ตอนที่ 142 — การบุกรุกจากความมืดที่ไร้สิ้นสุด

แสงสีฟ้าอ่อนๆ จาก 'แกนกลางแห่งชีวิต' สาดส่องไปทั่วห้อง สร้างบรรยากาศที่ทั้งศักดิ์สิทธิ์และน่าหวาดหวั่น อควาที่เชื่อมโยงกับแกนกลางนั้น เรืองแสงสลับกับความมืดมิด ราวกับมันกำลังดึงพลังงานจากแหล่งกำเนิดชีวิตเพื่อฟื้นฟูตัวเองและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหม่ที่กำลังจะมาถึง

นอกหน้าต่างบานใหญ่ ‌'เงามืดที่กลืนกิน' ได้รวมตัวกันเป็นกองทัพขนาดมหึมา ก้อนเมฆสีดำทะมึนที่เปล่งประกายสีแดงจางๆ เคลื่อนที่เข้าใกล้สถานีวิจัยอย่างรวดเร็ว มันเป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวจนทำให้ทุกคนต้องตัวสั่น

"พวกมันมาแล้ว!" มาลีตะโกนด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ตรวจจับได้ว่าพวกมันมีจำนวนมหาศาล! และมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิม!"

ธามกำปืนพลาสม่าแน่น ​"ทุกคน! เตรียมพร้อมรับมือ! จ่าเรย์! วางกำลังป้องกันรอบห้องนี้ให้แน่นหนาที่สุด!"

จ่าเรย์และทีมรักษาความปลอดภัยรีบจัดตั้งแนวป้องกัน พวกเขากางโล่พลังงานฉุกเฉินและติดตั้งปืนพลาสม่าอัตโนมัติรอบ 'แกนกลางแห่งชีวิต' ซึ่งบัดนี้กลายเป็นเป้าหมายหลักของศัตรู

"อควา! เธอพอจะบอกได้ไหมว่าพวกมันจะเข้ามาจากตรงไหน?" ‍ดร.อารยาถามอย่างเร่งด่วน

อควาใช้พลังงานจาก 'แกนกลางแห่งชีวิต' เพื่อสร้างภาพโฮโลแกรม 3 มิติของสถานีขึ้นมา เผยให้เห็นจุดอ่อนของโครงสร้างที่เสียหาย "พวกมันจะพยายาม... เจาะเข้ามาจาก... ‌'จุดที่อ่อนแอที่สุด' ของสถานี... ซึ่งก็คือ... 'ส่วนหน้า' ที่เสียหายจากการต่อสู้ครั้งก่อน..."

ธามหันไปมองจ่าเรย์ "เรย์! นายนำทีมไปสกัดกั้นพวกมันที่ส่วนหน้าของสถานี! ยื้อพวกมันไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้!"

"รับทราบกัปตัน!" ‍จ่าเรย์ตอบอย่างหนักแน่น แม้จะรู้ว่าภารกิจนี้อันตรายเพียงใด เขาก็ไม่เคยลังเล

เมื่อจ่าเรย์และทีมของเขาออกไป ธาม ดร.อารยา มาลี และอควาก็ยังคงอยู่ที่ห้อง 'แกนกลางแห่งชีวิต' ​ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่สุด

"อควา! มีวิธีที่เราจะใช้พลังงานจากแกนกลางนี้เพื่อต่อสู้กับพวกมันไหม?" ธามถาม "เราไม่สามารถพึ่งพาแค่ปืนพลาสม่าได้!"

"มี..." อควาตอบ "แกนกลางแห่งชีวิต... มีพลังงานที่สามารถ... 'สร้างสนามพลังงานควอนตัม' ​ได้... แต่การใช้พลังงานในระดับนั้น... อาจจะ... 'ไม่เสถียร'..."

"ไม่เสถียรยังไง?" ดร.อารยาถาม

"มันอาจจะ... 'ระเบิด'..." อควาตอบสั้นๆ แต่คำตอบนั้นทำให้ทุกคนต้องเย็นยะเยือก

"ระเบิด?" ​มาลีอุทาน "นั่นหมายถึงทั้งสถานีจะพังยับเยินน่ะสิคะ?"

"ใช่..." อควาตอบ "แต่... หากเราสามารถ... 'ควบคุม' พลังงานนั้นได้... เราอาจจะสามารถ... 'กำจัด' พวกมันได้... อย่างถาวร..."

ธามมองไปยัง 'แกนกลางแห่งชีวิต' ที่เรืองแสงอยู่ตรงหน้า เขารู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา การตัดสินใจครั้งนี้จะกำหนดชะตากรรมของพวกเขาและอาจจะรวมถึงชะตากรรมของมนุษยชาติด้วย

ทันใดนั้น เสียงระเบิดตูมตามก็ดังขึ้นจากส่วนหน้าของสถานี สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

"กัปตัน! พวกมันเจาะเข้ามาในสถานีแล้ว!" เสียงของจ่าเรย์ดังขึ้นผ่านช่องสื่อสาร แต่เสียงของเขาก็ถูกกลบด้วยเสียงปืนและการปะทะกันอย่างรุนแรง "พวกมันเยอะเกินไป! เราจะต้านไว้ไม่ไหว!"

'เงามืดที่กลืนกิน' จำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งทะลุกำแพงเหล็กของสถานีเข้ามา ร่างกายของพวกมันใหญ่โตและแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก ดวงตาสีแดงฉานของพวกมันจ้องมองมายัง 'แกนกลางแห่งชีวิต' ราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหย

ธามตัดสินใจในทันที "อควา! เราจะใช้สนามพลังงานควอนตัม! ดร.อารยา! มาลี! พวกเธอต้องช่วยอควาควบคุมมันให้ได้! ผมจะไปช่วยจ่าเรย์ยื้อพวกมันไว้!"

"แต่กัปตัน! มันอันตรายเกินไป!" ดร.อารยาพยายามท้วง

"ไม่มีเวลาแล้ว!" ธามตอบ เขายิงปืนพลาสม่าออกไปเพื่อสกัดกั้น 'เงามืดที่กลืนกิน' ที่พยายามจะเจาะเข้ามาในห้อง 'แกนกลางแห่งชีวิต' "เราต้องทำมันให้สำเร็จ!"

ธามวิ่งออกไปสมทบกับจ่าเรย์และทีมของเขา การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด 'เงามืดที่กลืนกิน' พุ่งเข้าใส่พวกเขาอย่างไม่หยุดยั้ง พวกมันใช้หนวดระยางที่แข็งแกร่งแทงทะลุโล่พลังงาน และพยายามจะเข้าถึง 'แกนกลางแห่งชีวิต'

"ยิงพวกมันให้ตาย!" จ่าเรย์ตะโกน เขายิงปืนพลาสม่าออกไปอย่างไม่หยุดยั้ง แต่กระสุนของพวกเขาก็ดูเหมือนจะสร้างความเสียหายได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ในขณะเดียวกัน ดร.อารยาและมาลีกำลังทำงานร่วมกับอควาอย่างเร่งด่วน พวกเขากำลังพยายามปรับจูนระบบเพื่อสร้างสนามพลังงานควอนตัมจาก 'แกนกลางแห่งชีวิต'

"พลังงานไม่เสถียรค่ะอควา!" ดร.อารยาเตือน "ถ้าเราปล่อยมันออกไปแบบนี้ สถานีจะระเบิดก่อนที่เราจะกำจัดพวกมันได้!"

"ข้ากำลังพยายาม... 'ปรับสมดุล'..." อควาตอบ เสียงของมันเต็มไปด้วยความกดดัน แผงวงจรภายในตัวมันเรืองแสงและกะพริบอย่างรุนแรง ราวกับกำลังจะทำงานหนักจนเกินขีดจำกัด

มาลีตรวจสอบข้อมูล "กัปตันคะ! พวกมันกำลังส่งคลื่นรบกวนบางอย่าง! มันพยายามที่จะ 'ดูดซับ' พลังงานจาก 'แกนกลางแห่งชีวิต' โดยตรง!"

"อะไรนะ?!" ธามอุทาน เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ สถานีกำลังสั่นคลอนอย่างหนัก

อควาฉายภาพโฮโลแกรมของ 'เงามืดที่กลืนกิน' ตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้กับ 'แกนกลางแห่งชีวิต' ที่สุด มันกำลังยื่นหนวดระยางออกไปเพื่อสัมผัสกับเส้นใยเรืองแสงของแกนกลางนั้น

"พวกมันกำลัง... 'เชื่อมต่อ'..." อควากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว "พวกมันกำลัง... 'ดูดซับ' พลังงาน... และ... 'วิวัฒนาการ'..."

ทันใดนั้น 'เงามืดที่กลืนกิน' ตัวนั้นก็เริ่มขยายขนาดอย่างรวดเร็ว ร่างกายของมันใหญ่โตขึ้นจนน่าตกใจ ผิวหนังของมันแข็งแกร่งขึ้น ดวงตาสีแดงของมันเปล่งประกายความอำมหิตยิ่งกว่าเดิม

"ไม่! เราต้องหยุดมันเดี๋ยวนี้!" ธามตะโกน เขายิงปืนพลาสม่าใส่ 'เงามืดที่กลืนกิน' ตัวนั้นอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ให้กับมันได้เลย

ดร.อารยาและมาลีรู้ดีว่าพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว พวกเขาต้องเสี่ยง อควาเร่งพลังงานจาก 'แกนกลางแห่งชีวิต' ขึ้นไปอีกระดับ แสงสีฟ้าอ่อนๆ จากแกนกลางนั้นสว่างจ้าขึ้นจนแทบจะแสบตา

"พลังงานถึงขีดจำกัดแล้ว!" มาลีตะโกน "มันกำลังจะระเบิด!"

"ยิงเลยอควา!" ดร.อารยาสั่ง "เราต้องเชื่อใจเธอ!"

อควาไม่ได้ลังเลอีกต่อไป มันปล่อยสนามพลังงานควอนตัมออกไปทั่วทั้งห้อง แสงสีฟ้าอ่อนๆ พุ่งเข้าใส่ 'เงามืดที่กลืนกิน' ทุกตัวที่อยู่ในห้อง

คลื่นพลังงานที่มองไม่เห็นพุ่งเข้าใส่ร่างของพวกมันอย่างรุนแรง 'เงามืดที่กลืนกิน' ทุกตัวหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ร่างกายของพวกมันเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และค่อยๆ แตกสลายออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย กลายเป็นเถ้าถ่านสีดำที่ลอยฟุ้งไปในอากาศ

แต่ผลกระทบจากสนามพลังงานควอนตัมก็รุนแรงเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด สถานีวิจัยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม แผ่นโลหะขนาดใหญ่หลุดออกจากผนังและเพดาน อุปกรณ์ต่างๆ ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

"ทุกคน! หาที่กำบัง!" ธามตะโกน เขาพุ่งตัวเข้าไปปกป้องดร.อารยาและมาลี

'แกนกลางแห่งชีวิต' ก็ได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง เส้นใยที่เรืองแสงเริ่มสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง แสงสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มริบหรี่ลง

อควาที่เชื่อมโยงกับแกนกลางนั้น ก็ได้รับความเสียหายอย่างหนัก ร่างกายของมันเรืองแสงอย่างรุนแรงก่อนที่จะดับไปอีกครั้ง

"อควา!" ดร.อารยาตะโกนด้วยความตกใจ

เมื่อฝุ่นควันและเศษซากจากการระเบิดจางหายไป ห้อง 'แกนกลางแห่งชีวิต' ก็อยู่ในสภาพที่พังพินาศ 'เงามืดที่กลืนกิน' ทุกตัวหายไปหมดสิ้น แต่สถานีก็อยู่ในสภาพที่ใกล้จะพังทลาย

ธามมองไปยังซากปรักหักพังของ 'แกนกลางแห่งชีวิต' และร่างที่ไร้ชีวิตของอควา ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

"เรา... เราทำสำเร็จแล้วใช่ไหมคะกัปตัน?" มาลีถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ธามไม่รู้จะตอบอย่างไร พวกเขาทำลาย 'เงามืดที่กลืนกิน' ได้ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง สถานีวิจัยพังยับเยิน อควาดับไป และพวกเขาไม่รู้ว่าจะกลับบ้านได้อย่างไร

การบุกรุกจากความมืดได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่สิ่งที่เหลือไว้คือความพินาศและความไม่แน่นอนที่ไร้สิ้นสุด...