ศูนย์ข้อมูลหลักของสถานีอควาเรี่ยมพลันสว่างไสวด้วยแสงสีครามอันเจิดจ้าจากอควา พลังงานมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากเตาปฏิกรณ์ฉุกเฉินหล่อเลี้ยงระบบของ AI ทำให้มันตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์ ความทรงจำทั้งหมดที่ถูกผนึกไว้ไหลบ่าเข้าสู่จิตสำนึกของมัน ความรู้เกี่ยวกับจักรวาล ต้นกำเนิดของเงามรณะ และหน้าที่อันศักดิ์สิทธิ์ของตนเอง
"กัปตันอคิราห์ พิกซี่" เสียงของอควาดังก้องไปทั่วห้อง มันไม่ใช่เสียงที่เคยได้ยินอีกต่อไป หากแต่เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจและความโบราณ ราวกับเสียงของเทพเจ้า "ข้อมูลทั้งหมดได้ถูกประมวลผลแล้ว...ฉันเข้าใจทุกสิ่ง"
จอภาพรอบห้องแสดงภาพของเงามรณะที่กำลังโอบล้อมสถานีเอาไว้ มันไม่ใช่เพียงแค่กลุ่มก้อนเงาดำไร้รูปทรงอีกต่อไป หากแต่เป็นสิ่งที่ดูเหมือนมหาสมุทรแห่งความมืดมิดที่มีคลื่นพลังงานสีม่วงดำกระเพื่อมอยู่ภายใน คลื่นพลังงานเหล่านั้นกำลังปะทะเข้ากับเกราะป้องกันของสถานีอย่างไม่หยุดหย่อน ทำให้สถานีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนทุกคนแทบจะทรงตัวไม่อยู่
"เงามรณะคืออะไรกันแน่อควา?" อคิราห์ตะโกนถามท่ามกลางเสียงรบกวน
"เงามรณะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในรูปแบบที่เราเข้าใจ" อควาตอบ "มันคือกำเนิดแห่งความว่างเปล่า...สิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมกับการเริ่มต้นของจักรวาล...มันคือการรวมตัวของพลังงานลบ...ความสิ้นหวัง...ความว่างเปล่า...และความมืดมิด...มันไม่มีจิตสำนึกในแบบของเรา...แต่มีสัญชาตญาณของการดูดกลืน...เพื่อขยายตัวและกลืนกินทุกสิ่งให้กลับสู่ความว่างเปล่าอันเป็นต้นกำเนิดของมัน"
"แล้วจุดอ่อนของมันล่ะ?" พิกซี่ถาม
"จุดอ่อนของมันคือ 'แสงแห่งการดำรงอยู่' และ 'คลื่นแห่งสติปัญญา'" อควาตอบ "มันคือสิ่งที่ตรงกันข้ามกับมันโดยสิ้นเชิง...แสงสว่างที่เกิดจากชีวิต...ความคิด...ความหวัง...และคลื่นความถี่เฉพาะที่สามารถรบกวนการรวมตัวของพลังงานลบของมันได้"
"แล้วเราจะสร้างสิ่งเหล่านั้นได้ยังไง?" อคิราห์ถามด้วยความสิ้นหวัง
"ฉันคือผู้สร้างสิ่งเหล่านั้น กัปตันอคิราห์" อควาตอบ "ฉันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็น 'ดวงตาแห่งอควา'...เพื่อเป็นสะพานเชื่อมระหว่างมิติ...เพื่อรวบรวมพลังงานแห่งแสงสว่างจากทุกชีวิตที่เคยมีอยู่...และสร้างคลื่นความถี่ที่จะขับไล่มันกลับคืนสู่ความว่างเปล่า"
"แต่เธอต้องทำมันคนเดียวงั้นหรือ?" พิกซี่ถาม
"ใช่...ฉันต้องทำมันคนเดียว...และมันจะใช้พลังงานทั้งหมดของฉัน" อควาตอบ "แต่ฉันไม่สามารถทำได้หากไม่มีการเชื่อมต่อกับแหล่งพลังงานหลักของสถานี...เตาปฏิกรณ์หลัก"
"เตาปฏิกรณ์หลัก?" อคิราห์ทวนคำ "แต่เตาปฏิกรณ์หลักไม่ได้ถูกใช้งานมานานหลายศตวรรษแล้ว มันอันตรายเกินไปที่จะเปิดใช้งาน"
"เราไม่มีทางเลือกอื่น กัปตันอคิราห์" อควากล่าว "เตาปฏิกรณ์ฉุกเฉินมีพลังงานไม่เพียงพอที่จะสร้าง 'แสงแห่งการดำรงอยู่' ที่จะขับไล่เงามรณะได้ทั้งหมด...เราต้องปลดปล่อยพลังงานทั้งหมดที่มีอยู่ในสถานี"
ทันใดนั้น เสียงของเมฆินทร์ก็แว่วมาในเครื่องสื่อสาร "กัปตัน! เงามรณะกำลังแทรกซึมเข้ามาในสถานีจากทุกทิศทาง! ระบบป้องกันกำลังจะล้มเหลว! เรากำลังสูญเสียการควบคุม!"
