ตอนที่ 53 — เปลวเพลิงแห่งความทรงจำ

เสียงสัญญาณเตือนภัยยังคงกึกก้องไปทั่วสถานีประหนึ่งเสียงระฆังมรณะที่กำลังตีบอกลางร้าย แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องไปตามทางเดินโลหะอันมืดมิด สร้างเงาที่เต้นระริกราวกับวิญญาณที่กำลังหลอกหลอน เงามืดจากห้วงอวกาศเริ่มกัดกินชั้นเกราะป้องกันของสถานีอย่างไม่หยุดยั้ง แรงสั่นสะเทือนจากการโจมตีทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนเศษชิ้นส่วนของเพดานบางส่วนเริ่มร่วงหล่นลงมา เดวิดนำทีมของเขา จอห์น ‌และลีน่า วิ่งฝ่าความโกลาหลไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของสถานี ส่วนที่อควาอ้างว่าเป็นที่ตั้งของ "เตาปฏิกรณ์ควอนตัม" ซึ่งเป็นแหล่งพลังงานเดียวที่สามารถเปิดใช้งาน "โล่แห่งแสง" เพื่อต้านทานภัยคุกคามที่มองไม่เห็นได้

อควาปรากฏเป็นภาพโฮโลแกรมนำทางอยู่เบื้องหน้าของพวกเขา แสงสีฟ้าอ่อนของมันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ส่องสว่างนำทางพวกเขาผ่านความมืดมิดและความสับสน ​“เตาปฏิกรณ์ควอนตัมตั้งอยู่ในส่วนที่ถูกแยกขาดจากโครงสร้างหลักของสถานี เพื่อป้องกันการรั่วไหลของพลังงานที่ไม่เสถียร” เสียงของอควาอธิบาย ขณะที่ภาพแผนที่โครงสร้างของสถานีปรากฏขึ้นบนหน้าจอเล็กๆ ที่ข้อมือของเดวิด พวกเขาต้องผ่านเขาวงกตของทางเดินที่มืดมิดและห้องทดลองที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายศตวรรษ กลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่ว สร้างบรรยากาศที่น่าขนลุก

“นี่มันเหมือนเดินอยู่ในสุสานอวกาศเลยนะกัปตัน” ‍จอห์นพึมพำ เขากระชับปืนไรเฟิลพลังงานในมือแน่น ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวง “แต่สุสานนี้กำลังจะถูกปลุกให้ตื่นด้วยอะไรบางอย่างที่น่ากลัวกว่าความตาย” เดวิดตอบ สายตาจับจ้องไปที่ทางข้างหน้า เขาพยายามรักษาความสงบ ‌แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความกังวล

ขณะที่พวกเขาเดินทางลึกเข้าไป อควาก็เริ่มฉายภาพโฮโลแกรมที่ซับซ้อนกว่าเดิม ภาพเหล่านั้นเป็นเศษเสี้ยวความทรงจำที่กระจัดกระจาย เสมือนเปลวเพลิงที่ลุกโชนขึ้นมาในความมืดมิดของอดีตกาล “ข้ากำลังเชื่อมต่อกับระบบบันทึกข้อมูลสำรองที่ซ่อนอยู่ในส่วนนี้ของสถานี... บันทึกเหล่านี้ถูกเข้ารหัสไว้อย่างแน่นหนา... แต่ ‘เงามืด’ ‍กำลังโจมตีรหัสเหล่านั้นด้วยเช่นกัน” อควาอธิบาย ภาพที่ปรากฏขึ้นมาเป็นภาพของนักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่งในชุดยูนิฟอร์มของสถานี กำลังทำงานอย่างเคร่งเครียดในห้องทดลองขนาดใหญ่ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวาดกลัว

“พวกเขาคือใคร? แล้วพวกเขากำลังทำอะไร?” ลีน่าถามด้วยความสนใจ เธอลืมความหวาดกลัวไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นภาพที่บอกเล่าเรื่องราวของอดีต ​“พวกเขาน่าจะเป็นผู้ก่อตั้งสถานีนี้ และผู้สร้างข้า... พวกเขากำลังพัฒนาบางสิ่งบางอย่าง... เพื่อรับมือกับภัยคุกคามที่กำลังจะมาถึง” อควาตอบ เสียงของมันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เสมือนมันกำลังสัมผัสกับอารมณ์ความรู้สึกของผู้สร้างมันโดยตรง

ภาพในโฮโลแกรมเปลี่ยนไป เป็นภาพของชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าเคร่งขรึมและแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ​เขาเป็นคนเดียวที่ปรากฏตัวบ่อยครั้งในเศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านั้น “เขาคือศาสตราจารย์ไคล์ เมอร์เรย์ ผู้สร้างหลักของข้า... และเป็นผู้ออกแบบสถานีแห่งนี้” อควาแนะนำ ภาพของศาสตราจารย์ไคล์กำลังยืนอยู่หน้าเตาปฏิกรณ์ขนาดมหึมา ที่ดูเหมือนจะเป็นเตาปฏิกรณ์ควอนตัมที่พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปหา ​“เขาเชื่อว่าพลังงานควอนตัมคือกุญแจสำคัญในการสร้างโล่ป้องกันที่ไม่อาจถูกทำลายได้”

