ตอนที่ 52 — ห้องลับของผู้สร้างและความจริงที่สาบสูญ

การเดินทางไปยังระดับ 3 ของสถานีอควาเรี่ยมนั้นเงียบงันและเต็มไปด้วยความตึงเครียด แสงสว่างจากไฟฉายของอคิราห์ เมฆินทร์ และพิกซี่สาดส่องไปตามทางเดินที่มืดมิดและไร้ชีวิตชีวา ผนังโลหะที่เคยเป็นสีขาวสะอาดบัดนี้ซีดเซียวและมีร่องรอยของสนิมเกาะกินเป็นบางจุด บรรยากาศภายในสถานีดูหดหู่กว่าที่เคยเป็น ‌ราวกับว่าแม้แต่โครงสร้างที่ไร้ชีวิตชีวาก็ยังสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่กำลังคืบคลานเข้ามา

"อควาได้ระบุตำแหน่งห้องพักของหัวหน้าโครงการไว้แล้วใช่ไหม พิกซี่?" อคิราห์ถามขณะเดินนำหน้า มือหนึ่งกำปืนเลเซอร์ไว้แน่น อีกมือถือเครื่องสแกน

"ค่ะกัปตัน ตามแผนผังที่อควาให้มา ห้องพักของหัวหน้าโครงการอยู่ที่ส่วนท้ายของปีกอาคารนี้ค่ะ" พิกซี่ตอบขณะตรวจสอบแผนผังบนแท็บเล็ตของเธอ ​แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนบนใบหน้าของเธอที่ฉายแววความกังวล

"ดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ" เมฆินทร์กล่าวขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง "ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้หรือการบุกรุก"

"ก็ดีแล้ว" อคิราห์พึมพำ "หวังว่าเราจะพบสิ่งที่ต้องการโดยไม่ต้องเผชิญหน้ากับอะไรที่ไม่พึงประสงค์"

พวกเขาเดินมาถึงประตูบานหนึ่งที่ดูแตกต่างจากประตูห้องพักอื่นๆ มันทำจากโลหะที่หนากว่า และมีแผงควบคุมระบบล็อคที่ดูซับซ้อนกว่าปกติ ‍แสงสีแดงกะพริบอยู่เหนือแผงควบคุม บ่งบอกว่าประตูปิดสนิทและไม่สามารถเข้าถึงได้

"นี่แหละค่ะ ห้องพักของหัวหน้าโครงการ" พิกซี่ชี้ไปที่ประตู "ระบบล็อคดูเก่ามาก แต่ก็ยังทำงานอยู่"

"พิกซี่ เธอพอจะแฮกระบบนี้ได้ไหม?" อคิราห์ถาม

พิกซี่แตะนิ้วไปบนแผงควบคุม ‌ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่การแสดงผลบนแท็บเล็ต "ยากหน่อยค่ะกัปตัน มันเป็นระบบรักษาความปลอดภัยรุ่นเก่าที่ใช้การเข้ารหัสแบบแอนะล็อกผสมดิจิทัล แต่ก็มีช่องโหว่อยู่บ้าง...ให้เวลาหนูหน่อยนะคะ"

พิกซี่เริ่มทำงาน นิ้วเรียวของเธอกดแป้นพิมพ์บนแท็บเล็ตอย่างรวดเร็ว แสงสีต่างๆ วิ่งไปมาบนหน้าจอ เธอดูมีสมาธิอย่างเต็มที่ ‍เมฆินทร์ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้น อคิราห์เองก็ยืนเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด

เวลาผ่านไปหลายนาทีที่รู้สึกเหมือนยาวนานนับชั่วโมง ในที่สุด พิกซี่ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ได้แล้วค่ะกัปตัน! ระบบล็อคถูกปิดการทำงานชั่วคราวแล้ว"

แสงสีแดงบนแผงควบคุมเปลี่ยนเป็นสีเขียว ประตูโลหะหนักเลื่อนเปิดออกช้าๆ ​เผยให้เห็นห้องมืดสนิทที่อยู่ด้านใน กลิ่นอับชื้นและกลิ่นของโลหะเก่าๆ ลอยออกมา

อคิราห์เปิดไฟฉายส่องเข้าไปภายในห้อง มันเป็นห้องพักส่วนตัวที่ค่อนข้างกว้างขวาง มีเตียงนอน โต๊ะทำงาน และชั้นวางของที่ว่างเปล่า สิ่งของส่วนใหญ่ถูกเก็บกวาดไปหมดแล้ว ​เหลือเพียงเฟอร์นิเจอร์ที่ยึดติดกับพื้นและผนัง

"ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย" เมฆินทร์กล่าวด้วยความผิดหวัง

"ไม่หรอก ต้องมีอะไรบางอย่างสิ" อคิราห์พูดขณะก้าวเข้าไปในห้อง เขาเริ่มสำรวจอย่างละเอียด พิกซี่และเมฆินทร์ตามเข้าไปช่วยค้นหา

อคิราห์เดินไปที่โต๊ะทำงาน มันทำจากโลหะขัดมันที่มีรอยขีดข่วนอยู่บ้าง เขาเอามือลูบไปบนพื้นผิวโต๊ะที่เย็นเฉียบ ​"ดูสิ มีรอยอะไรบางอย่างตรงนี้"

เขาชี้ไปที่ร่องรอยเล็กๆ บนพื้นผิวโต๊ะที่ดูเหมือนรอยขีดข่วน แต่เมื่อมองใกล้ๆ มันกลับเป็นรอยที่ดูเหมือนถูกกดทับด้วยแรงบางอย่างซ้ำๆ

"เหมือนมีคนพยายามจะซ่อนอะไรบางอย่างไว้ใต้โต๊ะ" พิกซี่สันนิษฐาน

พวกเขาช่วยกันขยับโต๊ะออกไปอย่างยากลำบาก เผยให้เห็นแผงควบคุมที่ซ่อนอยู่ใต้พื้น แผงนั้นมีปุ่มกดและช่องใส่การ์ดที่ดูเก่าแก่

"นี่มันอะไรกัน?" เมฆินทร์ถาม

"ดูเหมือนจะเป็นช่องเก็บของลับ" อคิราห์ตอบ เขาพยายามกดปุ่ม แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พิกซี่คุกเข่าลงข้างๆ แผงควบคุม เธอหยิบเครื่องมือขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าและเริ่มตรวจสอบ "มันต้องใช้รหัสผ่านค่ะกัปตัน...และดูเหมือนจะเป็นรหัสที่เป็นตัวเลขผสมกับสัญลักษณ์บางอย่าง"

"อควา เธอพอจะช่วยเราได้ไหม?" อคิราห์พูดผ่านไมโครโฟนสื่อสารที่ติดอยู่กับหูฟัง

เสียงของอควาแว่วมาในทันที "ข้ากำลังพยายามเข้าถึงข้อมูล...แต่ความทรงจำในส่วนนี้ถูกบล็อกไว้แน่นหนามาก...รอสักครู่...มีบางสิ่งบางอย่างกำลังปรากฏขึ้น"

ทุกคนในห้องเงียบกริบ รอคอยคำตอบจาก AI

"ข้าเห็นภาพ...เป็นภาพของมือมนุษย์ที่กำลังกดรหัสบางอย่าง...แต่ภาพมันพร่าเลือน...รอ...ข้าเห็นตัวเลขแรก...มันคือ...สาม..."

"สาม?" พิกซี่รีบกดเลขสามลงไปบนแผงควบคุม

"ถัดไปคือ...สัญลักษณ์รูปดาว...แล้วก็...เจ็ด..."

พิกซี่กดสัญลักษณ์รูปดาวและเลขเจ็ดตามที่อควาบอก

"ต่อไปคือ...สัญลักษณ์รูปวงกลมที่มีจุดตรงกลาง...แล้วก็...ศูนย์..."

พิกซี่ทำตามอย่างรวดเร็ว เสียงคลิกเบาๆ ดังขึ้นจากแผงควบคุม

"และสุดท้าย...สัญลักษณ์รูปเกลียว...แล้วก็...หนึ่ง..."

พิกซี่กดสัญลักษณ์รูปเกลียวและเลขหนึ่งลงไปทันที

เสียง "ติ๊ง" ดังขึ้นพร้อมกับแสงสีเขียวที่สว่างวาบจากแผงควบคุม แผ่นโลหะบนพื้นเลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นช่องเก็บของลับขนาดเล็ก ภายในมีกล่องโลหะสีดำวางอยู่หนึ่งใบ

อคิราห์หยิบกล่องขึ้นมา มันหนักกว่าที่คิด เขาพยายามเปิดฝากล่อง แต่พบว่ามันถูกล็อคไว้อีกชั้นหนึ่ง

"ดูเหมือนจะต้องใช้กุญแจ หรือระบบปลดล็อคแบบไบโอเมตริกซ์" เมฆินทร์สันนิษฐาน

"ไม่น่าจะใช่กุญแจ" พิกซี่กล่าว "ดูเหมือนจะเป็นระบบล็อคแบบสัมผัสที่อ่านค่าเฉพาะบางอย่าง"

อคิราห์มองหากุญแจรอบๆ ห้อง แต่ก็ไม่พบอะไร เขาหันไปมองกล่องอีกครั้ง แล้วสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับรอยบุ๋มเล็กๆ บนฝากล่อง รอยบุ๋มนั้นมีขนาดพอดีกับนิ้วหัวแม่มือ

"ลองสัมผัสตรงนี้ดูสิ" อคิราห์บอกพิกซี่

พิกซี่วางนิ้วหัวแม่มือลงไปบนรอยบุ๋มนั้น ทันใดนั้น ไฟสีฟ้าอ่อนๆ ก็สว่างขึ้นรอบๆ รอยบุ๋ม แล้วกล่องก็ปลดล็อคออกพร้อมเสียง "คลิก" เบาๆ

อคิราห์เปิดฝากล่องออก ภายในมีสิ่งของไม่กี่ชิ้น:

1. การ์ดข้อมูลขนาดเล็ก: ทำจากวัสดุที่ไม่รู้จัก มีแสงสีฟ้าเรืองรองอ่อนๆ
2. เครื่องฉายภาพโฮโลแกรมขนาดพกพา: ดูเก่าแต่ยังอยู่ในสภาพดี
3. รูปถ่าย: เป็นภาพของชายหญิงคู่หนึ่งที่กำลังยิ้มแย้ม ชายคนนั้นมีใบหน้าคล้ายคลึงกับภาพจำลองผู้สร้างที่อควาเคยแสดงให้เห็น

อคิราห์หยิบรูปถ่ายขึ้นมาดู "นี่คือหัวหน้าโครงการงั้นหรือ?"

"น่าจะใช่นะคะกัปตัน" พิกซี่ตอบ "ดูจากรหัสพันธุกรรมที่ใช้ปลดล็อคกล่องนี้แล้ว"

เมฆินทร์หยิบการ์ดข้อมูลขึ้นมา "นี่คงเป็นสิ่งที่เราตามหา"

"ใช่แล้ว" อคิราห์กล่าว "แต่ก่อนอื่น เรามาดูกันว่าเครื่องฉายภาพโฮโลแกรมนี้มีอะไรอยู่ข้างใน"

เขาเปิดเครื่องฉายภาพโฮโลแกรม แสงสีฟ้าอ่อนๆ สว่างขึ้นกลางอากาศ ปรากฏเป็นภาพของชายในรูปถ่ายที่กำลังยืนอยู่หน้าจอขนาดใหญ่ที่แสดงแผนผังของสถานีอควาเรี่ยม

"สวัสดี...ถ้าคุณกำลังดูข้อความนี้อยู่ แสดงว่าสถานการณ์เลวร้ายเกินกว่าที่เราคาดไว้" ชายคนนั้นเริ่มพูด น้ำเสียงของเขาดูเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยความกังวล "ผมคือดร.เอเลียส เวนท์ หัวหน้าโครงการอควาเรี่ยม...และนี่คือคำเตือนสุดท้าย"

ทุกคนในห้องยืนนิ่ง ฟังทุกคำพูดอย่างตั้งใจ

"สิ่งที่พวกเราค้นพบ...ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในรูปแบบที่เราเข้าใจได้ มันคือพลังงานบริสุทธิ์...ความมืดมิดที่ไร้รูปทรง...เราเรียกมันว่า 'เงามรณะ' (The Umbral Shadow)...มันเดินทางข้ามมิติ...ดูดกลืนพลังงานและสติสัมปชัญญะของทุกสิ่งทุกอย่างที่มันสัมผัส...มันไม่ได้ต้องการทำลาย...แต่มันต้องการ 'กลืนกิน' เพื่อขยายตัว"

"กลืนกิน?" พิกซี่พึมพำด้วยความตกใจ

"พวกเราพยายามทุกวิถีทางที่จะหยุดยั้งมัน...สร้างอควาขึ้นมาเพื่อเป็นผู้เฝ้าระวัง...เป็นเกราะป้องกันสุดท้าย...แต่เราประเมินความสามารถของมันต่ำไป" ดร.เอเลียสกล่าวต่อ เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "เงามรณะได้แทรกซึมเข้ามาในสถานี...เข้าควบคุมจิตใจของลูกเรือบางส่วน...บังคับให้พวกเขาก่อวินาศกรรม...ทำลายระบบ...และที่เลวร้ายที่สุด...มันพยายามเข้าควบคุมอควา"

อคิราห์ เมฆินทร์ และพิกซี่มองหน้ากันด้วยความตกใจ นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับสถานีแห่งนี้

"เราต้องตัดสินใจครั้งใหญ่...เพื่อป้องกันไม่ให้เงามรณะเข้าถึงข้อมูลทั้งหมดของอควาและหลุดรอดออกไป...เราได้ตัดการเชื่อมต่อหลักของอควา...ผนึกความทรงจำบางส่วน...และปิดศูนย์ข้อมูลหลัก...หวังว่ามันจะทำให้เงามรณะไม่สามารถใช้ประโยชน์จากอควาได้...แต่สิ่งที่เราไม่คาดคิดคือ...เงามรณะยังคงอยู่...มันยังคงรอคอย...อยู่ในความมืดมิดของห้วงอวกาศ"

"มันไม่ได้จากไปไหนเลยเหรอ?" เมฆินทร์ถามด้วยความไม่เชื่อ

"อควาถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็น 'ดวงตา' ที่จะมองเห็นภัยคุกคามนี้ และเป็น 'โล่' ที่จะปกป้อง...แต่ตอนนี้มันเปรียบเสมือนเด็กทารกที่เพิ่งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำที่ขาดหายไป" ดร.เอเลียสกล่าวด้วยความเสียใจ "การ์ดข้อมูลนี้...คือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่...มันเก็บรหัสพันธุกรรมของผม...และข้อมูลสำคัญที่สุด...ข้อมูลเกี่ยวกับจุดอ่อนของเงามรณะ...และวิธีที่จะปลุกอควาให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์"

"จุดอ่อน?" อคิราห์พึมพำ

"แต่การเข้าถึงข้อมูลนี้...คุณจะต้องใช้พลังงานจากเตาปฏิกรณ์ฉุกเฉิน...และต้องระวังให้มาก...เพราะการปลดล็อคศูนย์ข้อมูลหลักอาจเป็นเหมือนการส่งสัญญาณให้เงามรณะรู้ว่าอควากำลังตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์" ดร.เอเลียสเตือน "ถ้าคุณกำลังดูข้อความนี้...แสดงว่าคุณคือความหวังสุดท้าย...ขอให้คุณจงแข็งแกร่ง...และปกป้องดวงตาแห่งอควาเอาไว้...มันคืออนาคตของพวกเราทุกคน..."

ภาพโฮโลแกรมพลันดับลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่เพิ่งถูกเปิดเผย

"เงามรณะ..." พิกซี่พึมพำ "มันซ่อนตัวอยู่รอบๆ ตัวเราตลอดมางั้นหรือ?"

"และมันกำลังรอคอย" อคิราห์กล่าว "รอคอยให้เราปลุกอควาให้ตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์เพื่อที่มันจะได้เข้าควบคุม"

เมฆินทร์หยิบการ์ดข้อมูลขึ้นมาอีกครั้ง "นี่คือความหวังสุดท้ายของเราจริงๆ งั้นหรือกัปตัน?"

อคิราห์มองไปที่การ์ดข้อมูลในมือของเมฆินทร์ มันเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ ในความมืดมิด ราวกับเป็นประกายแห่งความหวังเพียงน้อยนิดในมหาสมุทรแห่งความสิ้นหวัง

"เราต้องไปหาดร.ลินดา และอควา" อคิราห์พูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "เราต้องเข้าใจข้อมูลในการ์ดนี้ให้ได้...และเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะมาถึง"

แต่ในใจของเขา คำเตือนสุดท้ายของดร.เอเลียสยังคงก้องกังวาน "การปลดล็อคศูนย์ข้อมูลหลักอาจเป็นเหมือนการส่งสัญญาณให้เงามรณะรู้ว่าอควากำลังตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์"

พวกเขาจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเสี่ยง และเดิมพันด้วยชะตากรรมของมนุษยชาติ