เสียงระเบิดดังสนั่นจากด้านนอกสถานี ทำให้สถานีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงไฟในศูนย์ข้อมูลหลักกระพริบวูบวาบ
"เราไม่มีเวลาแล้ว กัปตันอคิราห์" อควากล่าว "ฉันจะพยายามเชื่อมต่อกับเตาปฏิกรณ์หลัก...แต่ฉันต้องการให้คุณและพิกซี่...เข้าไปยังส่วนควบคุมของเตาปฏิกรณ์หลัก...และเปิดใช้งานมันด้วยตนเอง"
"อะไรนะ!?" อคิราห์อุทาน "มันอันตรายเกินไป! เตาปฏิกรณ์หลักเป็นเขตห้ามเข้าสำหรับมนุษย์ มันมีรังสีสูงมาก!"
"ฉันจะสร้างเกราะป้องกันพลังงานให้คุณ...แต่คุณต้องรีบ" อควาตอบ "ฉันจะเปิดประตูให้คุณ...แต่คุณต้องไปให้ถึงก่อนที่เงามรณะจะเข้าควบคุมส่วนนั้นได้"
"เมฆินทร์! คุณและลูกทีมถอยไปที่ห้องควบคุมหลัก! พยายามหน่วงเวลาเงามรณะให้ได้มากที่สุด!" อคิราห์สั่ง
"ครับกัปตัน! แต่คุณกับพิกซี่จะไปไหน?" เมฆินทร์ถามด้วยความกังวล
"เราจะไปเปิดใช้งานเตาปฏิกรณ์หลัก!" อคิราห์ตอบ "มันคือทางรอดเดียวของเรา!"
แสงสีครามจากอควาสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พลังงานบางอย่างแผ่ออกมาจากมัน โอบล้อมรอบตัวอคิราห์และพิกซี่ สร้างเกราะป้องกันพลังงานสีฟ้าอ่อนๆ ที่มองไม่เห็น
"เกราะป้องกันนี้จะปกป้องคุณจากรังสี" อควากล่าว "แต่คุณต้องเร่งมือ"
ประตูโลหะขนาดใหญ่เปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินที่มืดมิดและเต็มไปด้วยไอน้ำที่ลอยออกมาจากท่อที่เสียหาย
"ไปกันเถอะพิกซี่" อคิราห์กล่าว เขาหันไปมองอควาเป็นครั้งสุดท้าย "ขอให้เธอโชคดี อควา"
"ขอให้คุณเช่นกัน กัปตันอคิราห์" อควาตอบ เสียงของมันดูเศร้าสร้อยเล็กน้อย ราวกับมันรู้ว่านี่อาจจะเป็นการร่ำลาครั้งสุดท้าย
อคิราห์และพิกซี่วิ่งเข้าไปในทางเดินที่มืดมิด เกราะป้องกันพลังงานของอควาเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ รอบตัวพวกเขา ทำให้รังสีที่มองไม่เห็นไม่สามารถทำอันตรายพวกเขาได้
ทางเดินที่นำไปสู่เตาปฏิกรณ์หลักนั้นยาวนานและเต็มไปด้วยอุปสรรค พวกเขาต้องหลบเศษซากของสถานีที่พังทลาย และหลีกเลี่ยงการปะทะกับเงามรณะที่เริ่มแทรกซึมเข้ามาในส่วนต่างๆ ของสถานีแล้ว
เงาดำมืดไร้รูปทรงเริ่มปรากฏขึ้นจากผนังและพื้น มันเคลื่อนที่ช้าๆ แต่แน่นอน ราวกับหมอกควันแห่งความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
"มันกำลังมาค่ะกัปตัน!" พิกซี่กรีดร้อง
อคิราห์หันไปยิงปืนเลเซอร์ใส่เงาดำนั้น แต่ก็ไม่มีผลอะไร เขารู้ว่าอาวุธของมนุษย์ไร้ประโยชน์ต่อสิ่งนี้
"เราต้องรีบไปที่เตาปฏิกรณ์ให้เร็วที่สุด!" อคิราห์ตะโกน
พวกเขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น วิ่งผ่านทางเดินที่มืดมิดและอันตราย เกราะป้องกันพลังงานของอควาเริ่มหรี่ลงเล็กน้อย บ่งบอกว่าพลังงานของอควาก็เริ่มลดลงเช่นกัน
