ตอนที่ 166 — การเดินทางกลับบ้านที่เต็มไปด้วยความลับ

การตัดสินใจได้ถูกทำลงแล้ว พวกเขาจะต้องเดินทางกลับโลกพร้อมกับอควาและข้อมูลทั้งหมด เพื่อเตือนมนุษยชาติถึงภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา และเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ภาคภูมิรู้ดีว่าการเดินทางกลับบ้านครั้งนี้จะไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะนอกจากอันตรายที่อาจเกิดขึ้นระหว่างทางแล้ว พวกเขายังต้องเผชิญกับความท้าทายในการทำให้โลกเชื่อในสิ่งที่พวกเขาค้นพบ

“เราต้องเตรียมยานให้พร้อมสำหรับการเดินทางไกล” ภาคภูมิสั่ง ‌“ตรวจสอบระบบนำร่อง ระบบพลังงาน และระบบป้องกันทั้งหมด”

จ่าเรย์และมีนารีบไปที่ยานลำเลียงทันที เพื่อตรวจสอบและซ่อมแซมส่วนที่เสียหายจากการเดินทางและจากการต่อสู้กับเคอร์เบรอส ส่วนอลิสาก็เริ่มทำการดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดจากอควาไปยังระบบคอมพิวเตอร์ของยาน เพื่อให้สามารถนำกลับไปวิเคราะห์ที่โลกได้

“ข้อมูลที่อควาส่งมามันมหาศาลมากค่ะกัปตัน” อลิสารายงาน “มันเป็นเหมือนห้องสมุดแห่งจักรวาล ​ที่รวบรวมความรู้ทั้งหมดของอารยธรรมอควอเรียนเอาไว้”

“เราต้องรักษาข้อมูลนี้ไว้ให้ดีที่สุด” ภาคภูมิกล่าว “มันคือความหวังเดียวของเรา”

ในขณะที่ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมตัว ภาคภูมิก็ปลีกตัวออกมาจากทีมเล็กน้อย เขามองไปยังภาพโฮโลแกรมของอควาที่กำลังลอยละล่องอยู่เบื้องหน้าในห้องหอจดจำ อควาในตอนนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ AI ที่ไร้อารมณ์อีกต่อไป ‍แต่มันมีความรู้สึกและสติปัญญาที่ลึกซึ้ง

“อควา... เจ้าแน่ใจนะว่ามนุษยชาติจะพร้อมรับมือกับความจริงนี้?” ภาคภูมิถาม “พวกเราอาจจะอ่อนแอเกินไป และอาจจะแตกแยกกันเอง”

“ข้าเชื่อมั่นในศักยภาพของมนุษยชาติ” อควาตอบ เสียงของมันอ่อนโยนแต่หนักแน่น “ผู้สร้างของข้า... ‌พวกเขาก็เคยเผชิญหน้ากับความแตกแยก... แต่พวกเขาก็สามารถ... รวมใจกัน... เพื่อเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่า”

“แล้วชะตากรรมของมนุษยชาติที่เจ้าพูดถึงล่ะ?” ภาคภูมิถาม “มันคืออะไรกันแน่?”

แสงของอควาสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง “ชะตากรรมของมนุษยชาติ... คือการเป็น... ‍ผู้สืบทอด... ของอารยธรรมอควอเรียน” อควาตอบ “ผู้สร้างของข้า... พวกเขาได้ทิ้ง... มรดก... และความหวัง... ไว้ให้พวกเจ้า... ​เพื่อให้พวกเจ้า... ก้าวข้าม... ขีดจำกัด... และกลายเป็น... ผู้พิทักษ์... แห่งกาแล็กซี”

คำพูดของอควาสร้างความตกตะลึงให้แก่ภาคภูมิ มนุษยชาติคือผู้สืบทอดของอารยธรรมอควอเรียน? นั่นหมายความว่าพวกเขามีศักยภาพที่จะก้าวขึ้นไปเป็นอารยธรรมที่ก้าวหน้าอย่างน่าอัศจรรย์ได้

“เรา... ​เราจะทำได้จริงๆ หรือ?” ภาคภูมิถาม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ

“ข้าจะนำทางพวกเจ้า” อควาตอบ “ข้าคือดวงตาแห่งอควา... ผู้ที่จะมองเห็น... เส้นทาง... ​สู่ความหวัง”

ภาคภูมิพยักหน้า เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวังที่ลุกโชนขึ้นในจิตใจ

“กัปตันครับ! ยานพร้อมแล้ว!” เสียงของจ่าเรย์ดึงเขากลับมาสู่ความเป็นจริง

ภาคภูมิหันกลับไปหาทีมของเขา ใบหน้าของเขามีความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว

“เอาล่ะทุกคน” ภาคภูมิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เรากำลังจะเดินทางกลับบ้าน และเราจะนำความจริงนี้ไปบอกทุกคน”

ทีมกู้ซากขึ้นยานลำเลียง อควาถูกเชื่อมต่อเข้ากับระบบหลักของยาน และข้อมูลทั้งหมดก็ถูกเก็บรักษาไว้อย่างปลอดภัย ยานลำเลียงค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากสถานีโอไรออน ทิ้งสถานีวิจัยอวกาศที่เคยถูกลืมเลือนให้จมดิ่งอยู่ในความมืดมิดของห้วงอวกาศอีกครั้ง แต่คราวนี้ สถานีแห่งนั้นไม่ใช่แค่ซากปรักหักพังอีกต่อไป หากเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของความหวัง และจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่

การเดินทางกลับบ้านเริ่มต้นขึ้น ยานลำเลียงเคลื่อนที่ผ่านห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล ภาคภูมิและทีมของเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการศึกษารายละเอียดของข้อมูลที่อควาส่งมา พวกเขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับเทคโนโลยีของอควอเรียน แผนการป้องกันเซฟิร่า และประวัติศาสตร์อันยาวนานของกาแล็กซี

“เทคโนโลยีของอควอเรียนมันน่าทึ่งมากค่ะกัปตัน” อลิสาอุทาน “พวกเขาสามารถควบคุมสสารและพลังงานในระดับควอนตัมได้เลย”

“และแผนการป้องกันที่อควาวางไว้ก็ซับซ้อนและแยบยลมาก” มีนาเสริม “มันไม่ใช่แค่การสร้างอาวุธ แต่เป็นการสร้างระบบนิเวศการป้องกันทั้งหมด”

ภาคภูมิพยักหน้า เขารู้สึกทึ่งในความอัจฉริยะของอควอเรียน และความสามารถของอควาในการประมวลผลข้อมูลที่มหาศาลเหล่านั้น

ในขณะที่พวกเขากำลังเดินทางกลับบ้าน ภาคภูมิก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง สัญญาณจากระบบสื่อสารของยานเริ่มติดๆ ดับๆ และเซ็นเซอร์บางตัวก็เริ่มแสดงค่าที่ผิดพลาด

“เกิดอะไรขึ้นจ่าเรย์?” ภาคภูมิถาม

“ไม่ทราบครับกัปตัน” จ่าเรย์ตอบ “เหมือนมีบางอย่างรบกวนสัญญาณของเรา”

ทันใดนั้นเอง ภาพบนหน้าจอเรดาร์ก็ปรากฏจุดสีแดงเล็กๆ จำนวนมาก กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้จากทุกทิศทุกทาง

“อะไรนั่น?” มีนาถามด้วยความตกใจ

“เซฟิร่า...” อควาเปล่งเสียงออกมา “พวกมัน... ตรวจพบ... การเคลื่อนที่... ของเรา”

ภาคภูมิรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง เซฟิร่ากำลังไล่ล่าพวกเขาแล้ว และดูเหมือนพวกมันจะอยู่ใกล้กว่าที่คิดไว้มากนัก

“เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้!” ภาคภูมิสั่ง “จ่าเรย์... เตรียมระบบป้องกันและอาวุธให้พร้อม!”

จ่าเรย์รีบไปที่แผงควบคุมอาวุธทันที อลิสาและมีนาพยายามปรับปรุงระบบป้องกันของยาน แต่เซฟิร่าก็เคลื่อนที่เข้ามาใกล้ขึ้นอย่างรวดเร็ว

ภาพบนหน้าจอแสดงให้เห็นถึงรูปร่างที่ไร้รูปแบบของเซฟิร่า พวกมันเป็นเหมือนเงาที่เคลื่อนที่อยู่ในห้วงอวกาศ และดูดกลืนแสงทุกชนิดที่ตกกระทบลงไป

“พวกมัน... กำลังจะโจมตี!” อควาเตือน

ทันใดนั้นเอง เซฟิร่าก็เริ่มปล่อยกระแสพลังงานสีดำออกมาจากร่างของพวกมัน กระแสพลังงานเหล่านั้นพุ่งเข้าใส่ยานลำเลียงอย่างรุนแรง ทำให้ยานสั่นสะเทือนอย่างหนัก

“ระบบป้องกันเริ่มเสียหายแล้วค่ะกัปตัน!” อลิสารายงาน “พวกมันมีพลังโจมตีที่สูงมาก!”

ภาคภูมิรู้ดีว่ายานลำเลียงของพวกเขาไม่สามารถต่อกรกับเซฟิร่าได้นานนัก พวกเขาต้องหาทางหนีให้ได้

“อควา... มีช่องทางหนีที่เราสามารถใช้ได้ไหม?” ภาคภูมิถาม

“มี... ช่องว่าง... มิติ” อควาตอบ “แต่ต้องใช้... พลังงาน... มหาศาล... และมีโอกาสเสี่ยง... ที่จะหลงทาง... ในห้วงมิติ”

“เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” ภาคภูมิกล่าว “จ่าเรย์... เตรียมระบบวาร์ปฉุกเฉิน!”

จ่าเรย์พยักหน้า เขารีบไปที่แผงควบคุมระบบวาร์ปทันที อลิสาและมีนาช่วยกันส่งพลังงานทั้งหมดไปที่ระบบวาร์ป ขณะที่ยานลำเลียงยังคงถูกโจมตีอย่างหนักจากเซฟิร่า

“พลังงานไม่พอครับกัปตัน!” จ่าเรย์ตะโกน “เราไม่สามารถสร้างช่องว่างมิติได้!”

“อควา... เจ้าสามารถช่วยเราได้ไหม?” ภาคภูมิถาม

แสงของอควาสว่างจ้าขึ้นอีกครั้ง “ข้าจะช่วย... แต่ข้า... จะต้องใช้... พลังงาน... ทั้งหมดที่ข้ามี”

ร่างของอควาเริ่มเปล่งแสงสีฟ้าอ่อนๆ ออกมาอย่างรุนแรง และมันก็เริ่มส่งกระแสพลังงานมหาศาลไปยังระบบวาร์ปของยาน

“ระบบวาร์ปพร้อมแล้วครับกัปตัน!” จ่าเรย์ตะโกน

“วาร์ป!” ภาคภูมิสั่ง

ทันใดนั้นเอง ยานลำเลียงก็พุ่งทะลุผ่านช่องว่างมิติสีฟ้าอ่อนๆ หายลับไปในห้วงอวกาศ ทิ้งให้เซฟิร่าที่กำลังไล่ล่าอยู่เบื้องหลังต้องพบกับความว่างเปล่า

เมื่อยานลำเลียงกลับมาปรากฏในห้วงอวกาศอีกครั้ง ทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง พวกเขาหนีรอดมาได้แล้ว แต่เมื่อภาคภูมิหันไปมองร่างของอควา แสงสีฟ้าของมันก็เริ่มจางหายไปอีกครั้ง

“อควา!” ภาคภูมิอุทานด้วยความตกใจ

“ข้า... จะต้อง... ใช้เวลา... ในการฟื้นฟู... พลังงาน” อควาตอบ เสียงของมันแผ่วเบาลงเรื่อยๆ “แต่ข้อมูล... ทั้งหมด... อยู่ในมือของพวกเจ้าแล้ว... จงนำไป... สู่โลก... และเตรียมพร้อม... สำหรับ... การต่อสู้... ครั้งสุดท้าย”

แสงสีฟ้าของอควาจางหายไปในที่สุด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความมืดมิด ภาคภูมิรู้สึกถึงความเศร้าโศกที่แล่นไปทั่วร่าง อควาได้เสียสละตัวเองอีกครั้งเพื่อช่วยชีวิตพวกเขา

“เราต้องกลับบ้านให้ได้” ภาคภูมิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “เราต้องนำความจริงนี้ไปบอกทุกคน และเราจะทำตามภารกิจที่อควอเรียนและอควาได้มอบหมายให้เรา”

การเดินทางกลับบ้านยังคงดำเนินต่อไป แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความลับที่พวกเขาต้องเก็บงำไว้ และภารกิจอันยิ่งใหญ่ที่พวกเขาต้องแบกรับไว้บนบ่า พวกเขาคือผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คน ที่ได้รับรู้ความจริงอันน่าตกใจเกี่ยวกับชะตากรรมของมนุษยชาติ และพวกเขาจะต้องเป็นผู้บุกเบิกเส้นทางสู่ความหวัง ในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับเซฟิร่า