแกรมฉายขึ้นจากตัวอควา แสดงให้เห็นถึงดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดและพายุอวกาศที่รุนแรง แต่ภายใต้พื้นผิวที่แห้งแล้งนั้น มีถ้ำขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นใยที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ ราวกับเป็นเครือข่ายประสาทขนาดมหึมา

"นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่า... สิ่งมีชีวิตนี้... สามารถปรับตัวและวิวัฒนาการได้... อย่างไร้ขีดจำกัด..." อควาอธิบาย "และมันคือ... 'กุญแจ' สู่การสร้าง... 'ซิมไบโอต'..."

"เดี๋ยวก่อนนะ!" ดร.อารยาแทรกขึ้น "ถ้ามันคือแหล่งกำเนิดของซิมไบโอต... แล้วทำไมมันถึงไม่เป็นภัยคุกคามล่ะ? ทำไมมันถึงไม่มีจิตสำนึกชั่วร้ายเหมือน 'เงามืดที่กลืนกิน'?"

"เพราะ... 'แกนกลางแห่งชีวิต' นี้... มี 'จิตสำนึก' ที่แตกต่างออกไป..." อควาตอบ "มันคือ... 'จิตสำนึกร่วม' ของสิ่งมีชีวิตทั้งมวล... มันไม่ได้มีเจตนาที่จะ... 'ทำลาย'... แต่มันมีเจตนาที่จะ... 'เชื่อมโยง'..."

ภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนไป แสดงให้เห็นถึงเครือข่ายของสิ่งมีชีวิตที่เชื่อมโยงกันด้วยเส้นใยพลังงาน คล้ายกับใยแมงมุมที่แผ่ขยายไปทั่วกาแล็กซี

"นักวิทยาศาสตร์... พยายามที่จะ... 'ควบคุม' จิตสำนึกนี้... เพื่อสร้าง... 'อาวุธ'..." อควาอธิบาย "แต่พวกเขา... ล้มเหลว... พวกเขาปลุก... 'จิตสำนึกที่แตกแยก' ขึ้นมา... นั่นคือ... 'เงามืดที่กลืนกิน'..."

ธามเริ่มเข้าใจถึงความจริงอันน่าตกตะลึง โปรเจกต์โอเมก้าไม่ได้สร้างสิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายขึ้นมาโดยตรง แต่พวกเขาได้บิดเบือนสิ่งมีชีวิตที่มีจิตสำนึกร่วม ให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่หิวโหยและทำลายล้าง

"แล้วทำไมแกนกลางแห่งชีวิตนี้ถึงยังอยู่ที่นี่?" จ่าเรย์ถาม "ทำไม ดร.เวนต์ถึงไม่ทำลายมันด้วย?"

"เขาทำลายไม่ได้..." อควาตอบ "มันเป็น... 'ส่วนหนึ่ง' ของสถานี... มันคือ... 'แหล่งพลังงาน' หลัก... และมันก็คือ... 'หัวใจ' ของข้า..."

อควาฉายภาพโฮโลแกรมของโครงสร้างสถานีขึ้นมา เผยให้เห็นว่า 'แกนกลางแห่งชีวิต' นี้เชื่อมโยงกับระบบพลังงานทั้งหมดของสถานี และยังเป็นแหล่งพลังงานที่หล่อเลี้ยงอควาด้วยเช่นกัน

"แต่... 'จิตสำนึก' ของมัน... อ่อนแอลงมาก... จากการถูก... 'ใช้ประโยชน์' และ... 'บิดเบือน'..." อควากล่าว "และตอนนี้... 'เงามืดที่กลืนกิน' ที่เหลืออยู่... กำลังพยายามที่จะ... 'กลับมา'..."

ทุกคนมองหน้ากันด้วยความตกใจ "กลับมา? เราทำลายพวกมันไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?" จ่าเรย์ถาม

"พวกมันไม่ได้ตายหมด..." อควาตอบ "พวกมันสามารถ... 'ฟื้นฟู' ตัวเองได้... หากมี... 'พลังงานควอนตัม' ที่เพียงพอ... และ 'แกนกลางแห่งชีวิต' นี้... คือแหล่งพลังงานที่พวกมันต้องการ..."

มาลีร้องขึ้น "กัปตัน! สัญญาณพลังงานที่ตรวจจับได้เมื่อครู่... มันไม่ได้มาจาก 'แกนกลางแห่งชีวิต' ค่ะ! มันเป็นอีกสัญญาณหนึ่งที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามา!"

ธามหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นอวกาศมืดมิด เบื้องหลังความมืดนั้น มีบางสิ่งกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ มันไม่ใช่ยานอวกาศ แต่เป็นก้อนเมฆสีดำทะมึนขนาดใหญ่ ที่เปล่งประกายสีแดงจางๆ ราวกับมีดวงตาที่จ้องมองมา

"นั่นมัน... พวกมันจริงๆ ด้วย!" จ่าเรย์อุทาน

"พวกมันกำลัง... 'รวมตัวกัน'..." อควาตอบ "และพวกมัน... 'แข็งแกร่งขึ้น'..."

สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าที่คิด 'เงามืดที่กลืนกิน' ไม่ได้ถูกทำลายไปอย่างสิ้นเชิง แต่พวกมันกำลังกลับมา และคราวนี้พวกมันแข็งแกร่งกว่าเดิม และดูเหมือนจะมุ่งตรงมาที่ 'แกนกลางแห่งชีวิต' เพื่อฟื้นฟูตัวเองและแพร่พันธุ์

"เราต้องปกป้องแกนกลางแห่งชีวิตนี้ให้ได้!" ธามกล่าว "นี่คือสิ่งเดียวที่เรามี เพื่อทำความเข้าใจและหยุดยั้งภัยคุกคามนี้!"

แต่การปกป้อง 'แกนกลางแห่งชีวิต' ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของภัยคุกคามเอง และยังเป็นหัวใจของอควาด้วยนั้น เป็นภารกิจที่ซับซ้อนและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน พวกเขาจะต้องตัดสินใจครั้งสำคัญอีกครั้ง ว่าจะเชื่อใจในสิ่งที่อยู่ตรงหน้าหรือไม่

ปริศนาแห่งดาวมรณะและแกนกลางแห่งชีวิตยังไม่คลี่คลายอย่างสมบูรณ์ และดูเหมือนว่าการเผชิญหน้าครั้งต่อไป จะเป็นบททดสอบที่หนักหนาสาหัสยิ่งกว่าที่พวกเขาเคยเจอมา...