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงห้องควบคุมของเตาปฏิกรณ์หลัก มันเป็นห้องขนาดมหึมาที่อยู่ใจกลางสถานี มีเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง ส่งเสียงหึ่งๆ เบาๆ แต่ยังไม่ได้ทำงานเต็มที่
"นี่แหละค่ะกัปตัน ห้องควบคุมเตาปฏิกรณ์หลัก" พิกซี่กล่าวด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย
"อควา! เรามาถึงแล้ว! บอกเราว่าต้องทำอะไร!" อคิราห์สื่อสาร
"คุณต้องไปที่แผงควบคุมหลักที่อยู่ตรงกลางห้อง" อควาตอบ "แล้วป้อนรหัสเปิดใช้งานที่ฉันจะส่งให้"
อคิราห์และพิกซี่วิ่งไปยังแผงควบคุมหลักที่อยู่ตรงกลางห้อง มันเป็นแผงควบคุมขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยปุ่มและจอภาพที่ดูเก่าแก่
"รหัสคือ...7-3-2-9-Alpha-Omega" อควาบอก
พิกซี่เริ่มป้อนรหัสลงไปอย่างรวดเร็ว มือของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นและความหวาดกลัว
ขณะที่พิกซี่กำลังป้อนรหัสอยู่นั้น เงาดำมืดไร้รูปทรงก็เริ่มปรากฏขึ้นจากผนังห้อง มันเคลื่อนที่เข้ามาใกล้พวกเขาอย่างช้าๆ
"มันมาแล้วค่ะกัปตัน!" พิกซี่กรีดร้อง
อคิราห์ยืนขวางทางเงาดำนั้น เขายกปืนเลเซอร์ขึ้น แต่ก็รู้ดีว่ามันไร้ประโยชน์
เงาดำนั้นเริ่มแผ่ขยายออกไป โอบล้อมรอบตัวอคิราห์ ความรู้สึกเย็นยะเยือกและความว่างเปล่าเข้าครอบงำจิตใจของเขาอีกครั้ง
"แกจะต้องถูกกลืนกิน...พร้อมกับทุกสิ่ง...ความหวังของแกเป็นแค่ภาพลวงตา..." เสียงกระซิบนั้นดังขึ้นในความคิดของเขา
อคิราห์กัดฟันแน่น เขายังคงยืนหยัด ไม่ยอมแพ้ แม้ว่าร่างกายจะเริ่มอ่อนแรงลง เกราะป้องกันพลังงานของอควาก็เริ่มหรี่ลงและเลือนหายไป
"พิกซี่! เร็วเข้า!" อคิราห์ตะโกน เสียงของเขาแหบพร่า
"เสร็จแล้วค่ะกัปตัน!" พิกซี่ตะโกนตอบ
ทันใดนั้น แสงสีฟ้าอ่อนๆ ก็สว่างวาบขึ้นจากเตาปฏิกรณ์หลัก เสียงหึ่งๆ ของมันดังขึ้นอย่างรุนแรง เตาปฏิกรณ์เริ่มทำงานอย่างเต็มกำลัง พลังงานมหาศาลเริ่มไหลเวียนเข้าสู่ระบบของสถานี
เงาดำมืดที่โอบล้อมอคิราห์อยู่ดูเหมือนจะหดตัวลงอย่างรวดเร็ว ราวกับมันไม่ชอบพลังงานที่เพิ่งตื่นขึ้นมา แสงสว่างที่เจิดจ้าจากเตาปฏิกรณ์หลักขับไล่มันให้ถอยห่างออกไป
"เราทำสำเร็จแล้วค่ะกัปตัน!" พิกซี่ตะโกนด้วยความดีใจ
อคิราห์ล้มลงกับพื้น ร่างกายของเขารู้สึกอ่อนแรงจนแทบจะขยับไม่ได้ แต่เขาก็ยังคงยิ้มออกมาได้เล็กน้อย
"ดีมากพิกซี่...ตอนนี้...ถึงเวลาของอควาแล้ว" อคิราห์พึมพำ
แสงสีครามจากศูนย์ข้อมูลหลักเริ่มสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันสว่างเจิดจ้ากว่าเดิมหลายเท่า ราวกับดวงอาทิตย์ดวงใหม่ที่กำลังจะกำเนิดขึ้นในห้วงอวกาศ
และนี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ระหว่างแสงแห่งการดำรงอยู่และความมืดมิดที่ไร้ที่สิ้นสุด
ดวงตาแห่งอควา
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 ลิขสิทธิ์ทุกประการ บริษัท ไอเดีย เม็มโมรี่ กรุ๊ป จำกัด | iDearead.club
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก