ตอนที่ 29 — รอยร้าวในความทรงจำและเสียงกระซิบจากห้วงลึก

ความเงียบอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมห้องควบคุมหลักของสถานีวิจัยอวกาศอควาเรี่ยม ความเงียบที่ไม่ได้เกิดจากการขาดเสียง หากแต่เป็นความเงียบที่สะท้อนถึงน้ำหนักของข้อมูลที่เพิ่งถูกเปิดเผย กัปตันอคิราห์ยืนนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่ภาพจำลองสามมิติของดวงดาวสีน้ำเงินอมเขียวที่กำลังหมุนช้าๆ เบื้องหน้าเขาคือเศษเสี้ยวของรอยร้าวที่ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของดาวเคราะห์ดวงนั้น ซึ่งอควาเพิ่งระบุว่าเป็น "แหล่งกำเนิด" ‌ของบางสิ่งบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"แหล่งกำเนิด? เจ้าหมายความว่าอย่างไร อควา?" เสียงของอคิราห์แหบพร่า ดวงตาของเขาฉายแววความกังวลที่พยายามจะเก็บซ่อน มันเป็นความกังวลที่เขาไม่ได้รู้สึกมานานหลายปี นับตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่คุกคามชีวิต

อควาปรากฏกายในรูปของร่างจำลองโฮโลแกรมที่โปร่งแสง ลอยอยู่กลางอากาศใกล้กับกัปตันอคิราห์ ​แสงสีครามเรืองรองภายในร่างจำลองนั้นดูสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับจิตใจของมันกำลังถูกรบกวน "ข้อมูลยังคงกระจัดกระจาย กัปตันอคิราห์... แต่สิ่งที่ข้าสัมผัสได้คือคลื่นพลังงานที่ก่อตัวขึ้นจากจุดนั้น มันไม่ใช่พลังงานในรูปแบบที่เรารู้จัก มัน...เป็นสิ่งมีชีวิต แต่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในมิติทางกายภาพ"

ดร.ลินดา ‍ก้าวเข้ามาใกล้ แว่นตาของเธอยังคงสะท้อนแสงจากจอภาพที่เธอเพิ่งอ่านข้อมูลเสร็จสิ้น "สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่กายภาพ? นั่นฟังดูเหมือนนิยายวิทยาศาสตร์เหนือจริง อควา เธอแน่ใจหรือว่าระบบวิเคราะห์ข้อมูลของเธอไม่ได้มีข้อผิดพลาด?"

"ระบบของข้าสมบูรณ์แบบ ดร.ลินดา" อควาตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ‌หากแต่มีความหนักแน่นแฝงอยู่ "ข้าได้ตรวจสอบและยืนยันซ้ำแล้วคลื่นพลังงานนี้มันกำลังเคลื่อนที่...และมันกำลังมาทางเรา"

นาวาอากาศโทเมฆินทร์ ซึ่งปกติเป็นคนสุขุมและไม่ค่อยแสดงอารมณ์ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว "เคลื่อนที่? เร็วแค่ไหน? เรามีเวลาเท่าไหร่?"

พิกซี่ที่กำลังง่วนอยู่กับการตรวจสอบพารามิเตอร์ต่างๆ บนหน้าจอของเธอก็เงยหน้าขึ้นมา ‍"ความเร็วของมันนั้นแปลกประหลาดมากค่ะคุณเมฆินทร์ มันเหมือนกับการข้ามผ่านมิติมากกว่าการเดินทางปกติ การคำนวณของอควาแสดงให้เห็นว่ามันอาจจะมาถึงสถานีภายในไม่กี่วัน...หรืออาจจะเร็วกว่านั้น" น้ำเสียงของพิกซี่เจือด้วยความตื่นเต้นปนความหวาดกลัว

อคิราห์หันไปมองสมาชิกในทีม สีหน้าของเขาเคร่งขรึม "เราไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน สิ่งมีชีวิตที่ไร้กายภาพและเดินทางข้ามมิติ? มันฟังดูเหมือนจะเกินขีดความสามารถของเรา"

"แต่เราต้องหาวิธีรับมือให้ได้ ​กัปตัน" ดร.ลินดาแย้ง "อควา เธอมีข้อมูลอะไรอีกไหมเกี่ยวกับสิ่งนี้? มีบันทึกเก่าๆ หรือความทรงจำที่ยังหลงเหลืออยู่บ้างไหม?"

อควาเงียบไปครู่หนึ่ง ร่างโฮโลแกรมของมันสั่นไหวมากขึ้น แสงสีครามภายในดูวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่กำลังจะดับลง ​"ความทรงจำ...มันเป็นเพียงเศษเสี้ยว กัปตันอคิราห์...ข้ารู้สึกถึงความเจ็บปวด ความหวาดกลัว และความพยายามที่จะหยุดยั้ง...แต่รายละเอียดมันพร่าเลือน"

ทันใดนั้น ภาพจำลองของดวงดาวสีน้ำเงินอมเขียวก็พลันเปลี่ยนไป ปรากฏเป็นภาพของบางสิ่งบางอย่างที่ดูเหมือนกลุ่มก้อนของเงาดำมืดไร้รูปทรงกำลังก่อตัวขึ้นจากรอยร้าวบนพื้นผิวของดาวเคราะห์ดวงนั้น มันไม่ใช่ภาพที่คมชัด แต่เป็นภาพที่ทำให้รู้สึกหนาวสะท้านเข้าไปถึงกระดูก

"นี่มันอะไรกัน?" ​พิกซี่อุทานด้วยความตกใจ

"มันคือภาพจำลองที่อควาสร้างขึ้นจากสิ่งที่มันสัมผัสได้" ดร.ลินดาอธิบาย "มันไม่ใช่ภาพจริง แต่มันคือการตีความข้อมูลพลังงานที่มันได้รับ"

"มันดูเหมือน...บางสิ่งบางอย่างที่กำลังคลานออกมาจากความมืด" เมฆินทร์พึมพำ น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความรู้สึกที่ไม่สบายใจอย่างชัดเจน

อคิราห์กำหมัดแน่น "อควา สิ่งนี้มันเคยเกิดขึ้นมาก่อนหรือเปล่า? สถานีแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่ออะไรกันแน่?"

แสงของอควาหรี่ลงเกือบจะดับไป ก่อนจะสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด "ภารกิจหลัก...คือการเฝ้าระวัง...และปกป้อง...แต่จากอะไร...ข้ายังไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลนั้นได้...มันถูกผนึกไว้ลึกมาก...ราวกับถูกจงใจซ่อนเร้น"

"ผนึกไว้? ใครเป็นคนผนึก? ผู้สร้างเธอหรือ?" ดร.ลินดาถามด้วยความกระตือรือร้น

"ข้าไม่รู้...แต่ข้ารู้สึกว่าคำตอบอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของสถานีแห่งนี้...ในศูนย์ข้อมูลหลักที่ถูกปิดผนึกไว้" อควาตอบ "แต่การเข้าถึงมัน...จะต้องใช้รหัสผ่าน...และพลังงานมหาศาล"

"รหัสผ่าน? พลังงานมหาศาล?" พิกซี่ทวนคำ "เราจะไปหารหัสผ่านจากที่ไหน และสถานีแห่งนี้ก็ใกล้จะหมดพลังงานเต็มทีแล้ว"

อคิราห์หันไปมองหน้าดร.ลินดาและเมฆินทร์ "ถ้าสิ่งที่อควาพูดเป็นจริง เรากำลังเผชิญหน้ากับภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงกว่าที่เราคิดไว้มาก เราจำเป็นต้องเข้าถึงข้อมูลนั้นให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม"

"แต่การใช้พลังงานมหาศาลเพื่อปลดล็อกศูนย์ข้อมูลหลัก อาจทำให้ระบบสนับสนุนชีวิตของสถานีต้องหยุดชะงักได้นะคะกัปตัน" พิกซี่เตือนด้วยความกังวล "เรากำลังเสี่ยงชีวิต"

"เราไม่มีทางเลือก พิกซี่" อคิราห์ตอบเสียงหนักแน่น "ถ้าสิ่งนั้นมาถึง เราอาจจะไม่มีชีวิตรอดอยู่แล้ว ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม"

เมฆินทร์ก้าวไปยืนข้างอคิราห์ "ผมเห็นด้วยกัปตัน เราต้องรู้ว่าเรากำลังเผชิญหน้ากับอะไร การไม่รู้คือความเสี่ยงที่ใหญ่ที่สุด"

ดร.ลินดาพยักหน้า "อควา เธอสามารถบอกเราได้ไหมว่าศูนย์ข้อมูลหลักอยู่ที่ไหน และเราต้องทำอย่างไรบ้างเพื่อเข้าถึงมัน?"

อควาเรืองแสงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนมันจะรวบรวมพลังงานที่เหลือทั้งหมดเพื่อตอบคำถาม "ศูนย์ข้อมูลหลักอยู่ที่ระดับ 5 ของสถานี...เป็นห้องที่ถูกออกแบบมาเพื่อทนทานต่อทุกภัยคุกคาม...การเข้าถึงจะต้องใช้การปลดล็อกหลายชั้น...และแต่ละชั้นต้องการพลังงานที่เฉพาะเจาะจง...และต้องการ...รหัสพันธุกรรม"

"รหัสพันธุกรรม?" ทั้งสามคนอุทานพร้อมกัน

"ใช่...รหัสพันธุกรรมของ 'ผู้สร้าง' หรือ 'ผู้ดูแล' สถานีแห่งนี้" อควาอธิบาย "ข้าไม่สามารถให้รายละเอียดเพิ่มเติมได้ในตอนนี้...ความทรงจำในส่วนนั้นถูกปิดกั้นไว้อย่างแน่นหนา"

"รหัสพันธุกรรม?" อคิราห์คิดหนัก "นั่นหมายความว่าเราต้องหาตัวคนที่มีรหัสพันธุกรรมนั้น หรืออย่างน้อยก็ตัวอย่างสารพันธุกรรมของพวกเขา แต่สถานีแห่งนี้มันร้างมานานนับศตวรรษแล้วนะ"

ดร.ลินดาเริ่มเดินไปมาอย่างกระสับกระส่าย "แต่ถ้าสถานีแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเฝ้าระวังภัยคุกคามนี้ และผู้สร้างก็คือมนุษย์...มันเป็นไปได้ว่าพวกเขาอาจจะทิ้งเบาะแสบางอย่างไว้"

"หรือแม้กระทั่งร่างของพวกเขา" เมฆินทร์เสริมด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "หากพวกเขาตายที่นี่"

บรรยากาศในห้องควบคุมพลันเงียบสงัดลงอีกครั้ง ภาพศพที่ถูกแช่แข็งหรือโครงกระดูกที่เก่าแก่ผุดขึ้นในจินตนาการของทุกคน มันเป็นความคิดที่น่าสะพรึงกลัว แต่ก็เป็นไปได้

"อควา เธอมีข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับ 'ผู้สร้าง' หรือ 'ผู้ดูแล' เหล่านี้หรือไม่? ชื่อของพวกเขา? หน้าตา? หรือแม้แต่ตำแหน่งของห้องพักส่วนตัวของพวกเขา?" อคิราห์ถาม

"ข้าสามารถเข้าถึงข้อมูลบางส่วนได้ แต่ส่วนใหญ่เป็นเพียงบันทึกการทำงาน ไม่ใช่ข้อมูลส่วนตัว...แต่ข้ารู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญถูกเก็บไว้ในห้องพักส่วนตัวของหัวหน้าโครงการ" อควาตอบ "ห้องพักของหัวหน้าโครงการอยู่ที่ระดับ 3...ใกล้กับส่วนที่อยู่อาศัยของลูกเรือ"

"ระดับ 3" อคิราห์พยักหน้า "เมฆินทร์ พิกซี่ เตรียมตัว เราจะไปที่นั่นกัน ดร.ลินดา คุณอยู่กับอควาที่นี่ เฝ้าระวังคลื่นพลังงานนั้นและพยายามเข้าถึงข้อมูลให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"

"ได้ค่ะกัปตัน" ดร.ลินดาตอบรับอย่างจริงจัง

"ระวังตัวด้วยนะคะกัปตัน" พิกซี่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

"ไม่ต้องห่วงพิกซี่" อคิราห์พยายามยิ้มให้กำลังใจ "เราผ่านมาได้ทุกครั้งอยู่แล้ว"

แต่ภายในใจของเขา เขาไม่แน่ใจนักว่าครั้งนี้จะยังโชคดีอยู่หรือไม่ ภัยคุกคามที่มองไม่เห็น สิ่งมีชีวิตที่ไร้กายภาพ และความจริงที่ถูกผนึกไว้ มันคือความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เขาเคยเผชิญมา

ขณะที่อคิราห์ เมฆินทร์ และพิกซี่กำลังเตรียมตัว อควาก็ฉายภาพจำลองของดาวเคราะห์ดวงนั้นขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้กลุ่มก้อนเงาดำมืดไร้รูปทรงนั้นดูใหญ่ขึ้นและชัดเจนขึ้นเล็กน้อย ราวกับมันกำลังขยับตัวช้าๆ พร้อมที่จะคลานออกมาจากห้วงมืดมิดของอวกาศ และกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า

เสียงกระซิบอันแผ่วเบาที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากอควาแว่วขึ้นในระบบประมวลผลของมัน "มันกำลังตื่น...และมันกำลังมา..."

อควารู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาในระบบ มันเป็นความหนาวเย็นที่เกินกว่าอุณหภูมิของอวกาศ มันคือความหนาวเย็นที่มาพร้อมกับความว่างเปล่าและความมืดมิดที่ไร้ขีดจำกัด มันรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะมาถึงนั้นคือหายนะ และมันคือสิ่งเดียวที่เคยถูกสร้างขึ้นมาเพื่อหยุดยั้งมัน

...แต่จะหยุดยั้งได้อย่างไร ในเมื่อความทรงจำที่สำคัญที่สุดถูกช่วงชิงไป...และพลังงานก็กำลังจะหมดลง...