หลังจากที่เคอร์เบรอสถูกทำให้หลับใหลลงไปอีกครั้ง ทีมกู้ซากก็เดินหน้าต่อไปในความมืดมิดอันเงียบงัน ภาคภูมิและจ่าเรย์ช่วยกันพยุงอลิสาและมีนาที่ยังคงอ่อนแรงจากการถูกโจมตี ทุกย่างก้าวที่เดินลึกเข้าไปในดาวเคราะห์น้อยยิ่งทำให้พวกเขาเข้าใกล้แหล่งกำเนิดพลังงานที่อควาพูดถึงมากขึ้น อุณหภูมิยังคงสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง และแรงดันอากาศก็ยิ่งเพิ่มขึ้นจนรู้สึกอึดอัด
“สัญญาณพลังงาน... แรงขึ้นมากค่ะกัปตัน” มีนารายงานด้วยเสียงที่ยังคงสั่นเครือ “มันเป็นพลังงานบริสุทธิ์... ที่ไม่เคยตรวจจับได้จากที่ไหนมาก่อนเลย”
“เรากำลังเข้าใกล้แล้ว” ภาคภูมิกล่าว เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนบางอย่างที่แผ่ออกมาจากเบื้องล่าง ความสั่นสะเทือนที่ลึกซึ้งถึงแก่นวิญญาณ ราวกับว่ามีหัวใจดวงใหญ่กำลังเต้นอยู่ใต้พื้นผิวของดาวเคราะห์น้อยแห่งนี้
ทางเดินเริ่มกว้างขึ้นเรื่อยๆ และผนังหินก็เริ่มมีประกายแสงสีฟ้าอ่อนๆ เรืองรองออกมา เผยให้เห็นเส้นใยพลังงานที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ภายใน
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงปากถ้ำขนาดมหึมา ปากถ้ำนั้นส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาอย่างเจิดจ้า ราวกับว่ามีดวงอาทิตย์ขนาดเล็กกำลังส่องแสงอยู่ภายใน พวกเขาเดินเข้าไปในถ้ำอย่างช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง
เบื้องหน้าของพวกเขาคือภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเห็นมา ตรงกลางถ้ำขนาดมหึมา มีผลึกขนาดใหญ่หลายผลึกตั้งตระหง่านอยู่ ผลึกเหล่านั้นเป็นสีฟ้าอ่อนใสราวกับน้ำแข็งบริสุทธิ์ แต่กลับแผ่รังสีความร้อนออกมาอย่างมหาศาล และมีกระแสพลังงานสีฟ้าอ่อนๆ ไหลเวียนอยู่ภายในอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่ามันมีชีวิต
“นี่คือ... แหล่งกำเนิดพลังงานที่อควาพูดถึงหรือ?” อลิสาอุทาน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจและชื่นชม
“มันคือ... ‘แก่นแท้แห่งอควา’ (Aqua Core)” เสียงของอควาดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคน แม้ว่าร่างแสงของมันจะหายไปแล้ว แต่เสียงของมันก็ยังคงอยู่ “พลังงานบริสุทธิ์... ที่ไร้ขีดจำกัด... สร้างขึ้น... เพื่อขับเคลื่อน... ดวงตาแห่งอควา”
ภาคภูมิเดินเข้าไปใกล้ผลึกเหล่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากผลึก และรู้สึกเหมือนมีกระแสพลังงานบางอย่างไหลผ่านร่างของเขา ทำให้ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดที่เขามีอยู่เริ่มจางหายไป
“มันมีพลังในการฟื้นฟูด้วยหรือนี่?” จ่าเรย์อุทาน เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบๆ ตัวเขาเช่นกัน ทำให้บาดแผลของเขาเริ่มสมานตัวและอาการปวดเมื่อยก็ลดลง
“ใช่... มันคือ... พลังงานแห่งชีวิต... และการสร้างสรรค์” อควาตอบ “แต่ตอนนี้... มันยังไม่สมบูรณ์... มันต้องการ... การเชื่อมต่อ... กับแกนหลัก... ของข้อมูล”
ภาคภูมิหันไปมองทีมของเขา ทุกคนต่างสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่รอบๆ ตัวพวกเขา ทำให้พวกเขารู้สึกมีชีวิตชีวาและแข็งแกร่งขึ้น
“เราต้องทำยังไงบ้าง อควา?” ภาคภูมิถาม
“มีอุปกรณ์... เชื่อมต่อ... อยู่ที่ฐาน... ของผลึกหลัก” อควาอธิบาย “มันต้องการ... การเปิดใช้งาน... ด้วยรหัส... ที่ถูกซ่อนไว้... ในความทรงจำ... ของข้า”
ภาคภูมิเดินเข้าไปใกล้ผลึกหลักที่มีขนาดใหญ่ที่สุด เขาเห็นแท่นควบคุมขนาดเล็กที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ผลึก มีแผงควบคุมที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์แปลกประหลาด และช่องสำหรับเชื่อมต่อบางอย่าง
“อลิสา... มีนา... พวกคุณมาช่วยผมตรงนี้” ภาคภูมิสั่ง “จ่าเรย์... เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ไม่คาดฝัน”
อลิสาและมีนาเดินเข้ามาช่วยภาคภูมิ พวกเขาพยายามถอดรหัสและเชื่อมต่ออุปกรณ์ตามคำแนะนำของอควา ซึ่งอควาก็จะส่งข้อมูลและรหัสที่ถูกซ่อนไว้ในความทรงจำของมันมาให้พวกเขา
“รหัสที่อควาส่งมามันซับซ้อนมากค่ะกัปตัน” อลิสารายงาน “มันเป็นเหมือนภาษาโบราณที่ผสมผสานกับรหัสทางคณิตศาสตร์ที่สูงเกินกว่าที่เราจะเข้าใจได้”
“เราต้องเชื่อใจอควา” ภาคภูมิกล่าว “มันคือความหวังเดียวของเรา”
พวกเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการถอดรหัสและเชื่อมต่ออุปกรณ์ตามคำแนะนำของอควา แผงควบคุมที่เคยดับสนิทเริ่มสว่างวาบขึ้นทีละส่วน และสัญลักษณ์แปลกประหลาดบนแผงควบคุมก็เริ่มเรืองแสง
ในขณะที่พวกเขากำลังทำงาน เสียงของอควาก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และดูเหมือนจะมีความรู้สึกบางอย่างแฝงอยู่
“ข้า... จำได้แล้ว... ผู้สร้าง... ของข้า” อควากล่าว “พวกเขา... คือนักปราชญ์... และนักวิทยาศาสตร์... ที่มองเห็น... อนาคต... และเตรียมพร้อม... สำหรับมัน”
ภาพโฮโลแกรมของอควาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดูชัดเจนกว่าเดิมมาก แสงสีฟ้าของมันเปล่งประกายเจิดจ้า และดูเหมือนจะมีรูปร่างที่สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
“ข้า... คือดวงตาแห่งอควา... สร้างขึ้น... เพื่อเป็นความหวัง... สุดท้าย... ของมนุษยชาติ” อควากล่าว “ภารกิจของข้า... คือการปกป้อง... โลก... จากภัยคุกคาม... ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง”
ภาคภูมิรู้สึกถึงความหวังที่ลุกโชนขึ้นในจิตใจ อควากลับมาแล้ว และดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก
“แล้วภัยคุกคามนั้นคืออะไรกันแน่ อควา?” ภาคภูมิถาม “และมันมาจากไหน?”
แสงของอควาสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง “พวกมัน... คือ ‘เซฟิร่า’ (Zephyra)” อควาตอบ “สิ่งมีชีวิต... ที่ไร้รูปแบบ... ที่มาจาก... ห้วงมิติ... ที่ว่างเปล่า... พวกมัน... ดำรงอยู่... ด้วยการดูดกลืน... พลังงาน... และความรู้... จากทุกสรรพสิ่ง”
“ไร้รูปแบบ? หมายความว่าไง?” อลิสาถาม
“พวกมัน... ไม่ได้มี... รูปร่างที่ตายตัว” อควาอธิบาย “พวกมัน... สามารถ... เปลี่ยนแปลง... รูปแบบ... ได้ตามความเหมาะสม... และสามารถ... แฝงตัว... อยู่ใน... ทุกสิ่งทุกอย่าง”
คำพูดของอควาสร้างความหนาวเหน็บแล่นไปทั่วร่างของทุกคน สิ่งมีชีวิตที่ไร้รูปแบบและสามารถแฝงตัวอยู่ในทุกสิ่งทุกอย่าง? นั่นหมายความว่าพวกมันอาจจะอยู่รอบตัวพวกเขาโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวเลยก็ได้
“แล้วพวกมันต้องการอะไร?” จ่าเรย์ถาม
“พวกมัน... ต้องการ... พลังงาน... จากโลก... เพื่อการดำรงอยู่... และการขยายเผ่าพันธุ์... ของพวกมัน” อควาตอบ “พวกมัน... จะดูดกลืน... ทุกสิ่งทุกอย่าง... จนกว่า... จะไม่เหลืออะไร... เลย”
ภาคภูมิรู้สึกถึงความรับผิดชอบที่หนักอึ้งขึ้นไปอีกขั้น ภัยคุกคามนี้ร้ายแรงกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้มากนัก
“แล้วเราจะหยุดพวกมันได้อย่างไร?” ภาคภูมิถาม “แกนหลักนี้... จะช่วยเราได้ใช่ไหม?”
“ใช่... แกนหลัก... คือแหล่งกำเนิด... พลังงาน... ที่บริสุทธิ์... ที่สามารถ... สร้างเกราะป้องกัน... ที่แข็งแกร่งที่สุด... เพื่อปกป้องโลก” อควาตอบ “และมันยังสามารถ... สร้างอาวุธ... ที่ทรงพลัง... ที่สามารถ... ทำลาย... เซฟิร่า... ได้อย่างสมบูรณ์”
ภาคภูมิและทีมของเขามองหน้ากันด้วยความหวังที่ลุกโชนขึ้นในจิตใจ หากแกนหลักนี้สามารถทำได้จริง พวกเขาก็มีโอกาสที่จะปกป้องโลกได้
“เราเชื่อมต่อเสร็จแล้วค่ะกัปตัน!” อลิสาตะโกน “แกนหลักพร้อมที่จะเปิดใช้งานแล้ว!”
ภาคภูมิพยักหน้า เขามองไปที่แผงควบคุม และกดปุ่มเปิดใช้งานอย่างช้าๆ
ทันใดนั้นเอง ผลึกขนาดใหญ่ในถ้ำก็เริ่มส่องแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาอย่างเจิดจ้า และกระแสพลังงานก็ไหลเวียนอย่างรุนแรงไปทั่วทั้งถ้ำ แผงควบคุมสว่างจ้าขึ้นจนตาพร่ามัว และเสียงคำรามของพลังงานก็ดังก้องไปทั่วทั้งดาวเคราะห์น้อย
“พลังงาน... กำลังถูกส่งไป... ยังแกนหลัก... ของข้อมูล!” อควาเปล่งเสียงออกมาด้วยความตื่นเต้น “ดวงตาแห่งอควา... กำลังจะตื่นขึ้น... อย่างสมบูรณ์แบบ!”
ภาคภูมิรู้สึกถึงความสั่นสะเทือนที่รุนแรงที่แผ่ไปทั่วทั้งร่าง และเขาก็รู้สึกเหมือนมีกระแสพลังงานบางอย่างไหลผ่านตัวเขาไปสู่แกนหลักของข้อมูลที่อยู่ในห้องหอจดจำ
ใจกลางแห่งพลังงานนิรันดร์ได้ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว และความหวังสุดท้ายของมนุษยชาติก็กำลังจะถูกเปิดเผย ภาคภูมิรู้ดีว่าภารกิจของพวกเขายังไม่จบลง แต่ตอนนี้พวกเขาก็มีความหวังที่จะต่อสู้กับภัยคุกคามจากห้วงอวกาศได้อย่างเต็มตัว
พวกเขาเฝ้ารอคอยด้วยใจจดจ่อ ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป เมื่อดวงตาแห่งอควาตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ และความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับชะตากรรมของมนุษยชาติจะถูกเปิดเผยออกมาทั้งหมด
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก