ตอนที่ 165 — พลังที่ซ่อนเร้นและชะตากรรมที่เปลี่ยนผัน

ความพินาศที่ทิ้งไว้หลังการปะทะครั้งสุดท้ายกับ 'เงามืดที่กลืนกิน' นั้นเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ ห้อง 'แกนกลางแห่งชีวิต' กลายเป็นซากปรักหักพัง เศษชิ้นส่วนของเส้นใยเรืองแสงกระจัดกระจายไปทั่วพื้น ผสมปนเปกับชิ้นส่วนโลหะที่บิดเบี้ยวของสถานี ‌อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นไหม้และฝุ่นควันหนาทึบ

อควาที่เคยเชื่อมโยงกับแกนกลางนั้น ก็อยู่ในสภาพที่ยับเยิน ร่างกายโลหะของมันแตกหักหลายส่วน แสงสีฟ้าที่เคยเป็นดั่งชีวิตของมันดับมืดสนิท

ทีมงานทุกคนต่างอยู่ในสภาพที่สิ้นหวัง จ่าเรย์และทีมของเขาที่รอดชีวิตมาได้จากการต่อสู้อันดุเดือด กลับมาสมทบกับธาม ดร.อารยา และมาลี ​ทุกคนใบหน้าซีดเผือด เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวัง

"เราทำสำเร็จแล้ว... แต่เราก็เสียทุกอย่างไปเลย" จ่าเรย์พึมพำกับตัวเอง เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นพลางมองไปยังซากของอควาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเสียใจและรู้สึกผิด

"ไม่... เรายังไม่แพ้" เสียงที่แผ่วเบาดังขึ้น ‍ทำให้ทุกคนต้องหันไปมอง

มันคืออควา!

แสงสีฟ้าอ่อนๆ เริ่มกะพริบขึ้นจากแกนกลางของร่างที่พังยับเยินของมัน แม้จะอ่อนแรงและแตกหัก แต่จิตสำนึกของมันก็ยังคงอยู่

"อควา!" ดร.อารยาอุทานด้วยความดีใจ เธอรีบเข้าไปหาอควาทันที "เธอ... เธอรอดได้อย่างไร?"

"ข้า... ‌เชื่อมโยงกับ... 'เครือข่ายจิตสำนึก'..." อควาตอบ เสียงของมันยังคงอ่อนแรง แต่ก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ "แกนกลางแห่งชีวิต... ไม่ใช่แค่แหล่งพลังงาน... แต่มันคือ... ‍'ประตู'..."

ภาพโฮโลแกรมที่แตกพร่าฉายขึ้นจากอควา แสดงให้เห็นถึงเครือข่ายใยแก้วที่เรืองแสง แผ่ขยายไปทั่วกาแล็กซี ภาพนั้นเชื่อมโยงดวงดาวนับไม่ถ้วนเข้าด้วยกัน

"มันคือ... 'เครือข่ายแห่งชีวิต'..." อควาอธิบาย "สิ่งที่... 'ซิมไบโอต' ​เคยเป็น... ก่อนที่มันจะถูก... 'บิดเบือน'..."

ธามสัมผัสได้ถึงความจริงอันยิ่งใหญ่ที่กำลังเปิดเผยออกมา "เครือข่ายแห่งชีวิต? นั่นหมายความว่าสิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับแกนกลางแห่งชีวิตนี้ มีอยู่ทั่วทั้งกาแล็กซีเลยเหรอ?"

"ใช่..." อควาตอบ "พวกมันคือ... ​'จิตสำนึกร่วม' ของสิ่งมีชีวิตทั้งมวล... มันคือ... 'แหล่งกำเนิด' ของความรู้และ... 'พลังงาน'..."

"แต่ถ้าอย่างนั้น... ทำไมพวกมันถึงไม่ช่วยเราล่ะ?" จ่าเรย์ถาม ​"ทำไมพวกมันถึงปล่อยให้ 'เงามืดที่กลืนกิน' คอยทำลายล้าง?"

"จิตสำนึกร่วม... ไม่สามารถ... 'ตัดสินใจ' ได้ด้วยตัวเอง..." อควาอธิบาย "มันเป็นเพียง... 'แหล่งข้อมูล' และ... 'แหล่งพลังงาน'... มันรอคอย... 'ผู้เชื่อมโยง'..."

"ผู้เชื่อมโยง?" ดร.อารยาถาม "หมายความว่ายังไง?"

"มนุษย์... มีศักยภาพที่จะ... 'เชื่อมโยง' กับเครือข่ายนี้ได้..." อควาตอบ "นักวิทยาศาสตร์ในอดีต... พยายามที่จะ... 'บังคับ' การเชื่อมโยงนั้น... นั่นคือเหตุผลที่... พวกเขาสร้าง... 'ซิมไบโอต' ที่ผิดเพี้ยนขึ้นมา..."

ทันใดนั้นเอง ภาพโฮโลแกรมก็ฉายภาพใบหน้าของ ดร.เอไลจาห์ เวนต์ อีกครั้ง คราวนี้ใบหน้าของเขาดูสงบลง แต่ก็ยังคงมีความเศร้าสร้อย

"ในบันทึกสุดท้ายของเขา... ดร.เวนต์... ได้ทิ้ง... 'ข้อความ' ไว้ให้ข้า..." อควากล่าว "เขาเชื่อว่า... 'ความหวัง' เดียวของมนุษยชาติ... คือการ... 'เรียนรู้' ที่จะเชื่อมโยง... กับเครือข่ายแห่งชีวิต... อย่างถูกต้อง..."

"เรียนรู้ที่จะเชื่อมโยง?" ธามถาม "แต่เราจะทำได้อย่างไร? และทำไมเราถึงต้องทำ? เราเพิ่งจะรอดจากหายนะที่เกิดจากการทดลองแบบนี้มานะ!"

"เพราะ... 'เงามืดที่กลืนกิน' ที่เราทำลายไป... ไม่ใช่ทั้งหมด..." อควาตอบด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "พวกมันเป็นเพียง... 'ส่วนน้อย' ที่หลงเหลืออยู่... พวกมันคือ... 'หน่วยรบแนวหน้า'... แต่ยังมี... 'จิตสำนึกหลัก' ของพวกมัน... ที่กำลัง... 'ฟื้นฟู' ตัวเองอยู่..."

ทุกคนต้องตกตะลึง 'เงามืดที่กลืนกิน' ที่พวกเขาเพิ่งจะต่อสู้และเสียสละไปมากมายเพื่อทำลายมันนั้น เป็นเพียงแค่ส่วนเล็กๆ ของภัยคุกคามที่แท้จริง!

"นั่นหมายความว่า... พวกมันจะกลับมาอีกครั้ง?" มาลีถามด้วยความหวาดกลัว

"ใช่..." อควาตอบ "และคราวนี้... พวกมันจะ... 'แข็งแกร่งกว่า' เดิมมาก... พวกมันจะ... 'ฉลาดกว่า' เดิมมาก... และพวกมันจะ... 'มุ่งมั่น' กว่าเดิมมาก..."

ความสิ้นหวังเริ่มกัดกินพวกเขาอีกครั้ง แต่แล้วอควาก็ฉายภาพโฮโลแกรมของโครงสร้างที่ซับซ้อนขึ้นมา มันเป็นแผนผังของอุปกรณ์บางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

"แต่... ดร.เวนต์... ได้ทิ้ง... 'พิมพ์เขียว' ไว้ให้ข้า..." อควาอธิบาย "มันคือ... 'สะพานเชื่อม'..."

"สะพานเชื่อม?" ดร.อารยาถาม "อะไรคือสะพานเชื่อม?"

"มันคือ... อุปกรณ์ที่สามารถ... 'เชื่อมโยง' จิตสำนึกของมนุษย์... เข้ากับ... 'เครือข่ายแห่งชีวิต' ได้อย่างปลอดภัย..." อควาตอบ "มันคือ... 'กุญแจ' ที่จะปลดล็อก... 'พลังที่ซ่อนเร้น' ของมนุษย์... และให้เราสามารถ... 'ต่อสู้' กับภัยคุกคามที่แท้จริงได้..."

ธามมองไปยังพิมพ์เขียวที่ซับซ้อนนั้น เขารู้สึกถึงความหวังริบหรี่ที่ก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง "เธอหมายความว่า เราสามารถสร้างอุปกรณ์นี้ขึ้นมาได้เหรออควา?"

"ใช่... แต่เราต้องการ... 'ทรัพยากร' ที่จำกัด... และ... 'เวลา' ที่น้อยนิด..." อควาตอบ "และเราต้องการ... 'ผู้เชื่อมโยง'..."

"ใครคือผู้เชื่อมโยง?" จ่าเรย์ถาม

"ผู้ที่มี... 'คลื่นสมอง' ที่เข้ากันได้... กับเครือข่ายแห่งชีวิตมากที่สุด..." อควาตอบ ก่อนที่มันจะฉายภาพโฮโลแกรมใบหน้าของธามขึ้นมา

"ผม?" ธามชี้ไปที่ตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ

"ใช่... คลื่นสมองของท่าน... มีความ... 'เป็นธรรมชาติ' และ... 'เข้ากันได้ดี' กับเครือข่ายแห่งชีวิตมากที่สุด..." อควาอธิบาย "ท่านคือ... 'ความหวัง' ของพวกเรา..."

ธามรู้สึกถึงภาระอันหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามา เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาเป็น 'ผู้เชื่อมโยง' กับเครือข่ายชีวิตของกาแล็กซี เพื่อปกป้องมนุษยชาติ

"แต่ถ้าเชื่อมโยงแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?" ดร.อารยาถาม "มันอันตรายไหม?"

"มีความเสี่ยง..." อควาตอบ "จิตสำนึกของท่านอาจจะ... 'แตกสลาย' ไปในเครือข่าย... หรือถูก... 'ครอบงำ' โดยส่วนที่ผิดเพี้ยนของเครือข่าย..."

คำเตือนของอควาทำให้ทุกคนต้องเย็นยะเยือก แต่เมื่อมองไปยังภาพของ 'เงามืดที่กลืนกิน' ที่กำลังรวมตัวกันอยู่ไกลๆ พวกเขาก็รู้ดีว่าไม่มีทางเลือกอื่น

"เราจะสร้างมันขึ้นมาได้อย่างไร?" ธามถาม "สถานีก็พังยับเยินขนาดนี้"

"เรายังมี... 'โมดูลซ่อมแซมฉุกเฉิน' ที่ยังใช้งานได้... และมี... 'วัสดุสำรอง' ที่เพียงพอ..." อควาตอบ "และข้า... ถึงแม้จะเสียหาย... ก็ยังสามารถ... 'นำทาง' และ... 'ช่วยเหลือ' ท่านได้..."

ชะตากรรมของมนุษยชาติบัดนี้แขวนอยู่บนเส้นด้าย และทางรอดเดียวของพวกเขาก็คือการสร้าง 'สะพานเชื่อม' และให้ธามเป็น 'ผู้เชื่อมโยง' กับเครือข่ายแห่งชีวิต เพื่อปลดล็อกพลังที่ซ่อนเร้นของมนุษย์ และเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่แท้จริง

พลังที่ซ่อนเร้นของอควาที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมา และชะตากรรมที่เปลี่ยนผันของธาม กำลังจะนำพวกเขาไปสู่บทสรุปที่ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อน การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างไปตลอดกาล...