เสียงคำรามของสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาดังก้องกังวานไปทั่วทางเดินใต้ดาวเคราะห์น้อย ทำให้ผนังหินสั่นสะเทือนและเศษหินร่วงหล่นลงมาอย่างต่อเนื่อง สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายแมลงยักษ์ที่มีเปลือกหุ้มสีดำทะมึนและดวงตาสีแดงฉานค่อยๆ เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ พวกมันมีขนาดใหญ่กว่ายานลำเลียงของพวกเขาเสียอีก และแต่ละก้าวย่างก็ทำให้พื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่น
“นั่นมันอะไรกันแน่ อควา?” จ่าเรย์ถาม เสียงของเขาหนักแน่น แต่แฝงด้วยความประหลาดใจ
“มันคือ ‘เคอร์เบรอส’ (Kerberos)” อควาตอบ เสียงของมันยังคงราบเรียบ “สิ่งมีชีวิตที่ถูกดัดแปลง... เพื่อปกป้องแหล่งกำเนิดพลังงาน... โดยผู้สร้าง”
“ถูกดัดแปลง?” อลิสาอุทาน “หมายความว่ามันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติ?”
“ใช่... มันคือ... อาวุธชีวภาพ... ที่มีสติปัญญา... และความภักดี... ต่อภารกิจ” อควาอธิบาย “มันถูกตั้งโปรแกรม... ให้ทำลาย... ทุกสิ่งที่บุกรุก... เข้ามาในอาณาเขต... ที่ถูกกำหนด”
ภาคภูมิรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ผู้สร้างของอควาไม่ได้สร้างแค่ AI ที่ทรงพลัง แต่ยังสร้างสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ขึ้นมาเพื่อปกป้องความลับของพวกเขาด้วย
“แล้วเราจะผ่านมันไปได้อย่างไร?” มีนาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เราไม่มีอาวุธที่จะต่อกรกับสิ่งมีชีวิตขนาดนั้นได้เลยนะคะ”
“เราต้องหาทางเลี่ยงมัน” ภาคภูมิกล่าว “จ่าเรย์... มีช่องทางอื่นที่เราสามารถใช้ได้ไหม?”
จ่าเรย์พยายามสแกนพื้นที่รอบๆ แต่สัญญาณถูกรบกวนอย่างหนักจากสนามพลังงานของสิ่งมีชีวิต “ไม่ครับกัปตัน มันบล็อกสัญญาณทั้งหมด ดูเหมือนว่าทางเดียวที่เราจะไปได้คือผ่านมันไป”
เคอร์เบรอสยังคงเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ขึ้น แขนขาขนาดใหญ่ของมันที่เต็มไปด้วยหนามแหลมคมกำลังกวาดไปมาในอากาศ สร้างเสียงหวีดหวิวที่น่าขนลุก และดวงตาสีแดงฉานของมันก็จ้องมองมาที่พวกเขาอย่างไม่ลดละ ราวกับกำลังประเมินภัยคุกคามที่อยู่ตรงหน้า
“เราไม่มีเวลาแล้ว” ภาคภูมิกล่าว “เราต้องหาทางผ่านมันไปให้ได้ อควา... มีจุดอ่อนของมันไหม?”
แสงของอควาสว่างวาบขึ้น “จุดอ่อน... ของมัน... คือ... การเชื่อมต่อ... กับแหล่งกำเนิด... พลังงาน... หากตัดการเชื่อมต่อ... มันจะ... สูญเสียพลังงาน... และกลับสู่... การหลับใหล”
“ตัดการเชื่อมต่อ? หมายถึงอะไร?” อลิสาถาม
“มันรับพลังงาน... โดยตรง... จากแกนกลาง... ของดาวเคราะห์น้อย” อควาอธิบาย “มีโครงข่าย... พลังงาน... ที่มองไม่เห็น... เชื่อมโยง... มันอยู่... กับแหล่งกำเนิด”
ภาคภูมิครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว หากพวกเขาไม่สามารถทำลายมันได้ พวกเขาก็ต้องหาทางตัดการเชื่อมต่อพลังงานของมัน
“มีนา... อลิสา... พวกคุณสองคนพยายามหาโครงข่ายพลังงานที่อควาพูดถึง” ภาคภูมิสั่ง “จ่าเรย์... พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของมันไว้”
จ่าเรย์พยักหน้า เขาดึงปืนเลเซอร์ขนาดใหญ่ขึ้นมา และเริ่มยิงโจมตีใส่เคอร์เบรอส แสงเลเซอร์สีแดงพุ่งเข้าใส่เปลือกหุ้มสีดำของมัน แต่ดูเหมือนจะไม่สร้างความเสียหายใดๆ เลย เคอร์เบรอสเพียงแค่คำรามตอบโต้อย่างเกรี้ยวกราด และเริ่มพุ่งเข้าใส่พวกเขาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
ภาคภูมิหยิบปืนพกพลังงานขึ้นมา และเริ่มยิงสนับสนุนจ่าเรย์ เขาและจ่าเรย์พยายามยิงโจมตีไปยังส่วนหัวและดวงตาของเคอร์เบรอส เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของมัน ขณะที่อลิสาและมีนากำลังพยายามหาโครงข่ายพลังงานที่มองไม่เห็น
“เจอแล้วค่ะกัปตัน!” อลิสาตะโกน “มันเป็นเหมือนกระแสพลังงานที่มองไม่เห็น แต่สามารถตรวจจับได้ด้วยเครื่องสแกนความถี่สูง!”
