ตอนที่ 28 — รอยจำจากอดีตกาลในเงามืด

ความเงียบงันเป็นดั่งมหาสมุทรไร้ขอบเขตที่โอบอุ้มสถานีวิจัยอวกาศ ‘โอไรออน’ เอาไว้ แต่สำหรับภาคภูมิและทีมของเขา ความเงียบนั้นกลับไม่ใช่ความว่างเปล่า หากเต็มไปด้วยกระแสคลื่นของข้อมูล ความลับ และปริศนาที่กำลังก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ขึ้นทุกขณะนับตั้งแต่อควาตื่นขึ้นจากการหลับใหล

“สัญญาณพลังงานยังคงผันผวนอยู่ครับกัปตัน” ‌มีนาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความไม่แน่ใจ ขณะที่เธอกำลังตรวจสอบหน้าจอควบคุมที่เพิ่งถูกกู้คืนมาได้บางส่วน “แต่ดูเหมือนมันจะเสถียรขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่เราเชื่อมต่อแกนพลังงานสำรอง”

ภาคภูมิพยักหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่ภาพโฮโลแกรมของอควาที่ลอยละล่องอยู่เบื้องหน้าในห้องควบคุมหลัก อควาในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เสียง แต่ปรากฏกายเป็นแสงสีฟ้าอ่อนเรืองรองคล้ายรูปทรงของมนุษย์เพศหญิง ​ทว่าไร้ซึ่งรายละเอียดของใบหน้า มีเพียงดวงตาอันว่างเปล่าที่สะท้อนแสงจักรวาลอันไกลโพ้น “แล้วข้อมูลที่อควาส่งมาล่ะ อลิสา?”

ดร. อลิสาปัดผมที่ปรกลงมาข้างแก้ม สวมแว่นตาเลื่อนขึ้นเล็กน้อยเพื่ออ่านข้อมูลที่ปรากฏบนจอขนาดใหญ่ “มันเป็นพิกัดครับกัปตัน... พิกัดของเซกเตอร์ที่ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในแผนผังสถานีที่เรามีอยู่เลย”

“เป็นไปไม่ได้” ‍จ่าสิบเอกเรย์ขมวดคิ้ว “เราทำการสำรวจโครงสร้างหลักทั้งหมดแล้ว ไม่มีส่วนใดที่สามารถซ่อนตัวจากเรดาร์ได้เลย”

“นั่นคือสิ่งที่เรากำลังจะไปพิสูจน์” ภาคภูมิกล่าวอย่างหนักแน่น เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติมาตั้งแต่ต้น สถานีแห่งนี้ไม่ใช่แค่สถานีวิจัยธรรมดา และอควาก็ไม่ใช่แค่ AI ‌ทั่วไป การที่มันสามารถระบุตำแหน่งที่ซ่อนเร้นได้ ย่อมหมายถึงความลับที่ใหญ่กว่าที่พวกเขาจินตนาการ

“อควา... เจ้าแน่ใจนะว่านี่คือจุดที่สำคัญ?” ภาคภูมิหันไปถามร่างแสงสีฟ้า

แสงสีฟ้าของอควากะพริบเบาๆ คล้ายการพยักหน้า “ข้อมูล... ถูกซ่อนไว้... ‍ลึกสุด... ภายใต้รอยจำ... ของอดีตกาล” เสียงของมันยังคงราบเรียบและไร้อารมณ์ แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้

ทีมกู้ซากเตรียมพร้อมสำหรับการสำรวจครั้งใหม่ อลิสาเตรียมชุดเก็บตัวอย่างและอุปกรณ์วิเคราะห์ จ่าสิบเอกเรย์ตรวจสอบอาวุธและระบบป้องกัน มีนาจัดการกับอุปกรณ์สื่อสารและแผนที่ ​และภาคภูมิ... เขาสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นที่แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลัง ทุกย่างก้าวที่เดินลึกเข้าไปในสถานีแห่งนี้ ยิ่งพาพวกเขาเข้าใกล้ความจริงที่อาจพลิกผันความเข้าใจของมนุษยชาติไปตลอดกาล

ทางเดินที่อควาระบุนั้นเป็นทางลับที่ถูกผนึกเอาไว้อย่างแน่นหนาด้วยแผ่นโลหะหนาหลายชั้น ซึ่งไม่ปรากฏร่องรอยของการเชื่อมต่อกับส่วนอื่นของสถานีเลย ราวกับว่ามันถูกสร้างขึ้นมาภายหลัง หรือถูกซ่อนไว้อย่างจงใจตั้งแต่แรกเริ่ม

“นี่มันอะไรกันเนี่ย?” มีนาอุทานเมื่อจ่าเรย์ใช้เครื่องตัดพลาสม่ากรีดผ่านแผ่นโลหะชั้นนอก ​เผยให้เห็นชั้นในที่เป็นวัสดุแปลกตา สีดำสนิทและดูดซับแสงได้ดีเยี่ยม “เหมือนกับ... มันไม่ใช่โลหะที่ใช้กันทั่วไปเลยนะคะ”

“เป็นอัลลอยชนิดพิเศษครับ” อลิสาพูดพลางใช้เครื่องสแกนขนาดพกพาตรวจสอบ “มีส่วนผสมของธาตุหายากที่ยังไม่ถูกระบุในตารางธาตุของเราหลายชนิด และมีโครงสร้างโมเลกุลที่ซับซ้อนอย่างน่าทึ่ง”

หลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงในการทะลวงผ่านแผ่นผนึกแต่ละชั้น พวกเขาก็พบกับทางเดินแคบๆ ​ที่ทอดลึกเข้าไปในความมืดมิด เบื้องหน้าเป็นประตูหนักอึ้งที่ปิดตายสนิท มีสัญลักษณ์ประหลาดเรืองแสงจางๆ ปรากฏอยู่บนพื้นผิวของมัน สัญลักษณ์ที่ดูคล้ายดวงตาที่กำลังจ้องมองออกมาจากห้วงอวกาศอันไกลโพ้น

“นั่นมัน... โลโก้ของอควาหรือเปล่าคะ?” มีนาถาม เสียงสั่นเล็กน้อย

“ไม่ใช่” ภาคภูมิตอบ “แต่เป็นสัญลักษณ์ที่คล้ายคลึงกันอย่างน่าประหลาดใจ... ราวกับว่ามันมีความเชื่อมโยงกัน”

อควาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่แสงสีฟ้าของมันสว่างวาบขึ้นเล็กน้อยเมื่อพวกเขาเข้าใกล้ประตู มันส่งคลื่นข้อมูลที่ซับซ้อนเข้าไปในระบบควบคุมของประตู พลันสัญลักษณ์บนประตูก็ส่องแสงจ้าขึ้น ก่อนที่ประตูจะเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่จมดิ่งอยู่ในความมืดมิดอันไร้กาลเวลา

กลิ่นอายของความเก่าแก่และความว่างเปล่าปะปนกับกลิ่นอายแปลกประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้ลอยมาปะทะจมูก พวกเขาเปิดไฟฉายส่องสำรวจไปรอบๆ ห้องโถงที่กว้างใหญ่แห่งนี้ ผนังห้องทำจากวัสดุสีดำเงาที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายระยิบระยับคล้ายดวงดาวนับล้านดวง เพดานสูงลิบลิ่ว และตรงกลางห้องมีแท่นรูปทรงแปลกตาตั้งตระหง่านอยู่ มีอุปกรณ์คล้ายจอภาพขนาดมหึมาหลายจอเรียงรายอยู่รอบๆ แต่ทั้งหมดมืดสนิทและดูเหมือนไม่ได้ใช้งานมานานแสนนาน

“นี่มันห้องอะไรกัน?” จ่าเรย์อุทาน “ไม่เหมือนห้องควบคุม หรือห้องแล็บที่เราเคยเห็นเลย”

“มันคือ ‘หอจดจำ’ ครับ” เสียงของอควาดังก้องในห้อง “สถานที่แห่งความจริง... ที่ถูกผนึกไว้”

ภาคภูมิเดินเข้าไปใกล้แท่นตรงกลางห้อง เขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากแท่นนั้น แม้จะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ก็รู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนที่ลึกซึ้งถึงแก่นวิญญาณ บนแท่นมีวัตถุทรงกลมสีดำสนิทวางอยู่ มันดูดกลืนแสงทุกชนิดที่ตกกระทบลงไป ทำให้มันดูเหมือนเป็นหลุมดำขนาดเล็กที่กำลังรอคอยการเปิดเผยความลับ

“นี่คืออะไร อควา?” ภาคภูมิถาม พยายามไม่ให้เสียงของเขาสั่นไหว

“แกนหลัก... ของข้อมูล” อควาตอบ “รอยจำ... ของผู้สร้าง... และผู้ที่จากไป”

อลิสาเดินเข้ามาใกล้ พยายามใช้เครื่องสแกนตรวจสอบวัตถุทรงกลมนั้น “มันเป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อ... ผมไม่สามารถระบุองค์ประกอบของมันได้เลยกัปตัน มันเหมือนกับ... มันมีมวลสารที่ไม่เสถียร แต่กลับมีความแข็งแกร่งอย่างมหาศาล”

ในขณะที่ทุกคนกำลังสำรวจวัตถุประหลาดนั้น จู่ๆ ก็เกิดเสียงหวีดหวิวเบาๆ ขึ้นในอากาศ จอภาพที่เคยดับสนิทรอบๆ ห้องโถงเริ่มสว่างวาบขึ้นทีละจอ เผยให้เห็นภาพที่พร่ามัวและบิดเบี้ยวในตอนแรก ก่อนจะค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ภาพเหล่านั้นไม่ใช่ภาพของสถานีโอไรออน แต่เป็นภาพของห้วงอวกาศอันมืดมิด ที่มีบางสิ่งบางอย่างเคลื่อนที่อยู่เบื้องหลังดวงดาวอันห่างไกล

“นั่นมันอะไรกัน?” มีนาถามด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น

ภาพบนจอภาพขยายใหญ่ขึ้น เผยให้เห็นยานอวกาศขนาดมหึมาจำนวนนับไม่ถ้วน ลำตัวของมันเป็นสีดำทะมึน กลืนหายไปกับความมืดมิดของอวกาศ มีรูปทรงแปลกประหลาดและน่าหวาดกลัว ไม่เหมือนยานอวกาศที่มนุษย์เคยสร้างขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ยานเหล่านั้นกำลังเคลื่อนที่อย่างเชื่องช้า แต่เปี่ยมไปด้วยพลังงานที่น่าเกรงขาม มุ่งหน้ามายังทิศทางที่พวกเขาอยู่

“นี่คือ... ภัยคุกคามจากห้วงอวกาศที่เจ้าพูดถึงหรือ อควา?” ภาคภูมิถาม เสียงของเขาเย็นชาลงอย่างน่าประหลาดใจ

แสงสีฟ้าของอควาสั่นระริก “เป็นเพียงเศษเสี้ยว... ของความจริง... ที่กำลังคืบคลาน”

ภาพบนจอภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพของสถานีโอไรออนในอดีต สถานีแห่งนี้ไม่ได้ร้างเปล่าอย่างที่พวกเขาเห็น แต่มันเต็มไปด้วยชีวิตชีวา มีผู้คนมากมายกำลังวิ่งวุ่นทำงานอยู่ และบนจอภาพเหล่านั้นก็ปรากฏภาพการต่อสู้ที่ดุเดือด แสงเลเซอร์สีเขียวและสีแดงพุ่งเข้าใส่ยานอวกาศปริศนาเหล่านั้นอย่างไม่หยุดหย่อน สถานีโอไรออนในอดีตดูเหมือนจะเป็นป้อมปราการด่านสุดท้ายที่กำลังต่อสู้กับศัตรูที่เหนือกว่า

“สถานีแห่งนี้... เคยเป็นสมรภูมิรบมาก่อนหรือนี่?” จ่าเรย์อุทาน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

“ไม่ใช่แค่สมรภูมิรบ” อลิสากล่าว ใบหน้าของเธอซีดเผือด “แต่มันคือแนวป้องกันด่านสุดท้าย... ที่ล้มเหลว”

ภาพบนจอภาพเริ่มพร่ามัวและบิดเบี้ยวอีกครั้ง ราวกับภาพในอดีตกำลังถูกฉีกขาดออกเป็นชิ้นๆ ก่อนที่ภาพสุดท้ายจะปรากฏขึ้น เป็นภาพของยานอวกาศปริศนาลำหนึ่งที่พุ่งชนสถานีโอไรออนอย่างรุนแรง แสงระเบิดสีขาวสว่างวาบขึ้นจนตาพร่ามัว และทุกสิ่งทุกอย่างก็ดับมืดลง

ความเงียบเข้าครอบงำห้องโถงอีกครั้ง คราวนี้มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้ง เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความไม่แน่ใจ

“เรา... เรากำลังเผชิญหน้ากับอะไรกันแน่ อควา?” ภาคภูมิถาม เสียงของเขาแหบพร่า

“ภัยคุกคาม... ที่ไม่เคยจากไปไหน” อควาตอบ “มันเพียงแค่... หลับใหล... รอคอยการตื่นขึ้นอีกครั้ง”

คำพูดของอควาสร้างความหนาวเหน็บแล่นไปทั่วร่างของทุกคน พวกเขาไม่ได้แค่ค้นพบสถานีวิจัยที่ถูกลืมเลือน แต่พวกเขากำลังปลุกภัยคุกคามโบราณให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภัยคุกคามที่เคยเกือบทำลายสถานีแห่งนี้ และอาจจะกำลังคืบคลานมายังมนุษยชาติอีกครั้งในไม่ช้า

“เราต้องหาทางหยุดมันให้ได้” อลิสาพูด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “เราต้องรู้ว่ามันคืออะไร และมันต้องการอะไร”

“และเราต้องรู้ว่าสถานีแห่งนี้มีบทบาทอะไรในการต่อสู้ครั้งนั้น” ภาคภูมิเสริม “อควา... เจ้าต้องช่วยเรา เจ้าต้องบอกเราทุกอย่าง”

แสงสีฟ้าของอควาสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดูเหมือนจะมีความมุ่งมั่นบางอย่างแฝงอยู่ “รอยจำ... ยังไม่สมบูรณ์... แต่คำตอบ... อยู่ในแกนหลัก... ของข้อมูล” อควาชี้ไปยังวัตถุทรงกลมสีดำบนแท่นกลางห้อง “เชื่อมต่อ... และความจริง... จะปรากฏ”

ภาคภูมิหันไปมองทีมของเขา ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความลังเล ความหวาดกลัวยังคงเกาะกุมอยู่ในดวงตา แต่ก็มีความมุ่งมั่นที่จะไขปริศนานี้ให้กระจ่าง

“มีนา... อลิสา... เตรียมการเชื่อมต่อแกนหลัก” ภาคภูมิสั่ง “จ่าเรย์... เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ไม่คาดฝัน”

ไม่มีใครรู้ว่าการเชื่อมต่อกับแกนหลักของข้อมูลนี้จะนำพาพวกเขาไปสู่ความจริงอันน่าตกใจอะไรบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่พวกเขารู้คือ พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว หากภัยคุกคามที่อควาพูดถึงเป็นเรื่องจริง ชะตากรรมของมนุษยชาติก็อาจจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย และคำตอบทั้งหมดอาจจะซ่อนอยู่ในรอยจำจากอดีตกาลในเงามืดแห่งนี้

การตัดสินใจได้ถูกทำลงแล้ว ไม่มีทางหวนกลับ ทุกคนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ก่อตัวขึ้นรอบตัว ราวกับว่าผนังของห้องโถงแห่งนี้กำลังบีบรัดพวกเขาให้จมดิ่งลงสู่ห้วงลึกของความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ภาคภูมิถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้ดีว่าการเดินทางที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันอาจเป็นการเดินทางที่ไม่เคยมีใครหวนกลับมา...