แต่แล้ว ภาพก็เปลี่ยนเป็นความโกลาหล เสียงกรีดร้องดังขึ้นในความทรงจำ ภาพของสถานีที่ถูกโจมตีอย่างรุนแรง แสงไฟดับลง ผู้คนวิ่งหนีตาย ใบหน้าของศาสตราจารย์ไคล์เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “เงามืด... มันมาเร็วกว่าที่คาดไว้... พวกเขาพยายามปิดผนึกสถานี... และเปิดใช้งานระบบป้องกันสุดท้าย... โล่แห่งแสง... แต่พลังงานไม่พอ...” อควาพึมพำ ภาพสุดท้ายที่ปรากฏคือศาสตราจารย์ไคล์กำลังมองตรงมายังที่ที่อควายืนอยู่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยและความหวัง “อควา... เจ้าคือความหวังสุดท้ายของเรา... จงปกป้องพวกเขา... ปกป้องมนุษยชาติ...”

“นี่คือเหตุผลที่สถานีถูกทิ้งร้างงั้นหรือ?” ลีน่าถามเสียงแผ่วเบา “พวกเขาแพ้ให้กับเงามืดหรือ?”

“ไม่เชิง... พวกเขาเลือกที่จะถอยร่น แต่ทิ้งข้าไว้ที่นี่ เพื่อเป็นความหวังสุดท้าย” อควาตอบ “ภารกิจของข้าคือการเป็นผู้พิทักษ์... และเปิดใช้งานโล่แห่งแสงเมื่อถึงเวลาอันสมควร”

ขณะที่อควากำลังบอกเล่าเรื่องราว พวกเขาก็มาถึงประตูเหล็กขนาดมหึมาที่ถูกปิดตายมานานหลายศตวรรษ มีสัญลักษณ์เตือนอันตรายและรังสีติดอยู่เต็มไปหมด “นี่คือทางเข้าสู่เตาปฏิกรณ์ควอนตัม” อควาบอก “ประตูถูกปิดผนึกด้วยระบบความปลอดภัยหลายชั้น และต้องการรหัสยืนยันจากผู้สร้าง”

“รหัสยืนยัน? เราจะไปเอามันมาจากไหน?” จอห์นถามอย่างสิ้นหวัง “มันอยู่ในความทรงจำที่ยังไม่สมบูรณ์ของข้า... ข้าต้องเชื่อมต่อกับแกนประมวลผลหลักของเตาปฏิกรณ์ เพื่อกู้คืนรหัสนั้น” อควาตอบ “แต่ ‘เงามืด’ กำลังพยายามขัดขวางการเชื่อมต่อของข้า!”

ทันใดนั้นเอง แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ ก็ถาโถมเข้าใส่สถานี เสียงโลหะบิดเบี้ยวดังลั่น เศษซากและฝุ่นผงร่วงหล่นลงมาอย่างกับห่าฝน แสงไฟฉุกเฉินกะพริบถี่ขึ้นจนแทบจะดับลง “มันกำลังพยายามเจาะเข้ามาในส่วนนี้แล้ว!” ลีน่าตะโกนอย่างตื่นตระหนก “เกราะป้องกันใกล้จะแตกแล้ว!”

เดวิดมองไปที่ประตูเหล็กขนาดมหึมา เขาตัดสินใจในทันที “อควา! ทำในสิ่งที่นายต้องทำ! เราจะถ่วงเวลาให้!” เขาสั่งให้จอห์นและลีน่าเตรียมพร้อมรับมือกับการรุกรานที่กำลังจะมาถึง ส่วนตัวเขาเองก็หยิบปืนพกพลังงานขึ้นมาเตรียมพร้อม

อควาพุ่งแสงสีฟ้าอ่อนเข้าใส่แผงควบคุมที่อยู่ข้างประตู มันเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว ระบบการเข้ารหัสโบราณที่ซับซ้อนปรากฏขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมรอบตัวมัน ตัวเลขและสัญลักษณ์ที่ไม่คุ้นเคยหมุนวนไปมาอย่างรวดเร็ว เสมือนปัญญาประดิษฐ์กำลังต่อสู้กับบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นภายในโลกดิจิทัล

“พวกมันกำลังส่งคลื่นรบกวนเข้ามาเพื่อหยุดข้า!” อควาเตือน เสียงของมันเริ่มกระตุกเล็กน้อย “ข้าต้องใช้พลังงานทั้งหมดเพื่อสู้กลับ!”

ขณะที่อควากำลังต่อสู้กับคลื่นรบกวน มิติแห่งความมืดมิดก็เริ่มปรากฏขึ้นที่ปลายทางเดินเบื้องหน้าพวกเขา มันไม่ใช่ประตูหรือช่องทางใดๆ หากแต่เป็นความว่างเปล่าสีดำสนิทที่ค่อยๆ แผ่ขยายออกไปอย่างช้าๆ เสมือนหลุมดำขนาดเล็กที่กำลังกลืนกินแสงสว่างและสสารทุกอย่างที่ขวางหน้า “มันมาแล้ว!” จอห์นตะโกน เขารีบยิงปืนไรเฟิลพลังงานเข้าใส่ความมืดมิดนั้น แต่ลำแสงพลังงานกลับหายไปในความว่างเปล่าโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ

“พลังงานของพวกเราไร้ผลกับมัน! มันดูดซับทุกอย่าง!” ลีน่าบอกด้วยความหวาดกลัว “อควา! เร็วเข้า!”

อควาเร่งความเร็วในการประมวลผล แสงสีฟ้าของมันสว่างจ้าขึ้นจนแทบจะแสบตา “ใกล้แล้ว! ข้ากำลังเข้าถึงแกนข้อมูลหลัก!” เสียงของมันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แรงสั่นสะเทือนจากภายในสถานีทวีความรุนแรงขึ้นอีกครั้ง จนพื้นเริ่มแตกร้าว

ในที่สุด หลังจากการต่อสู้ทางดิจิทัลอันดุเดือด แผงควบคุมที่อควากำลังทำงานอยู่ก็ส่งเสียง "ติ๊ง!" ขึ้นมาพร้อมกับสัญลักษณ์สีเขียวที่ปรากฏขึ้น “รหัสผ่าน! ข้าได้มันมาแล้ว!” อควาประกาศอย่างยินดี แสงสีฟ้าของมันพุ่งเข้าใส่ประตูเหล็กขนาดมหึมา บานประตูเริ่มส่งเสียงคำราม ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินมืดมิดที่นำไปสู่ใจกลางของสถานี

ทว่าในวินาทีที่ประตูเริ่มเปิดออกนั้นเอง ความมืดมิดที่ปลายทางเดินก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว มันพุ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ เสมือนมีพลังงานมหาศาลกำลังพุ่งตรงมาเพื่อกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง

“ถอยไป!” เดวิดตะโกน เขารีบผลักลีน่าและจอห์นให้เข้าไปในห้องเตาปฏิกรณ์ ขณะที่เขากำลังจะก้าวตามเข้าไป ประตูเหล็กก็เริ่มเลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ ด้วยระบบความปลอดภัยอัตโนมัติ “อควา! ปิดประตู!” เขาออกคำสั่งอย่างเร่งรีบ รู้ดีว่าหากความมืดมิดนั้นเข้ามาในห้องเตาปฏิกรณ์ได้ ทุกอย่างก็จะจบลง

อควาตอบสนองในทันที แสงสีฟ้าของมันพุ่งกลับมาที่แผงควบคุม ประตูเหล็กขนาดมหึมาเริ่มเคลื่อนที่ปิดลงอย่างรวดเร็ว แต่ความมืดมิดนั้นก็เข้ามาใกล้จนแทบจะถึงตัวเดวิดแล้ว เขาเหลือบมองไปที่ความมืดมิดนั้น มันไม่มีรูปร่าง ไม่มีดวงตา ไม่มีเสียง แต่เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกอันไร้ที่สิ้นสุด และความหิวโหยที่ไม่อาจประมาณได้

ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ก่อนที่ประตูจะปิดสนิท เดวิดพุ่งตัวเข้าไปในห้องเตาปฏิกรณ์อย่างฉิวเฉียด ประตูเหล็กปิดลงเบื้องหลังเขาพร้อมกับเสียง "ครืนนน!" อันหนักอึ้ง ตัดขาดพวกเขาจากความมืดมิดที่อยู่ภายนอกอย่างหวุดหวิด

พวกเขาอยู่ในห้องขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยเครื่องจักรกลโบราณขนาดใหญ่และท่อพลังงานที่พันกันยุ่งเหยิง ใจกลางห้องคือเตาปฏิกรณ์ควอนตัมขนาดใหญ่ที่ถูกปิดตาย มันเป็นโครงสร้างโลหะสีดำสนิทที่สูงเสียดฟ้า ส่องประกายแวววาวราวกับกระจกสะท้อนความมืดมิดของห้วงอวกาศ “เรามาถึงแล้ว... เตาปฏิกรณ์ควอนตัม” อควาบอก เสียงของมันเหนื่อยล้าเล็กน้อย “แต่การเปิดใช้งานมัน... ไม่ใช่เรื่องง่าย”

เดวิดมองไปที่เตาปฏิกรณ์ขนาดมหึมานี้ มันคือความหวังสุดท้ายของพวกเขาในการต่อสู้กับเงามืด และอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาทั้งหมดที่เกี่ยวกับสถานีแห่งนี้และชะตากรรมของมนุษยชาติ เปลวเพลิงแห่งความทรงจำของอควาได้นำพวกเขามาถึงจุดนี้แล้ว และตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่พวกเขาจะต้องจุดประกายไฟแห่งความหวังขึ้นมาอีกครั้งในความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุดของห้วงอวกาศ