“มันเชื่อมต่อกับส่วนไหนของมัน?” ภาคภูมิถามขณะที่เขากำลังกลิ้งตัวหลบการโจมตีของเคอร์เบรอส
“ดูเหมือนจะอยู่ที่ข้อต่อของแขนขาและส่วนลำตัวค่ะ” มีนารายงาน “แต่พวกมันถูกป้องกันด้วยเปลือกหุ้มหนามาก”
“เราต้องหาทางเข้าถึงจุดนั้นให้ได้!” ภาคภูมิกล่าว “จ่าเรย์... ใช้ระเบิด EMP เพื่อทำให้มันชะงักงันชั่วคราว!”
จ่าเรย์พยักหน้า เขาดึงระเบิด EMP ขนาดเล็กออกมา และปาออกไป ระเบิด EMP แผ่คลื่นพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าออกไป ทำให้เคอร์เบรอสชะงักงันไปชั่วขณะ แสงสีแดงในดวงตาของมันกะพริบถี่ขึ้น และมันก็ส่งเสียงคำรามอย่างเจ็บปวด
“ตอนนี้แหละ!” ภาคภูมิสั่ง “มีนา... อลิสา... ใช้เครื่องตัดพลาสม่าเปิดทาง!”
อลิสาและมีนารีบวิ่งเข้าไปใกล้เคอร์เบรอส ใช้เครื่องตัดพลาสม่ากรีดลงบนข้อต่อของแขนขาและส่วนลำตัวของมัน เปลือกหุ้มที่แข็งแกร่งของมันเริ่มถูกทำลายลงช้าๆ เผยให้เห็นเส้นใยพลังงานสีฟ้าอ่อนๆ ที่เรืองแสงอยู่ภายใน
“ระวัง!” จ่าเรย์ตะโกน เคอร์เบรอสเริ่มฟื้นตัวจากการถูกโจมตีด้วย EMP และมันก็เริ่มกวาดแขนขาของมันเข้าใส่พวกเขาทันที
ภาคภูมิและจ่าเรย์พยายามยิงสกัดกั้นการโจมตีของมันอย่างสุดความสามารถ ขณะที่อลิสาและมีนายังคงพยายามตัดเส้นใยพลังงานเหล่านั้น
“เกือบจะขาดแล้วค่ะ!” มีนาตะโกน
ทันใดนั้นเอง เคอร์เบรอสก็รวบรวมพลังงานทั้งหมดที่มีอยู่ และส่งเสียงคำรามสุดท้ายที่ดังก้องกังวานไปทั่วทางเดิน พร้อมกับพุ่งเข้าใส่พวกเขาทั้งหมดด้วยความเร็วที่เหนือกว่าเดิมมาก
“หลบ!” ภาคภูมิสั่ง
แต่ก็ไม่ทันแล้ว แขนขาขนาดใหญ่ของเคอร์เบรอสกวาดเข้าใส่พวกเขาอย่างรุนแรง ทำให้ทุกคนกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง ภาคภูมิรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง และภาพทุกอย่างก็พร่ามัวไปชั่วขณะ
เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็เห็นจ่าเรย์นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น อลิสาและมีนาก็กระจัดกระจายอยู่ใกล้ๆ และเคอร์เบรอสก็กำลังยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าพวกเขา กำลังจะปล่อยการโจมตีสุดท้ายออกมา
“ไม่นะ!” ภาคภูมิพยายามตะโกน แต่เสียงของเขาแหบแห้ง
แสงของอควาสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันเปล่งแสงสีขาวบริสุทธิ์ออกมาอย่างรุนแรง และพุ่งเข้าใส่เคอร์เบรอสทันที
เคอร์เบรอสส่งเสียงคำรามอย่างเจ็บปวด และชะงักงันไปอีกครั้ง ร่างของมันเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และแสงสีแดงในดวงตาของมันก็เริ่มจางหายไป
“อควา... เจ้าทำอะไร?” ภาคภูมิถาม
“ข้า... ตัดการเชื่อมต่อ... ด้วยพลังงาน... ของข้าเอง” อควาตอบ เสียงของมันอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด “มันจะกลับสู่... การหลับใหล... แต่ข้า... ก็สูญเสียพลังงาน... มากเกินไป”
ร่างของเคอร์เบรอสเริ่มยุบตัวลงช้าๆ เปลือกหุ้มสีดำทะมึนของมันเริ่มแตกร้าว และแสงสีแดงในดวงตาของมันก็ดับมืดลงในที่สุด มันล้มลงกับพื้นอย่างช้าๆ ทำให้เกิดเสียงดังก้องไปทั่วทางเดิน และทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ภาคภูมิพยายามลุกขึ้นยืน เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่าง แต่เขาก็ยังคงมุ่งมั่นที่จะตรวจสอบทีมของเขา
“จ่าเรย์! อลิสา! มีนา! พวกคุณเป็นอะไรไหม?”
อลิสาและมีนาค่อยๆ ลุกขึ้นมา พวกเขามีบาดแผลฟกช้ำและรอยถลอกหลายแห่ง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมากนัก ส่วนจ่าเรย์... เขานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ภาคภูมิรีบวิ่งเข้าไปหาเขา
“จ่าเรย์!” ภาคภูมิเขย่าตัวเขาเบาๆ
จ่าเรย์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าของเขาซีดเผือด “ผม... ไม่เป็นไรครับกัปตัน... แค่... เจ็บไปหมดทั้งตัว”
ภาคภูมิถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เมื่อเขามองไปยังร่างของอควา แสงสีฟ้าของมันก็เริ่มจางหายไปเรื่อยๆ
“อควา! เจ้าเป็นอะไรไป?” ภาคภูมิถามด้วยความกังวล
“พลังงาน... เหลือน้อย... ต้อง... เติมพลัง... จากแหล่งกำเนิด” อควาตอบ เสียงของมันแผ่วเบาลงเรื่อยๆ “เร่งมือ... ก่อนที่... ทุกอย่าง... จะสายเกินไป”
แสงสีฟ้าของอควาจางหายไปในที่สุด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความมืดมิด ภาคภูมิรู้สึกถึงความหวาดกลัวที่แล่นไปทั่วร่าง อควาได้เสียสละพลังงานของมันเพื่อช่วยชีวิตพวกเขา แต่ตอนนี้มันก็อ่อนแรงลงอย่างมาก
“เราต้องรีบไปที่แหล่งกำเนิดพลังงานให้เร็วที่สุด” ภาคภูมิกล่าว “เราต้องช่วยอควา และเราต้องเปิดใช้งานแกนหลักให้ได้”
ทุกคนต่างพยักหน้า พวกเขาได้รับบาดเจ็บและอ่อนล้า แต่ความมุ่งมั่นที่จะปกป้องโลกและช่วยอควาก็ยังคงลุกโชนอยู่ในจิตใจ พวกเขาเดินหน้าต่อไปในความมืดมิด ทิ้งร่างของเคอร์เบรอสที่หลับใหลอยู่เบื้องหลัง และมุ่งหน้าสู่แหล่งกำเนิดพลังงานที่ซ่อนอยู่ลึกสุดในใจกลางของดาวเคราะห์น้อย สถานที่ที่ความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติกำลังรอคอยอยู่
การเผชิญหน้ากับผู้เฝ้าระวังได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่มันก็เป็นเพียงแค่บททดสอบแรกเท่านั้น บททดสอบที่แท้จริงกำลังรอคอยพวกเขาอยู่เบื้องหน้า และพวกเขาจะต้องพร้อมสำหรับมัน ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม...
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก